selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna

cantas vidas

Cantas vidas caben nunha?
Non as de Sabina, do “pirata aquel con pata de palo”
Tsunamis psicolóxicos, desamores que precisaron servicios de salvamento. A erosión diaria pola sal mariña do Orzán.
Esta vida enferruxada. Aqueloutra da invernía. A do deserto.
Mudaron persoas, afectos, paisaxes.
A diferenza entre ser vítima e sentirse vítima.
A toxicidade.
Tamén eu, o piso estrado de mortos.

Imaxe

indiferente

image

Inda non me es tan indiferente coma eu che son. Mais podes ir gardando o teu influxo para as mareas e os lobinsomes.

Imaxe

valos

image

Esta mañá é linda. Incluso se bombardean sobre a túa casa, é linda. Éo, aínda que ames a quen xa non te quere. Aínda que non haxa de comer. Se tes síndrome de abstinencia, igual ela é linda. Semella convidarnos a facer comunión coa primavera. E hai quen acepta ese convite: no olor que leva á infancia volve a nai de calquera orfandade. Este aire limpo anega de esperanza pulmóns con cancro. Mais, en verdade, á mañá sómoslle todos indiferentes. E nós á súa beleza cando nos leva da man o medo.

encollerse

Xa hai tempo que me custa non encollerme para sempre no meu mundo. Facer oficial a miña covardía. Sumala a todas as covardías anónimas. Disimuladas.
Ignorar as bombas dos exércitos que levan bandeiras de salvación.
As de terroristas en nome de deus ou da xustiza.
Persoas amoreadas no barro ás que se lle nega a terra, o sal. Porque non teñen peso onde se tasan as perdas de privilexios.
Accidentes de tráfico que tronzan mans que levan ramos de oliveira.
A Terra aberta en canal, coma un porco na matanza de sanmartiño.
A escravitude sobre a que apuliñan as fortunas.
Miseria. Enfermidade. Dor. Soedade.
A inxusticia máis absurda das inxusticias estremas.

Quizá chegou a hora de me ir sentar ao fondo do xardín oculto, escoitar como medra a herba. Serenamente agardar.

coma frida khalo

antes de espertar xa están as imaxes
perturban intoxican

búscome
nos pulsos nos ollos

canto tempo leva ser
autómata polo corredor?

canto a que se peitea
coa raia o medio coma Frida Khalo?

que me nazan flores no pelo
me leven na cama en procesión

polo camiño real se sumen
repartidores señoras da limpeza

nos saian á porta os camareiros
ofrecendo madalenas cafés con leite

que no alto de San Amaro
nos dea a benvida o cheiro a mar

risas e conversas soen
igual ca un rezo

mirando o sol como nace
polo Seixo Branco

e que esta sexa
a última mañá

enredo de man robot de fernando c.