“es ofrenda o vanidad”

Dende a cova sinálanme a ruta as maus que me ataron o embigo.
Ese caracol que leva ao lombo o enigma que vai
do ombreiro ao dedo que me sinala
máis alá da Vía Láctea.
No niño da cigoña.

Ofréceme só aquilo que non poidas contar.
Argamasa feita do teu cuspe.
Sabes que índa os mortos de pés con unllas esculpidas
se corrompen.

Via Lactea (Xan V. Perez)

Foto do amigo Xan V. Perez

Los poemarios de vejez ganan una hondura filosófica calma y una apaciguada actitud reflexiva ante la vida.
En “Entrevista” Cadenas recuerda la que Grazia Livi le hizo a Ezra Pound en la casa de su hija en Venecia, donde

“En sus últimos días

el viejo poeta

llegó a la Gran Incertidumbre

(…) pero a lo largo de la conversación

sí se observa entre líneas un dilema: el arte

es ofrenda

o vanidad”.

Rafael Cadenas y Gustavo Pereira país adentro o había que llenar de vino el vaso

Sorprende ver, no día máis quente do vrau, esas follas caídas. O outono manda silenciosos avisos. Coma a cana desconcertante que aparece, unha mañá, na fachendosa cabeleira dos 25 anos.

vincas

pensei que as vincas rubirían
paredes e valos
cobertor azul de vermes
na leña para picar
que oídio ou plaga
acabaría con elas?
e onde iría parar o gardado
no baúl de Cuba?
hai couza nas vigas que o avó trouxera
en carros tirados por catro bois
tan sequera
a luz
entrase polo leste
tódolos da casa botarán contas
os vellos por debaixo dos novos
arrolándose
no adro
a calquera hora han chegar
e que lles vou dicir eu?
se deixei as vincas desaparecer
vinca major

vinca, semprenoiva, cangroia, herba doncela

Imaxe

indiferente

image

Inda non me es tan indiferente coma eu che son. Mais podes ir gardando o teu influxo para as mareas e os lobinsomes.

Imaxe

poemas en papel vermello: primeiro libro de poemas de Lino

La poesía es un arma cargada de futuro

-Gabriel Celaya

Tomamos licor café na sobremesa. Mentres, Lino,  o neno dos meus amigos, escribe.
(Eu lémbrome da peli a profesora de parvulario de Nadav Lapid)

This slideshow requires JavaScript.

Imaxe

valos

image

Esta mañá é linda. Incluso se bombardean sobre a túa casa, é linda. Éo, aínda que ames a quen xa non te quere; aínda que non haxa de comer. Se tes síndrome de abstinencia, igual é linda. Semella convidarnos a facer comunión coa primavera. A vivir. E hai quen acepta ese convite: no olor que leva á infancia volve a nai de calquera orfandade. Un aire limpo anega de esperanza pulmóns con cancro.
Pero hai persoas cegas, e non falo das que perderon a vista. E hai outras, que bordeamos esta beleza, porque nos leva suxeitas da man unha parella fiel que xamais nos deixará por ninguén: o medo.