xa sabes.

Non pronunciamos palabras como sororidade ou pacto. Pero sabiamos que iso era, buscando a raiola de sol en Ponte Maceira, xantando na taberna de Avilés de Taramancos en Noia, remexendo nos andeis do xamón ibérico no Mercadona.

el capo que dejó de fumar

Hoxe, nin o punteiro para sinalar no mapa ["España limita  al norte con el mar cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia"].
Nin os pupitres co burato para tinteiros anacrónicos.
Nin a Enciclopedia Álvarez.
Hoxe o único recordo da escola infantil ten que ser Manolo.

Á miña prima mais a min o rapaz que máis nos gustaba era el: paso decidido, asubiando; metíase con nós e facíanos rir. Manolo sentábase moi lonxe do meu pupitre, cos rapaces maiores.
Como só fun a aquela escola dos 5 aos 7 anos, tivo que ser entonces. Tan pequena! Pero lembro ben como os rapaces formamos un semicírculo arredor da mesa da maestra, [cando fallabas unha pregunta retrocedías un posto] eu era das pequenas e sabía menos, sempre estaba das últimas. Pero, naquela mañá, ou eu acertaba ou Manolo fallaba, porque cadramos un á beira do outro. O meu brazo dereito rozaba o seu brazo esquerdo e, dese roce, desprendíase unha caloriña que me percorría o corpo todo. O corazón latexaba tan rápido coma o dun paxariño, por aquela emoción marabillosa, por aquela corriente que pasaba do corpo de Manolo para o meu. Quixen que o tempo parase, que non houbese máis preguntas que nos cambiasen de orde, que o semicírculo quedase así para sempre.
Non lle teño nome a aquelo que sentín, non me atrevo a poñerllo. Só eran 5 anos, ou 6, ou 7.

Hoxe lin na prensa que enchironaron a Manolo. Titulan o artigo: el capo que dejó de fumar.

_______________________________________________________________________________________________________

B.B. King e Rosalía Castro

Pode o desamor ser unha dor morna, o abandono ferir coma un coitelo, os celos rabuñar, a indiferencia magoar; pero sentimos. O peor: non sentir nada. Esa é a lectura que fago do poema de Rosalía Unha vez tiven un cravo [recita Estíbaliz Espinosa]
Pásame o mesmo con esta canción: The thrill is gone: a emoción foise, di este blues. E xunto coa saudable sensación de terse liberado dun influxo, dun encantamento, [I'm free from your spell] queda tamén un baleiro: onde estaba a emoción, hai un oco.
Para fuxir dese vacío alimento eu as miñas emocións, que non esvaezan -aínda que ás veces manquen-, porque cando se dilúen, quédame o corazón frío, o corpo escarchado.

E eu quero estar sempre derretida.

só é a morte

Foi raro manipular un corpo morto. Non sabía se estaría teso, se frouxo. Se frío, se morno aínda. Cando me deitei, ás 3, inda miañou queixoso, e acariñeino: que pasa Pichifluso, durme, bonito, mañá xa estarás mellor.
Espertei ás 5, pola ausencia de xemidos e alí estaba o gatiño morto. Exactamente na mesma postura en que o deixara ás 3. Mireino moito tempo antes de tocalo, repasei as raias da pelaxe, a postura mimosa, o seu único ollo case pechado. Este gato tiña esa forza por vivir que non se lle notaba só por andar choutando dun lado a outro, sempre contento, enroscándose onda o can, subíndoselle enriba, mordéndolle o rabo, buscando sempre agarimos, se non pola súa teima en vivir dende aquel momento no que, tirado na rúa cun ollo medio colgando, tan pequerrechiño el, o meu fillo o rescatou. Superou a extirpación do ollo e a infección posterior. Quedou chosco, cun ollo só, coma un pirata de conto, pero sin parche. Viviu unha vida boa.

