Imaxe

asumir

De ser unha árbore ben medrada de anos cara o sol, asumiría que me escotasen pólas no outono. Criar vermes na cortiza, liques na tona, brión pola cara norte. Ou tampouco.

árbore no parque de oza na coruña (galicia)

na Coruña nunca xea

Por iso hoxe, a xeada que vin ao espertar na miña aldea, removeume na memoria ata os sabañóns:  As mauciñas de 5 anos xogando “a las casitas”. “Se tes os pés fríos, salta” dicía miña nai. E eu saltaba. Admirabáme que sempre atopara solucións para os meus disgustos. Menos para o de ver como choraba ela. Disimulaba, pero mal.

Imaxe

“we all have reasons for moving”

facer-meus-dos-versos-de-mark-strand

Licencia Creative Commons
Esta obra está bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional.

Imaxe

chove, chove na casa do pobre

chove na casa do pobre

“chove, chove na casa do pobre” (Inverno / Celso Emilio Ferreiro)


Contaban os vellos da miña zona, que eles aprenderan a música sinfónica escoitando as pingueiras nos caldeiros de zinc que puñían por toda a casa cando chovía, coma hoxe.
Dende que os tellados se constrúen coa tella sobre Onduline, por Lalín xa non medran músicos da choiva.

selfy

Na edade en q o futuro estaba cheo de posibilidades, as posibilidades non parecían tantas.
“Quédatelo”. E eu gardei rindo o comic debaixo da toalla e púxenme de costas co meu bikini negro dos 17.
Na mesma area están agora as pegadas das carreiras tolas do meu can. E tí estarás, quizais, mirando despistado a posta do sol dende ese grande ventanal que tes sobre a baía.
A memoria é unha desorganizada. Non hai estratos nos recordos. Os achádegos aparecen de improviso. Atoparme coa que fun cando tiña 14, 40 anos. Mesma cidade, mesmo espacio. Distinto tempo. Entrar na súa cabeza, saber o que sentían.
Anoitece case ás 6 este domingo de outono. Fago un selfy co can, o mar detrás. E observo a foto na pantalla do móbil. O mar non se ve. Escruto nos ollos que me miran. No fondo do meu estómago.
O vento removeume o pelo. Tinguino aloirado.

atardecer en a coruna

cantas vidas

Cantas vidas caben nunha?
Non as de Sabina, do “pirata aquel con pata de palo”
Tsunamis psicolóxicos, desamores que precisaron servicios de salvamento. A erosión diaria pola sal mariña do Orzán.
Esta vida enferruxada. Aqueloutra da invernía. A do deserto.
Mudaron persoas, afectos, paisaxes.
A diferenza entre ser vítima e sentirse vítima.
A toxicidade.
Tamén eu, o piso estrado de mortos.