Cita

aurora

Los primeros que salen comprenden con sus huesos
que no habrá paraíso ni amores deshojados;
saben que van al cieno de números y leyes,
a los juegos sin arte, a sudores sin fruto.

“La Aurora” / Federico García Lorca (Poeta en Nueva York, 1929-1930)

amanecer

Amanece na Coruña. Febreiro 2015 [1001 amañeceres, 51]

Imaxe

Nun inverno que foi brando

No medio da Coruña hai unha amendoeira florida. E agora camiño polo asfalto con flores de amendoeira pegadas ás miñas botas.

Amendoeira

image

petalos.jpg

Imaxe

at twelve

Un pé de foto desquiciado para unha expresión inquietante creada por Sally Mann
(Incómoda, admirando o traballo fotográfico sorprendente de esta artista)

Sally Mann at twelve

Da serie “At Twelve”

Lama ata a gorxa, barro nos ollos.
Aguilloaches a vara que deixou Papá Noel
para espetarlla.

Imaxe

brétema

Brétema no Espadenal.
(Algún día debeu haber espadanas alí, pero iso sería hai moito tempo). Gústame esa memoria calada que gardan as palabras.
niebla

que imaxinas ti?

imageun incendio no parque?

imageun pirómano?

imageou alguén que só ten nostalxia da infancia nos bosques de onde veu?

preciso unha arma

parte médico
Nunca antes me atacaran na rúa. E tivo que ser á beira da casa. Todo tan cotián. Críos de 10 anos que mal enredan na praza. Unha chamada de atención e o mundo que coñecía revirou: diante de min 8, 10 adultos a pedirme contas. Non houbo tempo a explicación. O de máis autoridade estarricou o brazo e botoume o líquido na cara. En Silencio. Os meus berros no silencio. A conciencia da dor e do irreversible. Tomei por ácido aquel lume nos ollos e vinme a min mesma no chan, como eu supoño ás mulleres da India cando maridos ou pais as desfiguran e cegan. Coma elas tamén, da morte sorprendida o voo da saia.
E ir a tentas en busca da fonte próxima. Supoñer a miña cara botando fume, o nariz queimado, os ollos cegos. Pero a auga. A auga sanadora aliviando a queimazón. Cada batuxada abrindo sombras. Albiscando ao meu redor ambulancia, policía.
Lavábanme os ollos no hospital e eu choraba. De alivio, por non quedar cega. De rabia, pola orde irreal das cousas, as leis inservíbels. De impotencia, pola crueldade absurda. A frustración doíame ao respirar.
24 Horas despois pésame aínda a impunidade ostentosa. Loito para que non me prenda no peito a semente inxusta que aparta. Pero teño medo de baixar á rúa. Dese home do hipotético gas pementa. Dos descoñecidos do seu clan. Dos rapaces de 10 anos que xogan nos xardíns. Preciso unha arma que me protexa da brutalidade estéril.
Quero o martelo de Thor.
O Martelo de Thor na miña mochila