miradas

Cadroume pasar por diante do meu antigo colexio e fóiseme a vista para a terceira planta, os nosos dormitorios. Xa non hai luces nas fiestras. As derradeiras nenas hai tempo que marcharon. Agora o edificio destínase a outros usos, excepto ese piso, que está baleiro. Quedo fascinada polos recordos e non podo apartar os ollos dalí.

Antes de deitarme, esquivo a vixianza da celadora e achégome á ventá a respirar o aire cálido da primavera. Soño con futuras noites, cos días que virán, cando deixe o internado e saia ao mundo. Tremo excitada, todo está sin estrear, todo por vivir.
Hai unha muller chantada alí enfrente, mirándome de forma estraña. Parece tan cansada.

Advertisements

entonces, como hai azar e como hai destino, filosofemos

Existe o destino, a fatalidade e o azar; o imprevisible e, por outro lado, o que xa está determinado. Entonces, como hai azar e como hai destino, filosofemos”.
Lucio Anneo Séneca

Volvín ó cemiterio de San Amaro para buscar a tumba, tal como ela me pedira había máis dun mes. Esta vez atopeina. Anotei o número, a fila, todos os datos para mandarlle o enderezo do seu amor morto.
Era estraño percibir no ar o asomo da primavera, o sol quentando datas centenarias no mármore. Ao pasar pola floristería tiven o impulso de mercar unhas flores. Collín dúas rosas e marchei sin que mas envolvesen. Ás presas desandei as rúas laberínticas do camposanto e pouseillas alí: unha branca, outra amarela. Fixen unha foto co teléfono e mandeilla cun pequeno texto.
Entón chamou emocionada; ese mesmo día, 9 de marzo, era a data do seu aniversario.  Dezaseis. Durante 15 anos, ela regaláralle a el dúas rosas, unha branca, outra amarela.

aquelas mans na miña almofada

Abrín os ollos e aquelas mans repousaban sobre a almofada. A esquerda apertáballe os dediños á dereita que se deixaba consolar, toda engurradiña. Semellaba unha man viúva. Ou orfa. Pilleinas infraganti, pero inda tardaron un chisco en desprenderse unha da outra, alleas a min, coma se non fosen as miñas mans.

Imaxe

saturnina

Ooooh, que mono! 
Para ela todo é mono: os canciños, os gatos. As serpes son monas, os morcegos, o dragón de komodo é mono. Fran de la Jungla é mono.
Pero non pensei que se atrevese a aparecer cun hámster na casa sin pedir permiso e aproveitando a miña ausencia do fin de semana. Odio eses marditos roedores .
[Inda lembro aquel que tivera o meu fillo, tan bonitiño e dourado que, nunha noite, me roeu a cortina do dormitorio.]
Só se estou pagando un karma [ pola vez que lle aparecín a miña nai na casa co can aquel das cicatrices e a pel enferma ] podo aceptar o feito de descubrir á mañá seguinte que o hámster era femia. As 7 sorpresiñas sin pelo, feos e cegos, colgaban das súas tetas nun niño improvisado. [Seica é difícil ver se unha femia está preñada, pero distinguila dun macho é sinxelo: os machos teñen uns collóns tan desproporcionados que non hai dúbida.]
E, se non tiven corazón para obligar á rapaza a volver á tenda coa gaiola chea de hamsters, menos o ía ter para tiralos polo water como todo o mundo me aconsellou. [ Estás mal de la cabeza? en un mes estarán follando como locos, otro mes más y tendrás 30 hamsters!]
I see. Pero a natureza é sabia.
Menos mal que xa lera o das proteínas e todo iso cando lle vin agarrar un dos fillos con esas manciñas e poñerse a comelo coma quen come unha castaña. Inda así non me pasou a impresión en horas. [Saíalle unha manciña por un recantiño da boca]
– Y por qué le llamais al hámster Saturnina?
– Por nada, por nada.

(máis…)

os “pajaritos”

A Kaplan gústanlle os memes. Esta vez propón un que a min tamén me gustou: “Cando era pequena” [Xa lin o do propio Reincidente, o de Leo e os seus ,  Congo y yo e GradicelaCando eu era pequena pasáronme cousas diferentes das que eles contan.

Vou contar únicamente un delicto que cometín pouco despois de que nos trasladaramos da aldea á Coruña, da escuela unitaria ao colexio La Grande Obra de Atocha, do galego ao castelán. Tería uns 7 anos e en poucas semanas falaba coma os cascarilleiros. Inda que non entendía todos os significados, e ese foi o desencadenante. Unha tarde, á volta do colexio, díxenlle a miña nai que tiña que levar unha moeda para echar en la hucha de “los pajaritos”. Miña nai preguntou varias veces que clase de pajaritos eran eses, pero eu non lle sabía dicir, nin quería indagar no asunto para non demostrar a miña ignorancia. Algo había aí que a min se me escapaba, xa que todos pronunciaban algo así como “paganitos”, que tiña que ser necesariamente “pajaritos”, só que omitindo a geada, porque os da Coruña falaban máis fino ca nós.

