san xoan na coruña: a noite meiga [videoclip]

Salto por riba do lume de San Xoán para que non me trabe cobra nin can.

En HD Vimeo

En Youtube

Advertisements

16 thoughts on “san xoan na coruña: a noite meiga [videoclip]

  1. Xa mañá, pola mañá con un pouco de mais quedo, fáloche doutros tempos; onde as fogatas e fogueiras po-lo Xan non tiñan o redor tanto pixoterismo. Non haía tanta parvada, a xente xuntábase pouco e pouco, a os poucos. Mentras, os rapaces, os rapazolos do luar levaban tudo o día recollendo mantas, táboas, tablóns, somiers, camas, cabeceiros, caixas e caixóns, anacos de polas e polas, guinzos e sogas, tinas e tixolas, pipas e cubas, portas e cancelas, libros, baúls e todo o que a xente lles daba e o que non daban …mangábase coma unha trasnada…Pero se cadra, mañá pola mañá cho conto…
    Veña, sen emporacallar a praia; facíanse nas rúas, nos cruces pra matar os esprítus. Competíase uns cos outros por ver que a tiña mais grande, a fogueira, craro. E viñan de todas partes pra ver a da rúa do Cristo co cruce da rúa Dc. Carracido. As chamas fuxían cara o ceo, alumaban coma non se ouvera visto antes. Cheganban os pompeiros e vixilantes , miraban aparvados, non había perigo os cabres do luz non estaban preto. Entón, nos sesenta, nos setenta, os cruces non tiñan craves, nin tantos. Mañá cedo, cho conto con un pouco mais de tempo… arrincaban as muxicas o ar e os maires facían sardiñadas, con pao de millo. Comíase cas mans, cas maus….de Salas…das mámoas.
    Arranxábanse os viños tintos primeiramente e o noso amigo Mariano Marcos Abalo, o compositor do conxuro da queimada, contábala pra rematar. Alí, no crus dos Choróns, no crus ca Travesía, facían unha fogueira que competía cos escupes do noso Sol. Tudos marchábamos dunha a outra e papando sardiñas e viño…íbamos lixeiros polos camiños. Qué tempos, menos mal que xa non volven, nin falla que fan. O digo polo tipo que mandaba entón, ainda que agora vamos por mal sito. Menudo carroucho estamos a vir por el.
    Nas fogueiras de Xan, iba eu votar a mais de un, cas sardiñas…
    Mañá, con un pouco mais de tempo cho conto. Pode, ou non; pois…xa istá.
    Deica d;D´

    Gústame

    • E…As que se facían nas praias, poucas xa que non andaba permitido, dicían os mais vellos que logo , pola mañá cedo, aparecían uns cristais trasparentes, uns cristais coma de xeoda. Dicían os vellos que foi así coma o home descubriu o vidro, as fundiciós, a metalúxica. E o home, entón pagano, cos deuses da terra, do ar e do auga, voaba cara as estrelas pra un día seguir rematando nelas…migrando. Cando o home ( e a muller)….a humanidade emporcalle tudo, entón poidera ser que sexa a hora de fuxir….
      Saúde, Ceibedade e Monte…
      Deica.

      Gústame

  2. Quedouche gamberrote… Moi bo. A música é xenial…
    ¿No papagaio?.. jaja.. moi propio..
    Eu teño tamén as miñas lembranzas da noite de Xan Xoan… da lumerada no barrio, en Los Rosales, lugar de torneiros, lixos, chatarreiros, ameazas de urbanizacións (e logo de 30 anos foi que sí), cochos, vacas, as chiquilinas (tan lonxe do papagaio….)
    E alí preto de onde se acumulaba o lixo e as birutas e serrines para queimar ós poucos, faciamos unha ben grande, que daba medo vela coas lapas chegando o ceo, un inferno con aspiracións…
    Eu pouco participei… era moi rapaza. Barrían o chan de terra coas polas dos eucaliptos que cortaban no monte, detrás da casa, para alimentar as lumeradas de máis alá, en Labañou… durante 15 días tódalas tardes ían levando e varrendo…. A min parecíame coma se nos roubasen… mirábaos mal… jaja, sempre olvidados do mundo salvo cando viñan a abastecerse o noso monte… tan castigadiño…

