na Coruña nunca xea

Por iso hoxe, a xeada que vin ao espertar na miña aldea, removeume na memoria ata os sabañóns:  As mauciñas de 5 anos xogando “a las casitas”. “Se tes os pés fríos, salta” dicía miña nai. E eu saltaba. Admirabáme que sempre atopara solucións para os meus disgustos. Menos para o de ver como choraba ela. Disimulaba, pero mal.

selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna

abisinios

Por algo que hai na tarde, souben que xa estamos no tempo dos abisinios.
Un abisinio supoñía aforrar o bus do Instituto á casa. Na primavera mellor volver andando, anticipar a crema derretida na boca, as mans de zucre.
A confitaría estaba na rúa Panadeiras, fronte á Fábrica de zapatillas, cando aínda non estaban de moda. Pechou. Tamén a Fábrica.
A min xa non me gustan, pero hoxe, os abisinios. Porque algo hai na tarde. Será o recendo da estación. A luz. A hora.

Cita

refrán

¿Que paxaros serán eses que cantan mentres chove?.
Pingas e trilos.
Miña nai tiña días nos que cantaba fregando os pratos. Canción e auga polo vertedoiro. A voz cambaleaba, e todo o pracer de escoitala cortándose coma leite.
Ben sabía eu da súa crenza nos refráns:

Quien canta, su mal espanta

chove en santiago

chove en Santiago

as pulgas

Antes, só foran contos de mortos e cemiterios; despois, velorios e funerais. Pero a certeza de que a morte acaba de estar, sentir o movimento de aire que deixa, foi polas pulgas.

Ás noitiñas iamos Pepa máis eu á praia de San Amaro. Gustáballe xogar a desenterrar paus da area. De volta, as dúas iamos co rabo ergueito. Queríalle á cadela. Incluso cando me esgazou o vestido que trouxera de Londres.

Inda quedaban no ar chirridos de rodas, berros dalguén, o golpe do corpo contra a chan e xa, as pulgas, souberon. Que o torrente sanguíneo, unha lagoa. Escapaban, dende o fondo da pelaxe, subindo polas miñas mans.

Setembro, alleo a nós.