chove, chove na casa do pobre

chove na casa do pobre

“chove, chove na casa do pobre” (Inverno / Celso Emilio Ferreiro)


Contaban os vellos da miña zona, que eles aprenderan a música sinfónica escoitando as pingueiras nos caldeiros de zinc que puñían por toda a casa cando chovía, coma hoxe.
Dende que os tellados se constrúen coa tella sobre Onduline, por Lalín xa non medran músicos da choiva.

9 thoughts on “chove, chove na casa do pobre

  1. La música de los calderos la recuerdo como puñales de vidrio, de miedo a la pobreza: a no tener un tejado de barro sano. La lluvia de la infancia es lírica en los poemas pero si llueve sobre tu sueño pobre, ese tic tac de la lluvia en el desván te lo agujerea.

  2. Traeme recordos da miña infancia. Os caldeiros de cinz…e recordo os vasos. Había un vaso de cinz ó lado do fregadeiro, e todos bebíamos del.
    Esa música da que falas é a máis marabillosa, sae da natureza mesma.
    Teño que dicir tamén que a fotografía é ben fermosa.
    biquiños.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s