Imaxe

valos

image

Esta mañá é linda. Incluso se bombardean sobre a túa casa, é linda. Éo, aínda que ames a quen xa non te quere; aínda que non haxa de comer. Se tes síndrome de abstinencia, igual é linda. Semella convidarnos a facer comunión coa primavera. A vivir. E hai quen acepta ese convite: no olor que leva á infancia volve a nai de calquera orfandade. Un aire limpo anega de esperanza pulmóns con cancro.
Pero hai persoas cegas, e non falo das que perderon a vista. E hai outras, que bordeamos esta beleza, porque nos leva suxeitas da man unha parella fiel que xamais nos deixará por ninguén: o medo.

abisinios

Por algo que hai na tarde, souben que xa estamos no tempo dos abisinios.
Un abisinio supoñía aforrar o bus do Instituto á casa. Na primavera mellor volver andando, anticipar a crema derretida na boca, as mans de zucre.
A confitaría estaba na rúa Panadeiras, fronte á Fábrica de zapatillas, cando aínda non estaban de moda. Pechou. Tamén a Fábrica.
A min xa non me gustan, pero hoxe, os abisinios. Porque algo hai na tarde. Será o recendo da estación. A luz. A hora.

Imaxe

o cuarto

image

 

(Exposición de Chagall en Madrid, ata 24 de abril)

encollerse

Xa hai tempo que me custa non encollerme para sempre no meu mundo. Facer oficial a miña covardía. Sumala a todas as covardías anónimas. Disimuladas.
Ignorar as bombas dos exércitos que levan bandeiras de salvación.
As de terroristas en nome de deus ou da xustiza.
Persoas amoreadas no barro ás que se lle nega a terra, o sal. Porque non teñen peso onde se tasan as perdas de privilexios.
Accidentes de tráfico que tronzan mans que levan ramos de oliveira.
A Terra aberta en canal, coma un porco na matanza de sanmartiño.
A escravitude sobre a que apuliñan as fortunas.
Miseria. Enfermidade. Dor. Soedade.
A inxusticia máis absurda das inxusticias estremas.

Quizá chegou a hora de me ir sentar ao fondo do xardín oculto, escoitar como medra a herba. Serenamente agardar.

faise de noite

Faise de noite no Portiño, entrando a primavera.
A viña aínda non agroma. Podada dende o outono, atada con vimbios, como sempre se fixo pola Ulla.

Este ano, decapitamos figueiras.

image

Cita

refrán

¿Que paxaros serán eses que cantan mentres chove?.
Pingas e trilos.
Miña nai tiña días nos que cantaba fregando os pratos. Canción e auga polo vertedoiro. A voz cambaleaba, e todo o pracer de escoitala cortándose coma leite.
Ben sabía eu da súa crenza nos refráns:

Quien canta, su mal espanta

chove en santiago

chove en Santiago