azafrán silvestre

Unha vez, fun un azafrán silvestre. Debín nacer detrás da escola unitaria, nunha carballeira onde España limita al norte con el mar Cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia, porque cheiraba a libretas novas e a grafito. Iso dalle sentido a este medo que teño a morrer esmagada por unhas botas Gorila e ao meu gusto polo aroma a esterco cando outonan as leiras.

azafrán silvestre

azafrán silvestre

16 thoughts on “azafrán silvestre

  1. Los mismos olores de escuela y otros, como el olor a humo en las casas y a carbón de encina y a erraj y a los membrillos que las abuelas ponían en los armarios y al aceite de espliego… y las mismas botas Gorila que llevamos una generación entera.
    Agarimoso, mucho, tu relato corto.
    Felicidades.

  2. La palabra “erraj” no me sonaba de nada. Al buscar el significado, comprendo por qué, ya que los huesos de aceituna no abundan por aquí. Me gustó ver tu huella por mi blog, ya años, eh? :)

    • E os teus son moi posteriores. Xa non había que aprender esas “ladaíñas”. Seguro que si tés! Sentámonos cun viño euáis ti e sácoche abondo!
      Un bico, rula

  3. Ser un azafrán silvestre…
    Eu tamén aprendín así a xeografía, como todos os nenos, na escola, en castelán. Os recordos da infancia, eu si teño moitos… e vívidos como se pertencesen a esta época. Quizais porque gardo moi bos recordos e quero que sigan así, intactos a pesares de que o tempo vai pasando.
    Daslle un final precioso ó texto “cando outonan as leiras”
    bicos zeltia.

    • Se fosemos azafráns o cheiro do esterco sería un olor exquisito :) de feito, a min gústame!
      (Creo q os recordos da infancia quedan, tan nosos que somos nós. Aínda os malos, que haber, hailos)
      Grazas, Mariola.

  4. “..y al oeste con el océano atlántico y Portugal”. E a foto, sentado diante do mapa, co negrito e o chinito do domund, e mais o tinteiro.
    Eu aínda uso botas Gorila, levan por baixo incrustada a pelota verde.

  5. Eu debo ser moito máis vella, porque en vez de botas levabamos zocos de coiro e madeira, pero a retahila dos límites de España era a mesma…
    Arredor da miña escola tamén cheiraba ao fume da estufa de leña, a cascas de laranxa mohosas (da mestra) e ao leite en pó que preparaba e nos repartía nos recreos.¡ Mira que teríamos falta de leite nunha aldea na que todos tiñamos vacas na casa…!

    Unha aperta grande.

    • Cuspedepita! Canto sen ver o teu nome! :) os zocos convivían coas Gorila, si. Creo q o uso tiña máis q ver co estado dos camiños e co nivel económico das familias pq a década dos 60 non ha ser moi lonxana da nisa infancia.

  6. aparte das botas Gorila tamén había zocas de madeira de ameneiro que eran caralludas no inverno e nas mañás de xeada . Que lembranzas: xogar as bolas no recreo, a busca de niños e de zarrotas, a enciclopedia Alvarez e aprender de memoria os afluentes do Duero.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s