Imaxe

aínda ecoan as voces

aínda ecoan as voces
dos que acaban de marchar

a xeada
arríncalle cores ás prímulas
cala o zunido dos insectos

este silencio frío
da tardiña

nin ladran os cas
á noite de febreiro

agora podes escoitar a herba
o seu falar inquietante

que é este sosego
para quen non espera nada?

primulas
Imaxe

mans

vimbieiras

amarela e lenta
é a danza
das vimbieiras

xaneiro menguado
ese é o tempo

cortar as pólas
deixalas a remollo
que domeen

coma a rabia

trenzar vimbios
círculos
horizontes

as mans
teñen memoria

de berces
canastros
un látigo fino

estalidos no ar
e na pel
sinais

caer
o corpo
coma un cesto

Imaxe

“we all have reasons for moving”

facer-meus-dos-versos-de-mark-strand

Licencia Creative Commons
Esta obra está bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional.

Imaxe

non quedan fotos

wp-1472653038795.jpeg

“es ofrenda o vanidad”

Dende a cova sinálanme a ruta as maus que me ataron o embigo.
Ese caracol que leva ao lombo o enigma que vai
do ombreiro ao dedo que me sinala
máis alá da Vía Láctea.
No niño da cigoña.

Ofréceme só aquilo que non poidas contar.
Argamasa feita do teu cuspe.
Sabes que índa os mortos de pés con unllas esculpidas
se corrompen.

Via Lactea (Xan V. Perez)

Foto do amigo Xan V. Perez

Los poemarios de vejez ganan una hondura filosófica calma y una apaciguada actitud reflexiva ante la vida.
En “Entrevista” Cadenas recuerda la que Grazia Livi le hizo a Ezra Pound en la casa de su hija en Venecia, donde

“En sus últimos días

el viejo poeta

llegó a la Gran Incertidumbre

(…) pero a lo largo de la conversación

sí se observa entre líneas un dilema: el arte

es ofrenda

o vanidad”.

Rafael Cadenas y Gustavo Pereira país adentro o había que llenar de vino el vaso

vincas

pensei que as vincas rubirían
paredes e valos
cobertor azul de vermes
na leña para picar
que oídio ou plaga
acabaría con elas?
e onde iría parar o gardado
no baúl de Cuba?
hai couza nas vigas que o avó trouxera
en carros tirados por catro bois
tan sequera
a luz
entrase polo leste
tódolos da casa botarán contas
os vellos por debaixo dos novos
arrolándose
no adro
a calquera hora han chegar
e que lles vou dicir eu?
se deixei as vincas desaparecer
vinca major

vinca, semprenoiva, cangroia, herba doncela