Ás nenas que daban moeda para os paganitos poñíanlle un laciño, como en toda postulación, pero á que daba a moeda de máis valor honrábana cun medallón precioso, grande, que ela -case sempre a mesma- lucía orgullosa ata que outra nena lle arrebataba o liderazgo cunha moeda máis alta. E así no patio da Parra, á hora do recreo, todas dmirabamos o medallón con envexa. Polo menos eu. Pero a miña moeda sempre era pequena. Non lembro que me besbellou o demo na orella, que razoamentos pudo empregar para eu quebrantar o mandamento imperioso, non xa da lei de deus, se non da miña nai: non roubarás; Un día siseille a miña nai unha moeda cun valor cinco veces máis grande da que levaba sempre. Aquel día batíame o corazón no peito mentres observaba como a preciada medalla ía cambiando de mandilón según as nenas ían botando os cartos na hucha, ata que, triunfante metín a miña moeda, e a Hija de la Natividad de María, prendeu o prezado medallón na miña batiña.Acariñaba o obxecto desexado e inda non o vira ben cando outra rapaza botou unha moeda máis grande cá miña e as mans brancas e suaves da Hija de la Natividad de María arrincaron sin contemplacións o camafeo da miña solapa. Traizoar a confianza de miña nai só para sufrir esa humillación, para probar o mel e que mo quitasen! Ese día aprendín unha lección: cando se delinque hai que asegurar polo alto.

Ao día seguinte roubeille a miña nai da carteira os cartos que tiña para facer a compra. Metinos no peto e non me daba chegado a hora na que a Hija de la Natividad de María pasaría a hucha e a medalla camparía no meu mandilón moito tempo, porque ninguén a superaría por moitos anos.
Cando eu botei todos aqueles cartos para os pajaritos resoou no teito da aula aquel clin acompañando as voces do coro dos anxos e arcanxos que escoitaba no meu interior. O medallón foi, por fin, meu. 

Mirei, triunfante, coa calma dos gañadores, os cartos que as outras depositaban na hucha. Sabíame imbatible. E lucín o camafeo o día enteiro, na clase, no recreo, no comedor, disfrutei das miradas de admiración, vivín o meu día de gloria.
Mais pouco dura a felicidade para os culpables.
Cando fun entregar o medallón para ser depositado no seu estuche ata o día seguinte en que volvería a ser meu, a Hija de la Natividad de María preguntoume, desconfiada, cómo tenías tú todo ese dinero? porque me lo dió mi mamá. Pues entonces te va acompañar a casa esta chica que le va a preguntar a tu mamá si es cierto que te dió todo ese dinero. Ya, pero es que mi mamá trabaja todo el día fuera y no va a estar. Vaya, vaya, pues igual va a ir y se espera a que llegue tu mamá.
E todo o camiño da man daquela chica tan simpática, matinando como salvarme de quedar coma unha ladra no colexio. Xa vía os titulares:

NIÑA GANA EL MEDALLÓN DE LOS PAJARITOS ROBÁNDOLE A SU MADRE EL DINERO DE LA COMIDA.

Cuspiríanme na cara, non habería quen xogase comigo á corda nin á goma. E a mamá tardaría a lo menos un mes en perdoarme, e tería que ir confesarme e mandaríanme rezar unha chea de rosarios, e a ver se tiña perdón un pecado coma ese. Pero diso xa me preocuparía máis tarde, agora o fundamental era salvar a miña honra. Prolonguei o percorrido dando voltas innecesarias mentres pensaba un plan e a moza se impacientaba.
Es aquí. Espera en el portal, que baja mi mamá que no le gusta que lleve amigas a casa. E antes de que ela puidese reaccionar xa eu subira as escaleiras de tres en tres ata o primeiro, xa metera a chave, xa entrara, xa lle dixera a miña nai, mamá mamá, porfavor porfavor, no me descubras, vienen del cole a preguntarte si me diste un dinero para los pajaritos, tú di que sí, porfavormamádíquesí, si no todos sabrán que soy una ladrona, luego tú me pegas, me castigas, haré todo lo que quieras. Pero que fixeches, desgraciadiña? Non vou mentir para taparte, se total a Hija de la Natividad de María non vai crer que che dei todos eses cartos para os dichosos pajaritos, que ela ben sabe que somos pobres.

