Cita

Oliver Sacks: De mi propia vida

Ler o artigo “De mi propia vida” publicado en The New York Times achegoume a Oliver Sacks. Agora a curiosidade lévame. Afondar na vida e os feitos de algunhas persoas, rozar o extraordinario.
Collo unha anécdota que el conta, como pé de foto dos meus amañeceres.

amanecer

Amañece en febreiro na Coruña (51)

“¡Me alegro de no estar muerto!”. Es una frase que se me escapa cuando hace un día perfecto. (Esto lo cuento como contraste a una anécdota que me contó un amigo. Paseando por París con Samuel Beckett durante una perfecta mañana de primavera, le dijo: “¿Un día como este no hace que le alegre estar vivo?”. A lo que Beckett respondió: “Yo no diría tanto”).
– Oliver Sacks

Galería

In memoriam Gato

This gallery contains 11 photos.

Primeiro o gas adormiñouna mansamente. Despois foi a inxección letal. Eu só quería levar a Gato de volta ao sofá das sestas ronroneantes e felices. Quería seguir mirando o seu andar garboso, o paso de algodón. O corpo ondulante. O salto elástico. Quería descubrir o misterio da súa inmobilidade cara a parede, o tempo parado […]

Imaxe

ollos [1001 amañeceres]

Apalpando o inverno, asomou fermosísimo o último día do ano. Agradezo os meus olliños. Máis ca hai 5 anos
amañecer fin de ano

[van 50]

Imaxe

a ausencia de luz

A luz, a súa ausencia. O cambio. Cerimoniosamente, ata a caída desa última folla.
Serán 89 días de inverno. Hoxe, o outono, rematou.
Un ano xa non haberá fascinación.
Imaxinar unha sacha, un burato na miña horta, alguén que pranta unha árbore. Eu, cinza ao pé.
Esa maneira de ser algo vivo. De ser unha cor.
Unha árbore que medre lento.
Imaxinar que cando o meu fillo sexa vello sente á súa sombra. Que dalgunha maneira aínda o protexa.
Dalgunha maneira, me sinta.
follas

a potencia da pataca

Un día, limpando o desván con seu pai, Erín atopou unhas vellas cartas de seu bisavó. Soubo que viñera dun lonxano lugar chamado Crecente, en Pontevedra. Así descubríu que o seu apelido non era Mouré, se non Moure.

Erín Moure (1955, Alberta, Canadá) é unha poeta en lingua inglesa que tamén escribe en francés e en galego. Experimental, multilingüe, pensadora crítica, feminista. A maior mediadora entre os sistemas literarios galego e canadense. Ten un libro de título galego (O cidadán) que foi premio nacional de poesía en Canadá.

Veu a Galicia por primeira vez en 1994, acompañando a seu pai que quería coñecer a aldea onde nacera seu avó. E así foi como aprendeu o galego “para non sentirse estraña en Galicia”. Conta Manuel Rivas que “tempo despois de coñecela en Montreal, atopeina en Galicia. Viñera para escribir un libro de poemas sobre a auga, e estaba a vivir nun muíño, en Lalín. A escoitar a auga baixo os pés. Daquela recitou no pub Dublín, na Coruña, un dos seus poemas galegos. Un texto alucinante, que nos deixou pampos: Homenaxe á potencia da pataca”. Eís o primeiro anaco:

“Nas patacas atopamos unha mestura (moi salvaxe) de auga e lume dentro da terra. É a mestura máis concentrada do planeta. Mesmo na fábricas de pólvora non se pode mesturar auga e lume”.

Onte puiden escoitarlle recitar parte do seu traballo poético no Centro Ágora, no ciclo Poetas Di(n)versos que leva Yolanda Castaño. Tamén o videopoema “Homenaxe á potencia da pataca” que se pode ver en Vimeo