Mamá, moito me acordei de ti, daquela noite na que morreu “Tolo”, cando ti viñeras quedar co neno mentres eu levaba o canciño ao veterinario… que triste volvera, cunha bolsa chea de medicamentos e só cun fio de esperanza. Gastara unha morea de cartos pero o can seguía sangrando debido á parvovirose. E ti ofrecícheste a quedar de noite, a velalo, porque choraba cando o deixaban só e había que darlle mediciñas cada pouco tempo: anda, vai durmir, nena, xa me ocupo eu.
Mireite dende a porta, cosías algo, coma sempre, e fun para a cama aliviada de non ter que escoitar os laios de dor do can e de non ver os seus ollos que me buscaban.
Espertara á mañá, na hora de ir traballar. O neno aínda durmía. Ti estabas na cociña facéndome o almorzo e na sa non había nin can nin sabas ensanguentadas. Mentíchesme moi ben: que non sufrira nada. Estiveras esperta toda a noite e na madrugada, cando morreu “coma un santiño”, metíchelo nunha caixa de cartón e baixaches á rúa para botalo no colector do lixo sin que te vira ninguén.
Canto che agradecín que todo estivera rematado. Quedaba contarlle ao rapás que o seu canciño morrera. E como te admirei, que forte te vin.
Hoxe souben que non é cuestión de fouteza, se non de amor. Agora repito eu o patrón: anda, caraveliño, marcha para a casa, xa me ocupo eu, o gato vai estar ben comigo e mañán vés para levalo ao veterinario outra vez…

O gato tiña só un rigor moi leve, pecheille o olliño medio entreaberto e envolvino con mimo nunha saba. Sentín estraño o seu tacto, o seu peso. Aí o teño nunha bolsa, listo para levalo a incinerar á perreira municipal. Ogallá que esta mala noite miña sirva para que el sinta o mesmo alivio que miña nai me proporcionou, hai xa tantos anos. Todo é un ciclo, agora tócame devolver os actos de amor que eu recibin.

Algo estraño queda no ambiente cando a morte pasa.

a min, nin carbón. nin falta que me fai. [videoclip]

Ya llegó la Navidad y los Reyes Magos corren por la ciudad con los regalos. A unos les dan carbón, porque son malos. Y a otros les dan por culo los camellos en el barrio. [Melendi]

supercalifragilístico espialidoso

Que me levaran ao cine cando se estreou Mary Poppins é un mérito que poderei poñer na miña biografía. Soubeno esta mañán ao ver a mirada de admiración de miña sobriña. 

oh que alegre ilusión es ir con Mary / Mary te hace a tí soñar / cuando a mary ves llegar / tu corazón te hace plin plon plan
_____________________________________________________________________________________________________________

Nesta mañá de reis estana dando na tele. Máis de 40 anos, e a rapazallada sigue flipando coa neneira do paraugas.
supercalifragilístico espialidoso en ruso

inventarios e balances

Canto dura o horror por uns centos de mortos en riadas terremotos e tsunamis? Ou por esoutros que estoupan espallando as tripas polos mercados, salpicando de sangue as carrocerías dos coches? Moito máis me conmoven os mortos que se contan de un en un. Os que foron perdendo o pelo pola quimio, eses mortiños calvorotas, tan amarelos eles.
Feliz Navidad, próspero año y felicidad. Este nadal houbo sorte que pasou sen escoitar panxoliñas. E eu cumprín. Fixen o que se esperaba de min. Asumín o meu rol e non lle toquei os ghuevos a ninguén, au contraire, case agradecida. Feliz año, feliz año!. Sé boa anfitriona, que todos se divirtan, chin-chin, bebe cava ata encher os baleiros. Que lindo facer feliz. Aboian, coma as burbullas, os pensamentos que mancan, pero tí repite mantras interiores para escorrentalos, [es masoca ou que.]
E, por fin, chegou o amencer. O primeiro do ano. O ano, ese espazo de doce meses durante o cal rexen os orzamentos de gastos e ingresos públicos. O ano, que en castelán sóalles a cu. E fixen a foto, coma o ano pasado, antes de levalos a todos comer o chocolate con churros á feira de Betanzos, como manda a tradición.
Apetecíame a min hoxe escribir de inventarios e balances, pero saíu isto dos mortos e o resto, e non falei da carne trémula [non a de almodóvar], dos humores polisémicos, de cousas como a ira, o desexo, a resignación, a amizade amor e sucedáneos, os finximentos apoucados, o agradecimento, o medo. Nin dos novos propósitos [nunca de enmenda]

