nos días de choiva [videopoema]

pero noviembre vuelve
con la torpe paciencia de la fidelidad

Imaxes de outono, con música de Alexandre Desplat e un fragmento do poema de Luis García Montero  “En los días de lluvia”

nostalxia

Sixilosamente, como a noite, apareceu. Subíu coma unha brétema, caeu sobre os campos de millo. Faloume dende o roce inquietante das follas, dende o canto dos grilos. Abrín os poros para atraer os nomes da ausencia, mais só acudiron os insectos nocturnos.
Que fas aínda no meu corazón?
Durmín, co meu corpo estraño, nunha tristura estupefacta e soñei cun cemiterio de posibilidades.

Tecían, infatigables, as arañas.

lua nostalxia

Imaxe

a gaiola

Unha vez nacin dentro dunha gaiola. Unha xaula feita co tamaño exacto do meu corpo pequeno. Cando fun medrando a parte branda botábase por fóra, entre os barrotes, como reborda unha madalena do seu molde. Os ósos, en cambio, quedaban dentro, cativos e deformes. A presión ía sendo tanta que un día os arames estalaron e quedei enteiramente fóra.
Por iso as marcas na carne afundida.
E esta ansia de ser gas.
E a melancolía, cando escoito o canto guerreiro dos paporrubios.

gaiola

Casa Bailly (A Coruña)

Imaxe

azafrán silvestre

Unha vez, fun un azafrán silvestre. Debín nacer detrás da escola unitaria, nunha carballeira onde España limita al norte con el mar Cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia, porque cheiraba a libretas novas e a grafito. Iso dalle sentido a este medo que teño a morrer esmagada por unhas botas Gorila e ao meu gusto polo aroma a esterco cando outonan as leiras.

azafrán silvestre

azafrán silvestre

a fraga de casas vellas

Á noite durmín querendo soñar coa fraga de Casas Vellas, da que fala Celso Fernández Sanmartín. Coas árbores altísimas, alleas aos plans avesos dunha empresa de electricidade e ás probas da vergoña. Con escornabois vixiantes nos buratos dos castiñeiros vellos. Co cheiro familiar do estrume en outono. Con azafráns silvestres e cogumelos agromando entre as follas que apodrecen no chan.

Na mañá agradecín ver na rúa as árbores urbanitas. As pobres árbores urbanitas con vocación de cooperantes de ONG.
árbores urbanitas

unha romaría de santa margarita [videoclip]

Levo a mirada en eastmancolor dende que me paseo polas páxinas de “A viaxe de Gagarin” de Agustín Fernández Paz, ando por unha Coruña que existía antes desta que medrou porriba dela.
Por iso este ano, á romaría de Santa Margarida. Formar parte da tradición. Imaxinar o antiguo outeiro reconvertido en parque urbano. Reconstruír no meu maxín os muíños de vento. A emisora espía de 1940, camuflada como RNE nos camións alemáns. Mirar a actual fonte, e vela coma cando era a “fonte dos caños”, a uns 200 m. da antiga capela monte abaixo. Esa fonte tan milagreira que á cofradía da santa non podían pertencer médicos nen boticarios, por non facerlle sombra no oficio de sanar. Percorrer internet á busca de fotos antigas, recuncar en A. Martí, o fotógrafo das maletas tristes.