angie

Pasoume porque me pillou desprevenida.

Estaba agardando para atravesar no cruce da av. de Arteixo coa ronda de Outeiro [os cascos da radio nas orellas abstraíndome do ruido do tráfico], esvarándome a atención pola acera de enfrente onde un pai falaba co seu neno [simpatízanme os homes que levan bandolera] e, distraída, non me decatei de que Mick Jagger me dicía deixa que che borboriñe no oído e me levaba a ser aquela que hai tempo fora.
Angie era a nosa canción [non podiamos imaxinar, nos momentos en que a escoitabamos pegadiños, que a súa letra sería tamén a nosa historia].
Cando volvín ó meu ser o home do bolso pasaba a carón de min [que vaia ollos bonitos que tiña], o semáforo pechara outra vez.


Algúns recordos son coma  carrachos, están prendidos nonsesabeonde e aproveitan calquera ocasión para brincarche enriba.