a fraga de casas vellas

Á noite durmín querendo soñar coa fraga de Casas Vellas, da que fala Celso Fernández Sanmartín. Coas árbores altísimas, alleas aos plans avesos dunha empresa de electricidade e ás probas da vergoña. Con escornabois vixiantes nos buratos dos castiñeiros vellos. Co cheiro familiar do estrume en outono. Con azafráns silvestres e cogumelos agromando entre as follas que apodrecen no chan.

Na mañá agradecín ver na rúa as árbores urbanitas. As pobres árbores urbanitas con vocación de cooperantes de ONG.
árbores urbanitas

unha romaría de santa margarita [videoclip]

Levo a mirada en eastmancolor dende que me paseo polas páxinas de “A viaxe de Gagarin” de Agustín Fernández Paz, ando por unha Coruña que existía antes desta que medrou porriba dela.
Por iso este ano, á romaría de Santa Margarida. Formar parte da tradición. Imaxinar o antiguo outeiro reconvertido en parque urbano. Reconstruír no meu maxín os muíños de vento. A emisora espía de 1940, camuflada como RNE nos camións alemáns. Mirar a actual fonte, e vela coma cando era a “fonte dos caños”, a uns 200 m. da antiga capela monte abaixo. Esa fonte tan milagreira que á cofradía da santa non podían pertencer médicos nen boticarios, por non facerlle sombra no oficio de sanar. Percorrer internet á busca de fotos antigas, recuncar en A. Martí, o fotógrafo das maletas tristes.

Imaxe

franquear la sombra [videoclip]

Poema de José Ángel Valente “Canción para franquear la sombra”. Música de Ben Harper. Imaxes tomadas no Concello de Silleda. Edita: Zeltia.

Imaxe

o devalo da tarde

o devalo da tarde
Marcharon os invitados. Aínda ecoan as súas voces no silencio.
Sento a escoitar o devalo da tarde e penso naquelas mulleres ás que lle marchaba a xente da casa e a ausencia que deixaban era para sempre.

man of the hour

Se che queda prendida a tele, porque non dormes ben, e cando espertas á mañá están botando o final de Big fish, pode que quede envolvéndote unha atmósfera agridoce e misteriosa mentres soa a música dos títulos de crédito. Que te acompañe na ducha, baixando no ascensor, que a leves arrastro no medio do tráfico. E quen sabe se irás toda a mañá como se vai entre a brétema, e ao lonxe inda siga soando “Man of the hour

monfero

Camposanto no Mosteiro de Monfero