________
Para este carecer nunca houvo palavras / só me foron entregues / conformidade e determinación / permanecer e ser / polas que fun irmá do fieito e da lontra / e o mundo interrompía as suas perguntas. Pilar Pallarés

resistir o inverno

Para protexela da xeada durante o inverno, prantei a miña calibrachoa híbrida debaixo da cerdeira.

Esquecín que, no outono, ás cerdeiras cáenlle as follas…

agosto, 2011

[Tamén, tamén vai isto dunha pranta debaixo dunha cerdeira]

algo que celebrar [e se non, búscase]

remata a noite máis longa do ano

O xoves, 22 de decembro, ás 6,30, vin saír o sol dende a miña ventá. Oficialmente rematou o outono.
[Eu terei as caricias do sol neste inverno, e moitos bicos da chuvia. A paixón do vento. O roce lene da brisa.].
Non o estou, pero que soa me sinto.

_______________________________________________________________________________________________________ Notei, coa lucidez que da o frío na cara, que tamén algo en min cambia. [En min, pero sen min, coma co resto do universo].
Había unhas horas que regresara do hospital, sobre a mesilla os bombóns agasallo do meu neno, os zumes e iogures dos coidados familiares. No teléfono o rexistro das chamadas. [Os SMS recibidos semellan o inventario dos cariños.]
Este ano non me esmaga o nadal. Celebrarei esta noite unha cea especial: que a operación saiu ben, que os días xa medran, que a noite mingua, que existe a esperanza.

en noites coma esta

Mi querido niño de los dulces ojos tristes:
Ben sei que xa es un home, que a vida non está sendo sinxela para ti, que tes a túa propia pelexa persoal diariamente.
Crieite para que foses feliz e xa moitas veces te vin sufrir. E eu, que che quitaría todos os atrancos de diante, hai días nos que eu mesma son o teu peor atranco.
Hoxe, que me sabes nerviosa polo do hospital de mañán, dixeches que farías “o que tí queiras, mamá” para que me sentise ben; e terminaches mollando a túa frustración no café con leite; gardando na bandoleira a sensación de que nunca atopas a maneira de complacerme.
E eu vinte atravesar o paso de peóns, dei volta e subín a capucha da trenka para abrigarme do frío que me deu a miña torpeza.
Se de pouco sirven as palabras para comunicarse, que me queda a min, que non sei interpretar os silencios?
Dis que sempre espero moito dos demais, que en vez de ter en conta as cousas que de verdade importan, reparo nas minucias e nos detalles sentimentais, que agrando os pequenos descoidos dándolle unha dimensión tan grande que me tapa todo o amor que hai detrás. Creo que tes razón.
Como dicirche, meu caraveliño, canto aprendo de ti?
Como botarche enriba as toneladas de amor que sinto por tí sin que te esmague?
Non sei por que teño esta necesidade de notar cariño. O teu, o seu, o deles, o delas. Quizá crea que o amor é o único escudo detrás do que deixo de ser a nena vulnerable que sempre vai comigo.
E aquí remato esta carta que nunca lerás. [Non temas, non morrerás de vergoña.]

Sempre imos soñando imposíbeis:
un amigo
o amor,
a liberdade,
unha vella sorrindo nos solpores
con flores amarelas nos seus labres.
(Pilar Pallarés)

En noites coma esta só pido que alguén quente as miñas mans.

falando [de aniversarios, do porco de san antón]

Algunhas datas quedan gravadas no calendario da nosa vida. Recordámolas un ano máis tarde, dous, incluso moitos anos despois. Envolvémolas en simboloxías. Marcan finais, inician comezos.
Non pensamos en que cada día é o aniversario de algo que xa temos esquecido.

