se envellecemos xuntos [videopoema]

O poema: Xulio L. Valcárcel. Recita: Xosé Fuentes.

Se envellecemos xuntos
e desfago a madeixa dos meus días
ao teu lado
fareime confidente
do teu camiño sen pegadas,
do teu canto e do teu ánimo.                              Xulio L. Valcárcel

Advertisements

30 thoughts on “se envellecemos xuntos [videopoema]

  1. Tivestes a miña nena engaiolada mirando de principio a fin… E a min tamén…

    Oes Zeltia… esas imaxes roubadas… qué atrevida te estas volvendo! jaja Todo pola arte! jaja.. ¿ou xa eras así?
    Quedou precioso. E a voz de falabarato é magnética… Acariña, engaiola, sen importar o que está a dicir… jajaja

    Bicos!

    Gústame

  2. Quedouvos xenial. O poema ( que non coñecía) é unha maravilla. E o rapsoda. E as imaxes. E a música. Non hai pega que porlle: un fermoso canto ao amor de parella heterosexual…. que podemos extrapolar a calquera relación de vida, da vida.

    Gústame

  3. Os dous vellos cos que rematas, con cadanseu bastón, realmente non se apoian nos paus, senón un no outro. Eles son os verdadeiros esteos para o outro, que os bastóns pouco se pousan no chan… E a escolla botánica tamén moi acertada: a árbore do amor (tamén chamada de Xudas…), que florea nesta primavera por fin mollada. Moitas grazas, Zeltia, de novo (grazas ós dous ;-)).

    Gústame

  4. Moi bo traballo os dous, parabéns! esta sería a finalidade perfecta dunha relación que aínda que pasen os anos seguen enamorados coma o primeiro día, pero…e eso e posible preguntome eu?
    Bicos os dous.Con cariño, Mari.

    Gústame

  5. ¡¡que delicia de imaxes e de voz e de música!!

    ¡¡e de poema!!, non o coñecía.

    como che pillen os pillados vas ver… ben, si vas a chirona vou levarte unha tortilla, non te preocupes… je je je.

    biquiños,

    Gústame

  6. Peñalba é tan pequeniño que se facía difícil fotografiar a alguén sin que se dira de conta, de feito encontrámonos con unha muller moi velliña e xa nos adviritu de que por favor non lle fixéramos fotos… por eso decidín facer as fotos do pobo como si estivese valeiro.

    pero tés razón, a próxima vez intentarei outras miradas.

    biquiños,

    Gústame

  7. Envejecer juntos pero hay que llegar al otoño de los años, antes no sabes que envejeces. Es tan fácil amar una piel joven. Debajo del atlas arrugado de un cuerpo está esa piel de terciopelo. Todo está en la vieja cabeza de aquel corazón joven.
    Un beso

    Gústame

  8. Envellecer xuntos…. Qué difícil me parece hoxe en día. Non sei si é realismo ou pesimismo pero eu xa me conformo con moito menos!! Parabéns pola montaxe, transmitides xenial o poema!!

    Gústame

  9. Fantástico! Excelente vídeo e magnífico recitado. En hora boa, non só por este traballo, senón por todo o blog, que procurarei seguir atentamente, pois acabo de descubrilo grazas á indicación do propio Xulio.

    Apertas Paz!

    Gústame

    • Quedo impresionada porque chegaras aquí da parte de quen cho indicou. Iso, e as túas palabras anímanme moito porque, aínda que facer o que gusta non é sacrificio, sempre agrada que che digan cousas lindas:-)
      Grazas por pasarte por un blog tan persoal e íntimo sen outro mérito.

      Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s