Imaxe

poemas en papel vermello: primeiro libro de poemas de Lino

La poesía es un arma cargada de futuro

-Gabriel Celaya

Tomamos licor café na sobremesa. Mentres, Lino,  o neno dos meus amigos, escribe.
(Eu lémbrome da peli a profesora de parvulario de Nadav Lapid)

This slideshow requires JavaScript.

faise de noite

Faise de noite no Portiño, entrando a primavera.
A viña aínda non agroma. Podada dende o outono, atada con vimbios, como sempre se fixo pola Ulla.

Este ano, decapitamos figueiras.

image

Imaxe

at twelve

Un pé de foto desquiciado para unha expresión inquietante creada por Sally Mann
(Incómoda, admirando o traballo fotográfico sorprendente de esta artista)

Sally Mann at twelve

Da serie “At Twelve”

Lama ata a gorxa, barro nos ollos.
Aguilloaches a vara que deixou Papá Noel
para espetarlla.

que imaxinas ti?

imageun incendio no parque?

imageun pirómano?

imageou alguén que só ten nostalxia da infancia nos bosques de onde veu?

preciso unha arma

parte médico
Nunca antes me atacaran na rúa. E tivo que ser á beira da casa. Todo tan cotián. Críos de 10 anos que mal enredan na praza. Unha chamada de atención e o mundo que coñecía revirou: diante de min 8, 10 adultos a pedirme contas. Non houbo tempo a explicación. O de máis autoridade estarricou o brazo e botoume o líquido na cara. En Silencio. Os meus berros no silencio. A conciencia da dor e do irreversible. Tomei por ácido aquel lume nos ollos e vinme a min mesma no chan, como eu supoño ás mulleres da India cando maridos ou pais as desfiguran e cegan. Coma elas tamén, da morte sorprendida o voo da saia.
E ir a tentas en busca da fonte próxima. Supoñer a miña cara botando fume, o nariz queimado, os ollos cegos. Pero a auga. A auga sanadora aliviando a queimazón. Cada batuxada abrindo sombras. Albiscando ao meu redor ambulancia, policía.
Lavábanme os ollos no hospital e eu choraba. De alivio, por non quedar cega. De rabia, pola orde irreal das cousas, as leis inservíbels. De impotencia, pola crueldade absurda. A frustración doíame ao respirar.
24 Horas despois pésame aínda a impunidade ostentosa. Loito para que non me prenda no peito a semente inxusta que aparta. Pero teño medo de baixar á rúa. Dese home do hipotético gas pementa. Dos descoñecidos do seu clan. Dos rapaces de 10 anos que xogan nos xardíns. Preciso unha arma que me protexa da brutalidade estéril.
Quero o martelo de Thor.
O Martelo de Thor na miña mochila

cousas extraordinarias

Botas o pé fóra da casa, á volta da esquina, e a cousa máis común colle a intensidade do extraordinario. Hoxe durmo cerca de Zamora, nun pobo cun campanario onde aniñan as cigoñas. Polo camiño, km de montes amarelos e violetas: flor do toxo e breixo florecido.
E merendar na beira do río Tera. As anduriñas fixeran niños debaixo da ponte, chiaban festeiras e voaban coma nos contos.

image

Cigoñas no campanario de Tábara