Imaxe

chove, chove na casa do pobre

chove na casa do pobre

“chove, chove na casa do pobre” (Inverno / Celso Emilio Ferreiro)


Contaban os vellos da miña zona, que eles aprenderan a música sinfónica escoitando as pingueiras nos caldeiros de zinc que puñían por toda a casa cando chovía, coma hoxe.
Dende que os tellados se constrúen coa tella sobre Onduline, por Lalín xa non medran músicos da choiva.

selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna

cantas vidas

Cantas vidas caben nunha?
Non as de Sabina, do “pirata aquel con pata de palo”
Tsunamis psicolóxicos, desamores que precisaron servicios de salvamento. A erosión diaria pola sal mariña do Orzán.
Esta vida enferruxada. Aqueloutra da invernía. A do deserto.
Mudaron persoas, afectos, paisaxes.
A diferenza entre ser vítima e sentirse vítima.
A toxicidade.
Tamén eu, o piso estrado de mortos.

Imaxe

non quedan fotos

wp-1472653038795.jpeg

“es ofrenda o vanidad”

Dende a cova sinálanme a ruta as maus que me ataron o embigo.
Ese caracol que leva ao lombo o enigma que vai
do ombreiro ao dedo que me sinala
máis alá da Vía Láctea.
No niño da cigoña.

Ofréceme só aquilo que non poidas contar.
Argamasa feita do teu cuspe.
Sabes que índa os mortos de pés con unllas esculpidas
se corrompen.

Via Lactea (Xan V. Perez)

Foto do amigo Xan V. Perez

Los poemarios de vejez ganan una hondura filosófica calma y una apaciguada actitud reflexiva ante la vida.
En “Entrevista” Cadenas recuerda la que Grazia Livi le hizo a Ezra Pound en la casa de su hija en Venecia, donde

“En sus últimos días

el viejo poeta

llegó a la Gran Incertidumbre

(…) pero a lo largo de la conversación

sí se observa entre líneas un dilema: el arte

es ofrenda

o vanidad”.

Rafael Cadenas y Gustavo Pereira país adentro o había que llenar de vino el vaso

Sorprende ver, no día máis quente do vrau, esas follas caídas. O outono manda silenciosos avisos. Coma a cana desconcertante que aparece, unha mañá, na fachendosa cabeleira dos 25 anos.