    Quedoume gravado a imaxes das bonecas de plástico… alí no curuto do montón para queimar… estirándoselle os membros ata a mutilación, como se fosemos a inquisición, desfigurando a súa cariña anxelical… pero…. ¿por qué aquela ansia de queimar a pobre bonequiña?

    Boeno…. xa pasou… xa pasou… jajaja

    Se cadra faltáchesme ti saltando o lume…

    BICOS!

    Gústame

  3. este ano non vín nin unha soa fogueira… perdín o costume… así quédome moi contenta vendo as teu lume… tan máxico… tan estético…

    ¡pedazo de vídeo, zeltia!, de verdade.

    encantoume a imaxe da botella de Estrella.

    biquiños,

    Gústame

  4. quedouche novamente un vídeo ben chulo.
    gústanme os efectos especiais do comezo, como se moven as lapas sinuosamente, semellan persoas a danzar… e o ambiente festivo. as festas evolucionan, cambian, e xa non son nunca como foron, pero o importante é mantelas, e esta aínda vai mantendo algo do de sempre: as sardiñas, as fogatas… eu salteina sete veces, espero que a sorte me acompañe. E vós, saltástela?

    Gústame

  5. Siempre me ha gustado este poeta Juan Luis Panero, el hermano de ese poeta ,el famoso , el medio loco que me aburre su locura. Hemos coincido en el tema, tú ahora camara en ristre escribiendo la mejor poesía en imágines.Mi poema de la noche de San Juan es de esperanza, que no vende.

    Anticuado, interrogo a las estrellas,

    su desnudo, inapelable misterio,

    mientras miro las llamas en la playa,

    en esta noche cuando empieza el verano.

    Lector de Drieu o Pavese, sé también

    lo sencillo que puede ser acabar con la historia,

    no preguntar ya nada, olvidar para siempre

    esta apariencia de tarjeta postal.

    Frente a mí, imperturbables, desveladas,

    pasan, en silencio, vida y muerte,

    evitando, con un rictus cansado,

    este fantasma insomne, este papel en blanco,

    esta hoguera apagada que perdura.

    Gústame

    • gracias Rubén, por el poema [“esta hoguera apagada que perdura”…]
      Filispines, claro que a saltei: nada máis que tres veces, porque da 3ª estiven a punto de caer nela!
      Aldabra: xa me podía dar unha limosniña Estrella de Galicia, que a saquei dúas veces. :-)
      Paideleo, eu creo que un pequeno lume con catro mistos no chan ben a poderías facer, e o que conta … é o que conta.!
      Grazas, Marra, sei que che costou :-)
      Pitima: o Papagaio xa non che é o que era… que o tiraron todo (hai un libro de fotos e poemas de cando andaban as excavadoras tirando as casas testemuñas de tantos polvos pagados, tanto alcol, degradación e miseria)
      ai, meu querido demiño azúl do habano! canto se che nota que tes morriña…!

      Grazas tamén a Chousa, Piel de letras, Peke, Dilaida, Raúl, Antonio, por pasar a ver o meu videoclip, gústame tanto facelos que agradezo que alguén os vexa. É un aliciente para seguir aprendendo.

      bicos para todos os amigos blogueiros.

      Gústame

  6. Esa noite, houbo quen se meteu no océano tamén; unha muller mergullose até os xeonllos e parecera que saudaba á noite e ao ceo; chamaba tanto a atención que esquecías o hipnotismo do lume. Fermoso vídeo da que tamén é a miña cidade :) grazas por compartilo!

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s