selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna

Sorprende ver, no día máis quente do vrau, esas follas caídas. O outono manda silenciosos avisos. Coma a cana desconcertante que aparece, unha mañá, na fachendosa cabeleira dos 25 anos.

Imaxe

valos

image

Esta mañá é linda. Incluso se bombardean sobre a túa casa, é linda. Éo, aínda que ames a quen xa non te quere. Aínda que non haxa de comer. Se tes síndrome de abstinencia, igual ela é linda. Semella convidarnos a facer comunión coa primavera. E hai quen acepta ese convite: no olor que leva á infancia volve a nai de calquera orfandade. Este aire limpo anega de esperanza pulmóns con cancro. Mais, en verdade, á mañá sómoslle todos indiferentes. E nós á súa beleza cando nos leva da man o medo.

faise de noite

Faise de noite no Portiño, entrando a primavera.
A viña aínda non agroma. Podada dende o outono, atada con vimbios, como sempre se fixo pola Ulla.

Este ano, decapitamos figueiras.

image

Imaxe

Nun inverno que foi brando

No medio da Coruña hai unha amendoeira florida. E agora camiño polo asfalto con flores de amendoeira pegadas ás miñas botas.

Amendoeira

image

petalos.jpg

preciso unha arma

parte médico
Nunca antes me atacaran na rúa. E tivo que ser á beira da casa. Todo tan cotián. Críos de 10 anos que mal enredan na praza. Unha chamada de atención e o mundo que coñecía revirou: diante de min 8, 10 adultos a pedirme contas. Non houbo tempo a explicación. O de máis autoridade estarricou o brazo e botoume o líquido na cara. En Silencio. Os meus berros no silencio. A conciencia da dor e do irreversible. Tomei por ácido aquel lume nos ollos e vinme a min mesma no chan, como eu supoño ás mulleres da India cando maridos ou pais as desfiguran e cegan. Coma elas tamén, da morte sorprendida o voo da saia.
E ir a tentas en busca da fonte próxima. Supoñer a miña cara botando fume, o nariz queimado, os ollos cegos. Pero a auga. A auga sanadora aliviando a queimazón. Cada batuxada abrindo sombras. Albiscando ao meu redor ambulancia, policía.
Lavábanme os ollos no hospital e eu choraba. De alivio, por non quedar cega. De rabia, pola orde irreal das cousas, as leis inservíbels. De impotencia, pola crueldade absurda. A frustración doíame ao respirar.
24 Horas despois pésame aínda a impunidade ostentosa. Loito para que non me prenda no peito a semente inxusta que aparta. Pero teño medo de baixar á rúa. Dese home do hipotético gas pementa. Dos descoñecidos do seu clan. Dos rapaces de 10 anos que xogan nos xardíns. Preciso unha arma que me protexa da brutalidade estéril.
Quero o martelo de Thor.
O Martelo de Thor na miña mochila