Imaxe

fun tanto tempo

Fun tanto tempo esta da foto (todo o que a foto conta) que me custa recoñecerme na que son agora.
Hai momentos nos que sinto por ela a nostalxia que deixan os mortos que amamos.

Imaxe

asumir

De ser unha árbore ben medrada de anos cara o sol, asumiría que me escotasen pólas no outono. Criar vermes na cortiza, liques na tona, brión pola cara norte. Ou tampouco.

árbore no parque de oza na coruña (galicia)

Sorprende ver, no día máis quente do vrau, esas follas caídas. O outono manda silenciosos avisos. Coma a cana desconcertante que aparece, unha mañá, na fachendosa cabeleira dos 25 anos.

Imaxe

valos

image

Esta mañá é linda. Incluso se bombardean sobre a túa casa, é linda. Éo, aínda que ames a quen xa non te quere. Aínda que non haxa de comer. Se tes síndrome de abstinencia, igual ela é linda. Semella convidarnos a facer comunión coa primavera. E hai quen acepta ese convite: no olor que leva á infancia volve a nai de calquera orfandade. Este aire limpo anega de esperanza pulmóns con cancro. Mais, en verdade, á mañá sómoslle todos indiferentes. E nós á súa beleza cando nos leva da man o medo.

encollerse

Xa hai tempo que me custa non encollerme para sempre no meu mundo. Facer oficial a miña covardía. Sumala a todas as covardías anónimas. Disimuladas.
Ignorar as bombas dos exércitos que levan bandeiras de salvación.
As de terroristas en nome de deus ou da xustiza.
Persoas amoreadas no barro ás que se lle nega a terra, o sal. Porque non teñen peso onde se tasan as perdas de privilexios.
Accidentes de tráfico que tronzan mans que levan ramos de oliveira.
A Terra aberta en canal, coma un porco na matanza de sanmartiño.
A escravitude sobre a que apuliñan as fortunas.
Miseria. Enfermidade. Dor. Soedade.
A inxusticia máis absurda das inxusticias estremas.

Quizá chegou a hora de me ir sentar ao fondo do xardín oculto, escoitar como medra a herba. Serenamente agardar.

Imaxe

arquivo

image

Gardar durante anos. Clasificar por temas. Na memoria, o pasado, menos que papel