o ser indefenso

“Cuando le cortan la cabeza a alguien no lo decapitan sino que lo decorporan.“
Rodolfo Llinás.

a imaxe, suxerida por raúl, é tomada da rede

Se me fixeran un transplante de corazón, ou de ril, seguiría sendo eu… pero se cambiasen o meu cerebro por outro, xa non sería eu, sería outra persoa co corpo que ata entón fora o meu corpo.

Eu son o meu cerebro: quilo e medio de masa gris que precisa 14 vatios de enerxía ao día para funcionar (como a bombilla da neveira). Un conxunto de neuronas conectadas ao corpo, que o regula todo nel. Un corpo finito e fráxil coa función de procurarlle ao cerebro o que precisa para vivir:
osíxeno, nutrintes e protexerse de golpes que o desparramen.
Canta vulnerabilidade.
Un cerebro, o soporte material para que se produza a actividade mental que da lugar á consciencia de min mesma.
Do eu.
Eu creo a única realidade que existe.
E o feito de que os sentimentos teñan unha base material non me quita a fascinación do amor, de emocionarme coa música, coa poesía.

O asombro de descubrirme
como o ser indefenso que vive dentro do meu cranio.

.

picacereixas

- Mira!, que paxaro tan raro será ese?
Era un ouriol, picacereixas, papafigos, unha oropéndola femia que, sin ser tan vistosa coma o macho, tamén é preciosa e moi rara de ver. Tamén vin unha parella de bubelas e  un coello pequeno que atravesou a estrada a brinquiños.
Dixeches: xa tes para un post.
Rite, pero

coa fascinación abonda.

a bubela que se pousou no valo da eira

Este arquivo sonoro  é un tesouro para quen goza aprendendo a distinguir o canto dos paxaros.

what did I do to be so…

Black and Blue (Louis Armstrong)

“Old empty bed… springs hard as lead
Feel like ol’ Ned… wished I was dead
What did I do… to be so black and blue”

A pel que habitamos, a barreira que nos delimita.
Kilos de desexo. Metros de sensibilidade.
Tersa ou fláccida, branca, negra, o tacto é o único xeito de atravesar esa fronteira.
Algunhas peles abren os seus poros polas noites, como esas flores que emiten aromas intensos para atraer os insectos nocturnos.

Apartádeme os visillos, que me tapan a lúa.

extemporáneo

-
Aínda Xa non é o tempo das cereixas.

inside

O sol que semella haber fóra é un espellismo na néboa mesta.
Absurdos os desexos, soños inútiles. Só fancy dresses, pretextos para erguerse e
simular que paga a pena.

time lapse

9.000 días sentada na mesma silla diante da mesa da oficina. 9.000 días un detrás de outro.
A miña memoria fai un time lapse deses 9.000 días, detrás da ventá, no mesmo sitio, na mesma postura: eu co pelo rizo, ombreiras dos 80, tecleando na máquina de escribir, voan follas por diante dos cristais, chove, vai sol, o pelo liso, roupa vermella, escribo no teclado, na ventá póusase un paxaro, chove, vai sol, son case loira, teño gafas, non teño gafas, amoreo carpetas, voan follas por diante dos cristais, chove, vai sol, arrombo papeis na bandexa, as árbores da acera frondosas, as árbores espidas, na ventá póusase un paxaro, chove, vai sol, o pelo recollido, a manga curta, a manga longa, punteo un listado, voan follas por diante dos cristais, chove, vai sol, o pelo solto, a roupa clara, contesto o teléfono, baixa a persiana, sube a persiana, na ventá póusase un paxaro, chove, vai sol, o pelo curto, a roupa oscura, pasa un gato, poño papel na impresora, voan follas por diante dos cristais, chove, vai sol, o pelo vermello, pego post it na axenda, na ventá póusase un paxaro, chove, vai sol.

Non me reproches, fala, que tome prestadas palabras patéticas
e despois me esforce para que parezan lixeiras
                                                                   Wislawa Szymborska (Se acaso, 1972)

mans

Os camiños avultados das veas. A feitura dos dedos. As xemas, as unllas, os cotelos. Os poros, os pregues. As palmas. A pel: cor, humidade, temperatura, tacto, a súa xeografía parcelada. Os movimentos cos que se expresan. A vida independente da que gozan. O seu contacto comigo.
Recoñezo as mans das persoas que quero, tanto coma as súas caras. E quedan gardadas na miña memoria.

As únicas que se me fan estrañas, son as miñas. Cústame recoñecelas como propias.

A man de Carlos

se envellecemos xuntos

O poema: Xulio L. Valcárcel. Recita: Xosé Fuentes.