Pero xa a moza simpática chamaba ao timbre e miña nai colocou ben o mandil na barriga, e abriu a porta cun sorriso máis falso que o de Xudas, ah pues sí que se lo dí, sí, para los paghanitos eses, sí, pero claro, no para que lo entreghase todo gunto, si no para el mes entero. Pero claro, ya sabe como son los rapaces, bueno, pues sí, ghracias ya se lo dice usted a la señora Higha de la Natividad de María. E cando pechou a porta levantou a cabeza moi digna, virou cara a cociña e eu detrás dela, mamá perdóame, e ela sen falarme, ata que vin que choraba, e entón xa o peso da culpa foi insoportable e empecei a chorar eu tamén pero ela dicía, como puideches, sabendo o que me costa ganar os cartiños, porque mos roubaches, porque non mos pediches. Porque no me los ibas a dar mamá, por eso. Pero se sempre che daba algo, sí, pero no alcanzaba para el medallón. Pero que medallón nin medallona, esto non cho perdono, sempre che aprendín que non se rouba nin unha agulla. E a culpa foise facendo coma unha montaña, e eu xa vía ese perdón inalcanzable, e tiña o peito cheo dun gas que me afogaba, e con tanto pranto e tensión os músculos apretáronme a gorxa e quedei sen poder alentar, e debínme poñer morada, porque miña nai asustouse e sacudíame para que volvera en min, con aquela mirada de angustia, e abrazoume con moito amor e díxome que me perdoaba, pero eu non a crín, que só mo dixo para que recuperara o alento e non morrera afogada. Moitas veces lle volvín preguntar, se me perdoara de verdade, e ela dicíame que sí, pero eu inda agora non me perdoei e teño que aproveitar un conto para airear esa sombra que me avergoña, para escorrentar a culpa, que continúa aí, no mesmo sitio. Pese a confesarme, pese aos padrenuestros de penitencia e ás avemarías.

 

Este é un meme libre: invito ós blogueiros que leades este a que o fagades vós tamén [e avisade, para que vaia ler]  

contos do tren

Hai tempo que quero contar un conto de trens. Ese tema gastado e recurrente.

Trátase dun home que, despois de traballar, toma o tren de volta á casa. Cada día á mesma hora monta no vagón, senta á beira da ventanilla e enseguida se perde na paisaxe en movimento dos patios traseiros das casas, das cordas coa roupa a secar, do gato que dorme no valado, do barullo cotiá dos pasaxeiros habituais que soben e baixan nas pequenas estacións… Cando o tren inicia a marcha nunha desas paradas, repara nunha muller que adoita estar lendo no porche dun dos chalets adosados, perto da vía. Unha tarde os ollos dela erguen do libro xusto cando el a observa e, durante uns segundos, crúzanse as miradas. A partir dese día el ve dende a estación que ela xa pousa o libro e cando o tren se vai achegando, míranse e van xirando as cabezas para aproveitar máis eses segundos da súa cita diaria. Todos os días, sin fallar un.
Hai tempo xa que a el non lle importa que sexa luns, porque os sábados e os domingos añora esa mirada. E fantasea con baixar no apeadeiro e percorrer andando os poucos metros que o levarían diante do seu xardín, do dela, para mirala sin movemento, observala durante moitos segundos, tantos que puideran converterse en minutos, fixar os detalles que nunca ten tempo de percibir: a cor exacta do seu iris, as liñas do rostro, a textura do pelo, as curvas do corpo… Podería falarlle dende a canceliña, invitala a un café na estación, ou a dar un paseo. Preguntaríalle pola súa vida, a vida que leva máis alá dese porche, do libro, da súa mirada. Quizá ela estivese tamén desexando coñecelo. A idea fáiselle máis e máis atraínte ata que hoxe decide que vai ser o día.
Está nervioso, excitado. Cando o tren aminora a marcha o corazón bátelle con forza. O tren para, o mundo concentrado nun latido infinito detido nos seus oídos fronte á plataforma…

[O conto podería rematar aquí, un final aberto no que caben infindas posibilidades, pero non]

Lentamente reanúdase o movimento e o andén vai en sentido contrario, xa chega o seto, aí vén a árbore, a cancela azul, o porche, ela, que levanta a súa mirada do libro e, por primeira vez, lle sorrí, a el. Instintivamente érguese do asento, pega a cara ao cristal. Ela saúda coa man e unha brisa suave móvelle o pelo. Esta vez as miradas prenden con ansiedade, a dela na del, a del na dela, péganse con forza nun intre longuísimo mentres a súa figura, a dela, desaparece do seu ángulo de visión, do del.
Despois, rendido, bótase para atrás no asento. Está emocionado, unha pinga finísima de suor escorrégalle pola fronte. O corazón cálmase, vaise relaxando. Agora sabe que ela vaino amar para sempre durante 15 segundos. Porque a partires de mañá volverá en bus.