miradas

Cadroume pasar por diante do meu antigo colexio e fóiseme a vista para a terceira planta, os nosos dormitorios. Xa non hai luces nas fiestras. As derradeiras nenas hai tempo que marcharon. Agora o edificio destínase a outros usos, excepto ese piso, que está baleiro. Quedo fascinada polos recordos e non podo apartar os ollos dalí.

Antes de deitarme, esquivo a vixianza da celadora e achégome á ventá a respirar o aire cálido da primavera. Soño con futuras noites, cos días que virán, cando deixe o internado e saia ao mundo. Tremo excitada, todo está sin estrear, todo por vivir.
Hai unha muller chantada alí enfrente, mirándome de forma estraña. Parece tan cansada.

Advertisements

40 thoughts on “miradas

  1. Lía a túa entrada e tiña tamén aberta a páxina do Falabarato.
    Saltou un novo comentario e resultoume curioso ver que era Zeltia, a Zeltia da que eu lía esta bonita lembranza.
    Gustoume moito a coincidencia.
    Unha aperta.

    Gústame

    • gústame a min tamén ese aire misterioso que sempre levan envolveitas as estrañas casualidades.
      (sempre leo con gusto o que comentas nese sitio que ambas frecuentamos: o Falabarato)

      Gústame

  2. No que eu estiven seis anos eran as monxas as que facían a ronda e durmiamos no cuarto. Aínda hoxe segue tendo a mesma función que tiña. Daquela era novo, estaba recen construído, agora xa non é o mesmo, pasoulle coma min, só que a min nótaseme máis.
    Bicos

    Gústame

      • Sí, yo al menos lo entendí, y me acordé de aquella vez que escribiste de la señora que te miraba en el ascensor cuando venías de vuelta una noche…… También en aquella ocasión hubo quien no lo entendió.
        Es que es difícil salir de una misma para verse… un esfuerzo de objetividad imposible y a veces, un poco masoquista… Algunos ni siquiera lo consideran…

        Gústame

        • Pitima, que gusto, despois de tanto tempo: xa vin que estás feita unha artista, tí e máis raúl tedes que facer algo xuntos (se entende)

          e tamén es portadora dunha memoria portentosa (non me acordaba nin eu! -vese que teño ese vicio de mirarme dende fóra-)

          Gústame

  3. Genial, encantoume a descripción dos teus máis profundos sentimentos do pasado, as risas nerviosas do momento prohibido, a ilusión de salir para descubrir o mundo… todo.
    Bo relato unha vez máis Paz.

    Gústame

  4. O texto é emocionante e está moi ben escrito. En poucas palabras moitas cousas. Só que o cansazo e o arrepío chegan á alma, e o pouso que deixa é amargo. Será a vida, que a medida que se estrea produce cansazo. Pero habemos ver tamén o que non produza arrepío, non si? Apertas.

    Gústame

  5. ¿No vas a querer a esa niña aunque la vida no te haya salido como ella la soñaba? Aun puedes hacer algo arriesgado, distinto, y sea así ella la que mirándote aplaste la sonrisa en los cristales.
    Un beso para las dos

    Gústame

  6. Qué interesante sería poder falar con nós, quero dcir coa “Eu” que fomos hai tempo. Qué conversas sairían. Gústaríamoslle á nena que fomos? arrepiaríase?
    ainsh, excitas mi imaginación.

    Gústame

  7. É unha mágoa que pola fiestra do tempo só poidamos mirar hacia atrás…

    [Unha luz vermella iluminaba feblemente o dormitorio. Cada hora, puntualmente, soaba a campá da Berenguela. E nalgunhas noites de domingo, escoitábase chorar a un rapaciño de Escarabote…]

    Gústame

  8. Ser, en un mismo instante, la misma que se fue y se es, junta los extremos del tiempo en un punto interior tierno y convulso. ¡Ay, ese arrepío!
    (Y qué bonitas palabras que me enseñas, cada vez que, como dijo el gitano, vengo a tu casa pa que me aprendas)

    Gústame

  9. Emocionante tu relato y escrito con una sensibilidad muy especial. Esos momentos que marcan y que llevamos siempre puestos. Tiene este relato una luz muy de verdad, muy honda, como el musgo engarzado a los tapiales viejos. Precioso, Zeltia
    Un gran abrazo

    Gústame

  10. Los internados tienen cosas diferentes, dispares, disparatadas, anacrónicas y simpáticas; no justamente sus cuidadores/as. Algunas veces, muchas veces escapábamos tantas de ellos, por las puertas grandes, por las ventanas elevadas descolgados de maromas de cáñamo que nos daban la libertad de la noche. Competíamos por subir al Aloia y dejar algún libro en Salesianos, a sus puertas. Ya de madrugada, con la alborada el regreso se hacía, cansados, a la carrera. Veloces “esprines” para que los porteros no notasen nuestras ausencias. La libertad estaba en nuestras mentes deseosas de meditar que noche nos dábamos a la amparada velocidad. Lianas vegetales y otras centenarias enredaderas eran cómplices calladas de mis horas aciagas, ausencias ágiles, para entrenar piernas, para ganar distancia y alcanzar la nada, nada. Premios vacíos que llenaban de sosiego, de costumbres ciegas pero gratas.
    dDeica-r

    Gústame

    • vexo que houbo máis dun interno por aquí… concordo contigo no primeiro párrafo, e no resto… bueno eu escapei unha vez, pero pilláronme á volta. e dende longo non me descolgaba por cordas nin lianas! (o mue foi máis coma xogar ao escondite)

      Gústame

  11. Aldabra, Nena do Paraugas: o internado no que eu estiven non era triste. As clases eran no instituto con rapazas externas, había algunhas que envexaban as nosas aventuras… e tiñamos todas as vacacións fóra, e as findes (salvo cando me castigaban sin saír o finde)
    para min o difícil era non poder ter unha pandilla con mociños e mociñas da miña edade e saír por aí.
    mariola, filispines sempre cousas lindas dis do que escribo
    Harmonía, Antonio, Mary, Wendy grazas por deixar unha pegadiña do voso paso; xa sei que me queredes ben.

    no próximo post pechei a opción de comentarios, porque… estamos en vacacións! :-)

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s