Se envellecemos xuntos
e desfago a madeixa dos meus días
ao teu lado
fareime confidente
do teu camiño sen pegadas,
do teu canto e do teu ánimo.                              Xulio L. Valcárcel

a primavera vólvenos cursis

Que ben lle acae a primavera ás maceiras. Vóanlle as flores coma bolboretas brancas.

capacidade

…canta tristeza caberá nun metro cadrado?

another brick in the wall

[...] e alguén que non existe me recobre
coa miña errada história
e todo o que perdín e nunca tiven.

(Pilar Pallarés)

mirándose

Cadroume pasar por diante do meu antigo colexio e fóiseme a vista para a terceira planta, os nosos dormitorios. Xa non hai luces nas fiestras. As derradeiras nenas hai tempo que marcharon. Agora o edificio destínase a outros usos, excepto ese piso, que está baleiro.
Esta é a hora na que estariamos deitándonos, a celadora facendo a súa ronda. Non podo apartar os ollos dalí.

Antes de deitarme, esquivo a vixianza da celadora e achégome á ventá a respirar o aire cálido da primavera. Soño con futuras noites, cos días que virán, cando deixe o internado e saia ao mundo. Tremo excitada, todo está sin estrear, todo por vivir.
Hai unha muller chantada alí enfrente, mirando os ventanais. Parece cansada. Fítame cunha estraña mirada, como se o soubese todo de min, o de antes, o de despois. E sinto un arrepío.

recital poético: avilés de taramancos

A onde vas, amor? Duras entrañas
vas encontrar no que antes foron rosas,
duro eslabón e pederneira dura
no que antes fora mol, pois foi a vida
endurecendo as vértebras do canto
e cortándolle as azas á ternura
de tanto me ferir. (…)

Última fuxida a Harar

entonces, como hai azar e como hai destino, filosofemos

“Existe o destino, a fatalidade e o azar; o imprevisible e, por outro lado, o que xa está determinado. Entonces, como hai azar e como hai destino, filosofemos”.
Lucio Anneo Séneca

(en español)

Volvín ó cemiterio de San Amaro para buscar a tumba, tal como ela me pedira había máis dun mes.
Esta vez atopeina. Anotei o número, a fila, todos os datos para mandarlle o enderezo do seu amor morto. Nunca antes me fixeran tal encargo.

Era estraño percibir no ar o asomo da primavera, o sol quentando datas centenarias no mármore frío.

Ó pasar pola floristería que hai enfrente, tiven o impulso de mercar unhas flores. Collín eu mesma dúas rosas e marchei sin que mas envolvesen.
Ás presas desandei as estreitas rúas laberínticas do camposanto e pouseillas alí:
unha branca, outra amarela.
Pensei canto lle gustaría a ela estar alí naquel momento, fixen unha foto co teléfono e mandeilla cun pequeno texto.

Entón chamou emocionada e, entre saloucos, contoume que ese mesmo día, 9 de marzo, era a data do seu aniversario. Este ano cumplirían 16 de namorados.
E, cada 9 de marzo, durante 15 anos, ela regaláralle a el dúas rosas:
unha branca, outra amarela.

simboloxías

Así estarán hoxe as rosas do 14 de febreiro.

mol

Absorbendo a luz no seu tecido brando.
Despois envolverame con suavidade e sentirei no seu tacto delicado a tenrura que me falta.

almanaque sen follas

Igual é raro arrimar o lombo contra os valos e comer bocadillos tristes con viño tinto en compañía de lagartos, á beira de cemiterios ou pazos abandoados.

[Un ano fun lonxe. Sería abril, porque era un día quente e cantaba o cuco.]

podes deixar o sombreiro posto

-
Este enredo vai adicado a mari de piloño. [O toque erótico festivo só é para sorrir, que ninguén vexa unha burla a unha tradición da miña zona da que falo, fachendosa, por toda A Coruña]

A comarca natural da Ulla ten unha tradición única e orixinal polo antroido, da que hai testemuñas dende mediados do século XIX.
Os xenerais e correos percorren as parroquias ao longo do día dando vivas ós veciños, acompañados dun “exército” de abandeirados, coros, comparsas e parrandas.
Despois prodúcese “o atranque” ou alto, onde se enfrontan dialécticamente facendo burla da política ou de asuntos locais, utilizando unha rima sinxela (da que non fan moito caso) e un soniquete característico, con lixeiras variantes dunhas parroquias a outras.

alguén, para min

-
Hai un pazo á beira da senda centenaria.
E un cruceiro, ó que só lle queda a base, protexendo a encrucillada.

Alguén fixo un rego coa auga que baixa pola carballeira e deixoume unha fonte.
Unha fontiña, unha fontela.

Alá, en Silleda.

o vermello

… do lipstick do desexo,  do viño na túa boca, do sangue que bombea, da morte nun charco.