Imaxes: porque a memoria é maleable. [videoclip de 3:06]

_______________________________________________________________________________________________________

É fácil lembrar o que fixen o ano pasado polo meu cumple, nas vacacións ou na ponte de decembro; pero pasa o tempo e moitos deses recordos desaparecen, remexidos os anos, as persoas, os feitos. De non escribir aquí, da pasada semana de vacacións en Childhood Land pronto non recordaría:
-O alivio que sentín ó pospoñer a próxima estadía no hospital.
-A visita de N&N, a comida xeitosa, o paseo outonal longo, enerxético.
-A sorpresa de que A. [o invisible], aparecese por alí e abatese, sin problemas, os 45 cm. da distancia persoal.
-A noite na que a brétema espesa subiu dende a escuridade da infancia, meténdome a súa friaxe húmida ata o tuétano, deixando do presente só vultos esluídos. E o conforto que sentín a noite seguinte, cando apareceu X. e bebemos a botella de Muga 2005 á beira do lume.
-A excursionciña polo interior, as estradas traidoras de paisaxes fermosísimas; o primeiro cocido do inverno en Vilalba; a conversa sobre aniversarios; o agasallo do pan de Antas; o meu tenro recordo daquela cinta marela arredor do carballo [parecían cantar os mesmos paxariños malia non ser primavera]. A íntima reflexión que me levou, unha vez máis, á convicción de que o amor é autoxenerado, como pensaba Stendhal.
-As idas e voltas pola carretera da Coruña.
-O agradabilísimo xantar en Malpica [ese segundo cocido, ai pobres porquiños] e o remate en urxencias con P. que, cando marcha da súa casa, parece que alguén lle bota o meigallo.

aquelas mans na miña almofada

Abrín os ollos e aquelas mans repousaban sobre a almofada. A esquerda apertáballe os dediños á dereita que se deixaba consolar, toda engurradiña. Semellaba unha man viúva. Ou orfa. Pilleinas infraganti, pero inda tardaron un chisco en desprenderse unha da outra, alleas a min, coma se non fosen as miñas mans.
Foi a imaxe da soidade máis sorprendente que nunca vira.

a estación [videoclip]

Moita xente dorme no tren á Coruña, porque ninguén se pasa de estación. Aquí remata a vía.
Luisa Villalta, unha poeta cascarilleira, titulou así un dos seus poemas: Estación, que é como lle chamamos nós, non só ao recinto, se non tamén a todo o barrio [onde vives? na Estación].

Onde nós nunca pasan os trens
Só chegan ou parten
Por iso tamén somos nós
a nosa última estación
o noso amor definitivo

Así podemos marchar
no único sentido posíbel
ou esperar o avalo dos viaxeiros
para sentirnos expandidos nas miradas estrañas
que chegan arrastrando as bambolinas do mundo

Onde nós non hai nunca outro destino
que ser un anónimo fin
ou un glorioso comezo

Máis alá
máis alá somente o mar
e a incertidume da luz
o extremo
o abismo
o espello detido en nós

 

____________________________________________________________________________________________

maquetas da que será a nova estación intermodal

non pasa nada

Son tan pequenos os días, que non pasa nada. Levo dous hibernando, en modo aforro de enerxía, inactiva, recuperándome da gripe, vivindo horas na ficción, na mansión inglesa de Downton, onde viven os Grantham e o persoal ao seu servicio: doncellas, axudas de cámara, lacaios, chofer, mordomo, cociñeira, axudantes…
Asisto á recreación histórica dun momento en que os roles tradicionais da nobleza, os costumes establecidos, teñen que adaptarse a unha época de cambios políticos, tecnolóxicos e sociais que xa ninguén pode parar. Disfruto da posta en escena, do vestuario, dos detalles exquisitos que hai na casa. [Un millón de euros cada capítulo]
Dende aquí, na miña realidade non menos ficticia, emocionome coas lealdades e as traicións; as ambicións, os segredos, os amores ocultos. Estou tan metida na súa vida, que me sorprendo pensando neles, coma se existiran, tan reais, ou mellor, tan pouco reais coma min, neste hibernamento, cando nada pasa.

