só é a morte

Foi raro manipular un corpo morto. Non sabía se estaría teso, se frouxo. Se frío, se morno aínda. Cando me deitei, ás 3, inda miañou queixoso, e acariñeino: que pasa Pichifluso, durme, bonito, mañá xa estarás mellor.
Espertei ás 5, pola ausencia de xemidos e alí estaba o gatiño morto. Exactamente na mesma postura en que o deixara ás 3. Mireino moito tempo antes de tocalo, repasei as raias da pelaxe, a postura mimosa, o seu único ollo case pechado. Este gato tiña esa forza por vivir que non se lle notaba só por andar choutando dun lado a outro, sempre contento, enroscándose onda o can, subíndoselle enriba, mordéndolle o rabo, buscando sempre agarimos, se non pola súa teima en vivir dende aquel momento no que, tirado na rúa cun ollo medio colgando, tan pequerrechiño el, o meu fillo o rescatou. Superou a extirpación do ollo e a infección posterior. Quedou chosco, cun ollo só, como un pirata de conto, pero sin parche.

Mamá, moito me acordei de ti, daquela noite na que morreu “Tolo”, cando ti viñeras quedar co neno mentres eu levaba o canciño ao veterinario… que triste volvera, cunha bolsa chea de medicamentos e só cun fio de esperanza. Gastara unha morea de cartos pero o can seguía sangrando debido á parvovirose. E ti ofrecícheste a quedar de noite, a velalo, porque choraba cando o deixaban só e había que darlle mediciñas cada pouco tempo: anda, vai durmir, nena, xa me ocupo eu.
Mireite dende a porta, cosías algo, coma sempre, e fun para a cama aliviada de non ter que escoitar os laios de dor do can e de non ver os seus ollos que me buscaban.
Espertara á mañá, na hora de ir traballar. O neno aínda durmía. Ti estabas na cociña facéndome o almorzo e na sa non había nin can nin sabas ensanguentadas. Mentíchesme moi ben: que non sufrira nada. Estiveras esperta toda a noite e na madrugada, cando morreu “coma un santiño”, metíchelo nunha caixa de cartón e baixaches á rúa para botalo no colector do lixo sin que te vira ninguén.
Canto che agradecín que todo estivera rematado. Quedaba contarlle ao rapás que o seu canciño morrera. E como te admirei, que forte te vin.
Hoxe souben que non é cuestión de fouteza, se non de amor. Agora repito eu o patrón: anda, caraveliño, marcha para a casa, xa me ocupo eu, o gato vai estar ben comigo e mañán vés para levalo ao veterinario outra vez…

O gato tiña só un rigor moi leve, pecheille o olliño medio entreaberto e envolvino con mimo nunha saba. Sentín estraño o seu tacto, o seu peso. Aí o teño nunha bolsa, listo para levalo a incinerar á perreira municipal. Ogallá que esta mala noite miña sirva para que el sinta o mesmo alivio que miña nai me proporcionou, hai xa tantos anos. Todo é un ciclo, agora tócame devolver os actos de amor que eu recibin.

Algo estraño queda no ambiente cando a morte pasa.

Advertisements

21 thoughts on “só é a morte

  1. Sempre pode parecer ñoño iso de dar e devolver actos de amor, pero é a esencia da vida, non? da vida e da morte. Parabéns polo relato, e condolencias polo gato. A min gústanme moito os gatos e, de cando morreu o noso Amadís, lembro ben o tacto do seu corpo frío, marelo raiado, e a meu irmán enterrándoo con bágoas nos ollos.

    Gústame

  2. Puxenme moi triste o lerte e entender a situacion, unha pena porque sei o que contas e como te sentiches. EStou no hospital, enfermiña, voltarei a casa o xoves ou venres, quizais iso tamen me ten mais enfurruñada. Quizais. Perdona polas tiltes, este ordenador non as ten. Animo e recordao sempre.

    Gústame

  3. vida. amor. muerte. así hasta el resto de los tiempos, hay poco más, la verdad. esta escena de engaño familiar, aliviadora de angustias, por amor, se repetirá probablemente otra vez, en cualquier circunstancia parecida, porque cada uno da lo que recibe, y luego recibe lo que da.

