as pulgas

Antes, só foran contos de mortos e cemiterios; despois, velorios e funerais. Pero a certeza de que a morte acaba de estar, de sentir o ar que moveu ao pasar, tívena polas pulgas.

Ás noitiñas iamos Pepa máis eu á praia de San Amaro, gustáballe xogar a enterrar paus na area. De volta, regañaba os dentes se alguén se achegaba a min. Queríalle á cadela. Incluso cando me esgazou o vestido que trouxera de Londres.
Inda quedaba no ar o chirrido das rodas, un berro dalguén, o golpe do corpo contra a chan e xa, as pulgas, sabían.
Escapaban da cadela rota. Subían, dende o fondo da pelaxe, polas miñas mans.

Unha lagoa no torrente sanguíneo.
Setembro enriba de nós.

Imaxe

sakura

sakura

sakura

O poeta Issa (1763-1827) escribiu:

A la sombra
de los cerezos en flor
nadie es un extraño

Que sinxelo comprender por que os xaponeses se xuntan a celebrar comendo e bebendo debaixo das cerdeiras en flor. Sentar á sombra branca, mirar como a brisa leva os pétalos, case ingrávidos.
Un soño de moito tempo, por fin, cumprido. O meu particular hanami no Valle del Jerte

cousas extraordinarias

Botas o pé fóra da casa, á volta da esquina, e a cousa máis común colle a intensidade do extraordinario. Hoxe durmo cerca de Zamora, nun pobo cun campanario onde aniñan as cigoñas. Polo camiño, km de montes amarelos e violetas: flor do toxo e breixo florecido.
E merendar na beira do río Tera. As anduriñas fixeran niños debaixo da ponte, chiaban festeiras e voaban coma nos contos.

image

Cigoñas no campanario de Tábara

Imaxe

sombras

Estas sombras non son sinistras. Son un preludio da luz que asoma.
Lémbranme as daquel cuarto teu da miña vergoña, tan enganosas eran. No cadro que gardo, as doas do rosario repousaban na túa saia. Misterios de gozo: e as paredes non rachaban co teu abatemento. Non caía o edificio nun estrondo acusador. Santa avelaíña, ora pro nobis. E as pegas no aramio, a luz no cuarto. A mesma incríbel serenidade.

52

52