as pulgas

Antes, só foran contos de mortos e cemiterios; despois, velorios e funerais. Pero a certeza de que a morte acaba de estar, de sentir o ar que moveu ao pasar, tívena polas pulgas.

Ás noitiñas iamos Pepa máis eu á praia de San Amaro, gustáballe xogar a enterrar paus na area. De volta, regañaba os dentes se alguén se achegaba a min. Queríalle á cadela. Incluso cando me esgazou o vestido que trouxera de Londres.
Inda quedaba no ar o chirrido das rodas, un berro dalguén, o golpe do corpo contra a chan e xa, as pulgas, sabían.
Escapaban da cadela rota. Subían, dende o fondo da pelaxe, polas miñas mans.

Unha lagoa no torrente sanguíneo.
Setembro enriba de nós.

Imaxe

e tí, inda máis lonxe

0Faro Florida

Irse coñecer alá. Quen cho ía dicir. Para tí Florida era unha pensión na rúa dos Olmos. Olmos, 8. Elucubrar co número, sen saber nin como era un olmo.
Tú de Francia, tú de Venezuela. Se este encontro no Farito acontecese tendo tí 75, antes de que. Pero agora. Que tolemia de fotos e videoconferencias sería. Estoute vendo, a emoción descolgada sobre a tableta, intentando falar castelán para os teus netos. Ningún deles estaría hoxe no extremo sur de Key Biscayne pisando area fina, bronceados, detrás das gafas de sol. Nin as súas fillas, tan monas, sen tí sachando na horta co pano á cabeza. Sen tí, dándose abrazos de benvida, contaxiándose. Non pensaban en tí, seino. Pero eu, si.

Imaxe

un espazo de cine

No cine Coruña facían un descanso na metade da peli: “Visite nuestro bar”. Prendían as luces e baixaban o telón, como no teatro. O veludo das butacas cheiraba a humidade escura.
Onte, despois de ver Los amantes pasajeros, o azar levoume a un café que está no mesmo solar onde o antiguo cine estaba. A conversa de pelis, de neuropsicoloxia, cousas así. E a choiva miuda, a lavar ese atemporal espazo na miña memoria.

el capo que dejó de fumar

Nin o punteiro para sinalar no mapa [“España limita  al norte con el mar cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia”]. Nin os pupitres co burato para tinteiros anacrónicos. Nin a Enciclopedia Álvarez. Hoxe o recordo da escola infantil é Manolo.Titulan o artigo na prensa: el capo que dejó de fumar.

Os rapaces formamos un semicírculo arredor da mesa da maestra, naquela mañá cadramos un á beira do outro. O meu brazo dereito rozaba o seu brazo esquerdo e, dese roce, desprendíase unha caloriña que facía ó meu corazón latexar tan rápido coma o dun paxariño, por aquela corriente que pasaba do corpo de Manolo para o meu. Non lle teño nome a aquelo que sentín, só eran 5 anos, ou 6, ou 7.

Seguir lendo

só é a morte

Foi raro manipular un corpo morto. Non sabía se estaría teso, se frouxo. Se frío, se morno aínda. Cando me deitei, ás 3, inda miañou queixoso, e acariñeino: que pasa Pichifluso, durme, bonito, mañá xa estarás mellor.
Espertei ás 5, pola ausencia de xemidos e alí estaba o gatiño morto. Exactamente na mesma postura en que o deixara ás 3. Mireino moito tempo antes de tocalo, repasei as raias da pelaxe, a postura mimosa, o seu único ollo case pechado. Este gato tiña esa forza por vivir que non se lle notaba só por andar choutando dun lado a outro, sempre contento, enroscándose onda o can, subíndoselle enriba, mordéndolle o rabo, buscando sempre agarimos, se non pola súa teima en vivir dende aquel momento no que, tirado na rúa cun ollo medio colgando, tan pequerrechiño el, o meu fillo o rescatou. Superou a extirpación do ollo e a infección posterior. Quedou chosco, cun ollo só, como un pirata de conto, pero sin parche. Seguir lendo