Imaxe

a ausencia de luz

A luz, a súa ausencia. O cambio. Cerimoniosamente, ata a caída desa última folla.
Serán 89 días de inverno. Hoxe, o outono, rematou.
Un ano xa non haberá fascinación.
Imaxinar unha sacha, un burato na miña horta, alguén que pranta unha árbore. Eu, cinza ao pé.
Esa maneira de ser algo vivo. De ser unha cor.
Unha árbore que medre lento.
Imaxinar que cando o meu fillo sexa vello sente á súa sombra. Que dalgunha maneira aínda o protexa.
Dalgunha maneira, me sinta.
follas

a potencia da pataca

Un día, limpando o desván con seu pai, Erín atopou unhas vellas cartas de seu bisavó. Soubo que viñera dun lonxano lugar chamado Crecente, en Pontevedra. Así descubríu que o seu apelido non era Mouré, se non Moure.

Erín Moure (1955, Alberta, Canadá) é unha poeta en lingua inglesa que tamén escribe en francés e en galego. Experimental, multilingüe, pensadora crítica, feminista. A maior mediadora entre os sistemas literarios galego e canadense. Ten un libro de título galego (O cidadán) que foi premio nacional de poesía en Canadá.

Veu a Galicia por primeira vez en 1994, acompañando a seu pai que quería coñecer a aldea onde nacera seu avó. E así foi como aprendeu o galego “para non sentirse estraña en Galicia”. Conta Manuel Rivas que “tempo despois de coñecela en Montreal, atopeina en Galicia. Viñera para escribir un libro de poemas sobre a auga, e estaba a vivir nun muíño, en Lalín. A escoitar a auga baixo os pés. Daquela recitou no pub Dublín, na Coruña, un dos seus poemas galegos. Un texto alucinante, que nos deixou pampos: Homenaxe á potencia da pataca”. Eís o primeiro anaco:

“Nas patacas atopamos unha mestura (moi salvaxe) de auga e lume dentro da terra. É a mestura máis concentrada do planeta. Mesmo na fábricas de pólvora non se pode mesturar auga e lume”.

Onte puiden escoitarlle recitar parte do seu traballo poético no Centro Ágora, no ciclo Poetas Di(n)versos que leva Yolanda Castaño. Tamén o videopoema “Homenaxe á potencia da pataca” que se pode ver en Vimeo

nos días de choiva [videopoema]

pero noviembre vuelve
con la torpe paciencia de la fidelidad

Imaxes de outono, con música de Alexandre Desplat e un fragmento do poema de Luis García Montero  “En los días de lluvia”

nostalxia

Sixilosamente, como a noite, apareceu. Subíu coma unha brétema, caeu sobre os campos de millo. Faloume dende o roce inquietante das follas, dende o canto dos grilos. Abrín os poros para atraer os nomes da ausencia, mais só acudiron os insectos nocturnos.
Que fas aínda no meu corazón?
Durmín, co meu corpo estraño, nunha tristura estupefacta e soñei cun cemiterio de posibilidades.

Tecían, infatigables, as arañas.

lua nostalxia

Imaxe

a gaiola

Unha vez nacin dentro dunha gaiola. Unha xaula feita co tamaño exacto do meu corpo pequeno. Cando fun medrando a parte branda botábase por fóra, entre os barrotes, como reborda unha madalena do seu molde. Os ósos, en cambio, quedaban dentro, cativos e deformes. A presión ía sendo tanta que un día os arames estalaron e quedei enteiramente fóra.
Por iso as marcas na carne afundida.
E esta ansia de ser gas.
E a melancolía, cando escoito o canto guerreiro dos paporrubios.

gaiola

Casa Bailly (A Coruña)

Imaxe

azafrán silvestre

Unha vez, fun un azafrán silvestre. Debín nacer detrás da escola unitaria, nunha carballeira onde España limita al norte con el mar Cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia, porque cheiraba a libretas novas e a grafito. Iso dalle sentido a este medo que teño a morrer esmagada por unhas botas Gorila e ao meu gusto polo aroma a esterco cando outonan as leiras.

azafrán silvestre

azafrán silvestre