    Gústame

  4. Eses actos de amor transmítense de pais a fillos.
    Síntoo o do gatiño, como ti dis “algo estraño queda no ambiente cando a morte pasa”.
    Cada vez que morre algún dos meus animais, fago propósitos, prometo e non sei cantas cousas máis, que nunca máis volverei a criar ou estar preto dun animal, pero iso só dura uns poucos días, despois volvo as mesmas.
    Este verán morreume unha gatiña que xa era moi velliña, levaba 5 ou 6 anos con nós, alguén a abandonou e un día apareceu na finca, traía un fillo con ela; ao principio só se fiaba de min, segundo foi pasando o tempo xa se converteu en membro da familia. Eu púxenlle Sofía (a súa mirada tanta reflectía tanta sabedoría ) e ao seu fillo, chamámoslle Bunbury .
    O fillo morreu cando tiña dos anos, un coche atropelouno, porque se escapou para a estrada.
    Sofía xa levaba un tempo que non tiña nin dentes e case non podía andar. Un día levantouse de onde estaba e coxeando foise meter a palleira, onde temos a herba dos cabalos, eu fun por ela e leveina outra vez para a súa cama, pero ela volveu a marchar de novo, alí pasou dous días, eu leváballe de comer e de beber pero ela negouse e só me miraba, como pedíndome que a deixase tranquila. Aos dous días morreu. Eu fixen un buraco na finca pero pedinlle ao meu fillo que a collese e a metese nel, eu no me atrevín.
    Bicos

    Gústame

  5. ¡ai, que peniña, muller!

    ves, tanto que rosmabas polo gato ás veces eagora mirate, que tristuriña che deu, e que tristuriña nos contaxiaches…

    vaia historia… tés razón que nos toca devolver o que nos foron dando… a madurez da enteireza, ¡que remedio!, por evitarlles door ós nosos fillos somos capaces de calquera cousa ¿verdad?

    en fin, que sintóo moito, Zeltiña… que mal traguiño!

    biquiños e unha aperta xenerosa.

    Gústame

  6. A morte sempre deixa algo espallado entre quen quedamos con vida. O aviso de que a calquera hora vén por nós, teñamos ou rematadas as nosas tarefas. A quen queda, déixalles o labor de continuar turrando do carro, ata que veña de novo… Pola seguinte alma.

    Gústame

  7. Como te entendo! Nunca souben o que era quererlle aos animais. Hai que vivilo para entendelo. Creo que nos fan máis humanos. E a súa morte non é igual á dun humano, pero única e exclusivamente porque son seres distintos, non porque non se sinta igual. Déixannos tan sós cando marchan, e o seu silencio é o da morte, o baleiro do nunca máis. Síntoo, de veras. Ánimo e resignación. Apertas.

    Gústame

  8. As persoas que manteñen unha conduta de respeto cara aos animais e dándolles case a mesma consideración que merécense cando desaparecen son os que fan que a sociedade evolucione cara a outro xeito de ver as cousas. Arrástranse moitas tradicións fóra de luar que irán desaparecendo, aínda que logo todo compréndese e acéptase.
    Un ser vivo merece un bo trato similar ao noso, pois no momento de padecer dor é cando saben a quen arrimarse. En e con ese trato, a agonía é menor.
    Que pensan cando se están indo? ¿? Si, sabemos, en cambio, que pensamos nós e cremos que a angustia alíviase con presenza e caricias
    Ciclos est ciclos.

    Gústame

  9. Da un poco de miedo, sobre todo tras tus animados artículos sobre la pasada Navidad, ese centrarte tanto en la muerte. A veces, tanto, tanto, que hasta parece notarse el daño que puedas hacerte por dentro. Pero, supongo, que a casi todos nos pasa algunas veces lo mismo.
    Aupa, Zeltia.

    Gústame

  10. Difícil llevar la muerte en brazos de alguien que te miraba como nadie lo había hecho, largamente, sin pestañear ,con ese enigma que nace del fondo de la nada .Casi siempre son las madres las que hacen el trabajo sucio, mientras alguien llora. Algunas hasta piden perdón a sus hijos por morir despacio.

    Gústame

  11. ¡que pena Zeltia!…se lo que es porque murieron mis dos perros en casa y fue mi hermana la que los llevó a enterrar…yo no podía…daba tanta pena y ganas de llorar, son animales pero les quieres y les echas de menos….

    Gústame

  12. Soros, desde siempre (o casi) la conciencia de la muerte, en los tiempos más afortunados solo su sombra lejana. Pero, como tú dices, eso nos pasa a todos (a unos más y a otros menos) :-) Gracias por tus palabras.

    Creo que houbo quen pensou que fora o meu gatiño o que morrera. Seguro que o sentiría moitisimo máis, porque inda que se chama Puto Gato (sendo unha gata) e sendo mala mala mala, téñolle moito cariño.
    O gatiño que morreu comigo, é (era) do meu fillo e da súa moza. Pero sentiríame igual de mal con calquera animaliño que eu tivese que velar mentres percibo o seu sufrimento físico. É esa presenza da morte, a ausencia da vida nun corpo visto tantas veces vivo e feliz o que impresiona. E saber que xa, nunca máis.

    Moitas grazas polos vosos agarimos. Bicossssssssss
    (Agora voume, que hoxe teño día libre e excursión) :-)

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s