esa íntima necesidade

Era previsible: andar á noitiña pola estrada que atravesa as leiras de millo, o ar quente, a lúa medrando. A última noite do vrao.  Saudades teño de ti. Sucesivos nomes que levan sempre o mesmo nome: esa íntima necesidade.

As follas do millo besbellaban entre elas na súa linguaxe segreda. Que arrepío.

Amañeceu sendo outono. Chove. Bailan as pólas da figueira.
Debaixo da viña sempre ole a menta.

Advertisements

28 thoughts on “esa íntima necesidade

  1. Que beleza de texto!
    Gústame porque é moi visual e vai mecéndote como nunha nana.
    Sempre che digo que estes textos curtos teus teñen moita forza.
    Sabes chegar con eles.
    O final do texto é unha delicia:. Pódense ver bailar as pólas da figueira e ese arrecendo da menta…
    Mesmo a palabra besbellar é sonora e tan bonita…
    moitos bicos.

    Gústame

  2. Copio Zeltia, la mención que hago a tí en mi blog, con motivo del premio Liebster (Sï, como Wendy, y un poco anes): También me siento en sintonía contigo, por varias razones que dejaré escritas en tu casa. Me ha sido imposible conocer el nº de tus seguidores.

    Y añado, tras leer éste de hoy: ¿Cómo no sentirse en sintonía con alguien que escribe tan bellas poesías?

    Gústame

  3. Esta mañá limpa e esperada, anunciaba o sol a esperanza de secar por fin a roupa.
    Esta mañá il destellaba con suave calor desprendendo da terra un líquido cheiro de mucílago. Lembranzas galaicas.
    Cedo cabálgase en amplo espazo da que un cortello de cabalos en conserva afánanse por atravesar os montes, un distraído, por vales e serras que amontóanse cada vez máis pertas, ou mais lonxicuas, as casas e hortas. Amence contrario ás beiras salgadas e as estradas dun océano que se afastan. Destino que se amontoa baixo bacelos e prantas que coma manteis de xantares frugales divisábanse sen ver as sensacións. Sen atender a instintos onde un recala, outras gamelas e dornas atracan aos peiraos pertos e sen parar preguntan se é a dirección boa para o San Iago. Non hai bares por equí nin acolá, nin tascas, nin cantinas e o voso peripro continúa, aunos pra os bandullos dos tres troitadores. É este un pobo…Isto é aldeia. De menta teño a mente e deixando voar as imaxes dun oratorio escuro e perdido entre fragosas sômas, entre baixas fontes de perpiaña basta poallada, entre reixas que protexen infinidades antropomorfos e supersticións.
    Ha tempo diso, lustros que ocorría o que conto, e o empedernido auriga aínda mantén as lembranzas que perdurarán pra sempre. O suave bris do teu alento confúndense cos sopridos dunhas nenas que tradean en busca de sentimento segredo.
    Fai horas que escampra deixando descoberta unha lúa crara de noite nostalxica, morriñenta, agarimosa…como a menta que se lle engade ás infusións rifeñas.
    Rematou ou vrao non cumio dunha rocha cimeira; nas que as vistas dirixían vos pescozos ao solpor dun outono poalleiro, céfiro e acougoso.
    Il tiña un soño eterno, coma ou dous nenos. Voar por riba dás castiñeiras antergas dous seus eidos, percorrer costa abaixo pola estrada coma un avión que despega zoupeiro a escomenzar ou xeitoso voo, levantando aos poucos ou despregar dás ás con paseniña carreira.
    Sonche cousas pasadas nas alboradas do tempo, cando os homes eran homes e os carros berraban tras as xuntas de bois.
    E eu morro,cada día que pasa, un pouco mais…
    Xa non esquenzo se xa vimos o mundo ou dímolle a volta o grobo
    Apertas longas e sonoros.
    Deica.

    Gústame

  4. Uvas teño amorodas, ao gosto riseiro do tempo, no eido, sen tratamento caseiro.
    Uvas teño amorodas, ao toque áspero do pel groso, ao padal dos nenos que desexan ser homes
    desexando xogar a facer viño, desexando ter zume e corpo.
    Uvas tes, que ricas, lémbranme as miñas.
    Uvas tes, teño, nas mans coma mármoras.
    Vendima é a miña, a túa envexa dos veciños,
    uvas de cores azuis pra tantos viños.

    Uvas amorodas penden das miñas cepas,
    baixo elas morotes de pequeno.
    Uvas amorodas e no chao
    meldrastos e mesturadas frescuras. B.D.

    [http://deicalogoamicus.blogspot.com.es/2011/09/uvas-fresas.html]

    Bos días Zeltia:
    Bos días amicus:

    Alquimista se siente la persona que comprende el proceso en el cual los racimos se convierten en vino y su mente drogada explora más allá para obtener destilados recios con los que durante siglos se embriaga para sacar los dioses que se le forman dentro y disponerlos en contacto con el medio.
    Entonces construye y destruye una nueva realidad en la que su círculo cercano cree que esos seres eran externos.
    Llegan a confundir tanto la realidad que nació de forma emergente adquiriendo finalmente forma eterna.
    La uva es perla negra o blanca al paladar, su confusión es bebediza.
    Neurosis colectiva que alcanza y se extiende por debilidad mental. Nace el poderoso, nace el opresor.
    Bajo los parterres de las cepas, bajo otros parrales, crecen algunas plántulas en las que ellas se vuelven sobrias farmaceúticas, se hacen “menciñeiras”; curando a cuanto malestar de cabeza producen los anteriores.
    P, hace un año hablábamos de morotes, de meldrastos, de hortelanas de hojas mullidas que sanan dolores de ortigas…de estrugas.
    Apertas longas e sonoros nas fazulas.
    Deica logo amicus…

    Gústame

  5. todo o que dís no texto é importante, obviamente, pero me quedo con esa “saudade de ti”…

    penso que costruíches o texto tan só para decir eso, esas tres palabras son as que de verdade están a provocarche esa melancolía que se respira nos teus textos… unha melancolía fermosa e ferinte.

    biquiños,

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s