Imaxe

at twelve

Un pé de foto desquiciado para unha expresión inquietante creada por Sally Mann
(Incómoda, admirando o traballo fotográfico sorprendente de esta artista)

Sally Mann at twelve

Da serie “At Twelve”

Lama ata a gorxa, barro nos ollos.
Aguilloaches a vara que deixou Papá Noel
para espetarlla.

que imaxinas ti?

imageun incendio no parque?

imageun pirómano?

imageou alguén que só ten nostalxia da infancia nos bosques de onde veu?

preciso unha arma

parte médico
Nunca antes me atacaran na rúa. E tivo que ser á beira da casa. Todo tan cotián. Críos de 10 anos que mal enredan na praza. Unha chamada de atención e o mundo que coñecía revirou: diante de min 8, 10 adultos a pedirme contas. Non houbo tempo a explicación. O de máis autoridade estarricou o brazo e botoume o líquido na cara. En Silencio. Os meus berros no silencio. A conciencia da dor e do irreversible. Tomei por ácido aquel lume nos ollos e vinme a min mesma no chan, como eu supoño ás mulleres da India cando maridos ou pais as desfiguran e cegan. Coma elas tamén, da morte sorprendida o voo da saia.
E ir a tentas en busca da fonte próxima. Supoñer a miña cara botando fume, o nariz queimado, os ollos cegos. Pero a auga. A auga sanadora aliviando a queimazón. Cada batuxada abrindo sombras. Albiscando ao meu redor ambulancia, policía.
Lavábanme os ollos no hospital e eu choraba. De alivio, por non quedar cega. De rabia, pola orde irreal das cousas, as leis inservíbels. De impotencia, pola crueldade absurda. A frustración doíame ao respirar.
24 Horas despois pésame aínda a impunidade ostentosa. Loito para que non me prenda no peito a semente inxusta que aparta. Pero teño medo de baixar á rúa. Dese home do hipotético gas pementa. Dos descoñecidos do seu clan. Dos rapaces de 10 anos que xogan nos xardíns. Preciso unha arma que me protexa da brutalidade estéril.
Quero o martelo de Thor.
O Martelo de Thor na miña mochila

cousas extraordinarias

Botas o pé fóra da casa, á volta da esquina, e a cousa máis común colle a intensidade do extraordinario. Hoxe durmo cerca de Zamora, nun pobo cun campanario onde aniñan as cigoñas. Polo camiño, km de montes amarelos e violetas: flor do toxo e breixo florecido.
E merendar na beira do río Tera. As anduriñas fixeran niños debaixo da ponte, chiaban festeiras e voaban coma nos contos.

image

Cigoñas no campanario de Tábara

a potencia da pataca

Un día, limpando o desván con seu pai, Erín atopou unhas vellas cartas de seu bisavó. Soubo que viñera dun lonxano lugar chamado Crecente, en Pontevedra. Así descubríu que o seu apelido non era Mouré, se non Moure.

Erín Moure (1955, Alberta, Canadá) é unha poeta en lingua inglesa que tamén escribe en francés e en galego. Experimental, multilingüe, pensadora crítica, feminista. A maior mediadora entre os sistemas literarios galego e canadense. Ten un libro de título galego (O cidadán) que foi premio nacional de poesía en Canadá.

Veu a Galicia por primeira vez en 1994, acompañando a seu pai que quería coñecer a aldea onde nacera seu avó. E así foi como aprendeu o galego “para non sentirse estraña en Galicia”. Conta Manuel Rivas que “tempo despois de coñecela en Montreal, atopeina en Galicia. Viñera para escribir un libro de poemas sobre a auga, e estaba a vivir nun muíño, en Lalín. A escoitar a auga baixo os pés. Daquela recitou no pub Dublín, na Coruña, un dos seus poemas galegos. Un texto alucinante, que nos deixou pampos: Homenaxe á potencia da pataca”. Eís o primeiro anaco:

“Nas patacas atopamos unha mestura (moi salvaxe) de auga e lume dentro da terra. É a mestura máis concentrada do planeta. Mesmo na fábricas de pólvora non se pode mesturar auga e lume”.

Onte puiden escoitarlle recitar parte do seu traballo poético no Centro Ágora, no ciclo Poetas Di(n)versos que leva Yolanda Castaño. Tamén o videopoema “Homenaxe á potencia da pataca” que se pode ver en Vimeo

a fraga de casas vellas

Á noite durmín querendo soñar coa fraga de Casas Vellas, da que fala Celso Fernández Sanmartín. Coas árbores altísimas, alleas aos plans avesos dunha empresa de electricidade e ás probas da vergoña. Con escornabois vixiantes nos buratos dos castiñeiros vellos. Co cheiro familiar do estrume en outono. Con azafráns silvestres e cogumelos agromando entre as follas que apodrecen no chan.

Na mañá agradecín ver na rúa as árbores urbanitas. As pobres árbores urbanitas con vocación de cooperantes de ONG.
árbores urbanitas