a data das condolencias

Tengo miedo de todo el mundo,
del agua fría, de la muerte.
Soy como todos los mortales,
inaplazable.
Pablo Neruda

Vaise novembro, o mes das chuvias sobre as tumbas frías. Novembro, a data das condolencias [5, 27]

crisantemos (novembro, 2011)

______________________________________________________________________________
Cando imaxino o cadáver da mamá debaixo da lousa de granito, acórdome do que me contaron da exhumación do papá.
E, sempre, cando chove.

nesta hora

Novembro, 25

Amañece na miña ventá, na hora do nó no estómago. Por iso 18 comidas [Tosar canta "Todo sale mal" nas rúas de Compostela]. O hamster da voltas obsesivamente na roda da súa gaiola.

perdendo o tempo

Perdendo o tempo, esperando o que nunca chega.

Calquera día, a tentas pola cidade [videoclip de 04:34]

un mal agoiro

O sábado flotaba no ar unha doce tristeza. Unha tristeza doce que me enchoupou coma orballo.
Todo me conmovía: un xesto, unha palabra. [Bágoas por nada, como cando coa febre a pel doe co roce da saba.]
E quixen ter aquela conversa, que xa me podía o peso. [Non por teléfono, pero non puido ser doutro xeito.] Estiven torpe, houbo algo de mal rollo e, a pesar do bo resultado, quedoume un pouso de disgusto. [Precisaba un abrazo e non tiven nada.]
A mañá na biblioteca pasou rápido, languidecendo, somerxida entre os libros. Elixín o Livro das devoracións, que devorei o mesmo sábado: funo ler alá, ó eido. [Conducín 100 km. para chegar ó anoitecido.]

Sobre o felpudo, ao pé da porta, un paxaro morto.

-.-

branco

O tempo, este absurdo e imposíbel movimento
impotente, a tropezar rítmicamente
no corazón contra o desexo.   (Luisa Villalta.)

Estes días pasados querendo deixar sinal nesta bitácora da ansiedade que as probas médicas sempre me ocasionan e que raro que non me apetecese.
Que nin sequera a ansiedade fose tanta.
Que á hora de escribir só me veñan á cabeza os versos de Luisa Villalta, aqueles que falan da viuvez do loito branco como a dos hospitais, pero que non lembro, que teño que ir mirar á carpeta do obradoiro.
[branca é a dor do afastamento e a soedade]
Ou o post de Alex Ghalpon que, en cambio, nunca esquecín [na consulta do terceiro azul sorriso esquerda]
E agora, decidida, os ollos distraídos na fiestra, porque aí vén o sol…

Hoxe, dende a fiestra. (Clarexando o día)

Un ventiño fresco lavoume a cara mentres facía a foto, despreguizoume as ideas, comprendín que nesta entrada eu quería falar da inxerencia.
[No test ese de personalidade, terían que engadir unha pregunta máis:
A menudo le dicen "Y a tí quién te llamó a este entierro?"]

_______________________________________________________________________________________________
*Síntome rara levando un holter.
**E van 47 na conta

un reflexo máis

Son as mesmas ventás da Mariña cás de hai cen anos. Somos os mesmos paseantes. Alí sigue o noray nº 7.
Cólgalle á tarde do sábado unha nostalxia de domingo tan fonda que nin o ar quente lle escorrenta o gris desfiañado.
Na súa bastilla descosida agocho eu a miña melancolía. Hipnotízame o movimento da auga até converterme nun reflexo máis.