Imaxe

a primeira vez que probei un bombón de licor

bombon-de-licor

EstLicencia Creative Commonsa obra está bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional

Imaxe

mans

vimbieiras

amarela e lenta
é a danza
das vimbieiras

xaneiro menguado
ese é o tempo

cortar as pólas
deixalas a remollo
que domeen

coma a rabia

trenzar vimbios
círculos
horizontes

as mans
teñen memoria

de berces
canastros
un látigo fino

estalidos no ar
e na pel
sinais

caer
o corpo
coma un cesto

na Coruña nunca xea

Por iso hoxe, a xeada que vin ao espertar na miña aldea, removeume na memoria ata os sabañóns:  As mauciñas de 5 anos xogando “a las casitas”. “Se tes os pés fríos, salta” dicía miña nai. E eu saltaba. Admirabáme que sempre atopara solucións para os meus disgustos. Menos para o de ver como choraba ela. Disimulaba, pero mal.

Imaxe

“we all have reasons for moving”

facer-meus-dos-versos-de-mark-strand

Licencia Creative Commons
Esta obra está bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional.

Imaxe

chove, chove na casa do pobre

chove na casa do pobre

“chove, chove na casa do pobre” (Inverno / Celso Emilio Ferreiro)


Contaban os vellos da miña zona, que eles aprenderan a música sinfónica escoitando as pingueiras nos caldeiros de zinc que puñían por toda a casa cando chovía, coma hoxe.
Dende que os tellados se constrúen coa tella sobre Onduline, por Lalín xa non medran músicos da choiva.

selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna