a data das condolencias


Tengo miedo de todo el mundo,
del agua fría, de la muerte.
Soy como todos los mortales,
inaplazable

Pablo Neruda

crisantemos (novembro, 2011)

Vaise novembro, o mes das chuvias sobre as tumbas frías. Novembro, a data das condolencias [5, 27]

[Cando imaxino o corpo da mamá debaixo da lousa de granito, acórdome do que me contaron da exhumación do papá. Máis, cando chove]

Advertisements

14 thoughts on “a data das condolencias

  1. Agora marchan as chuvias, mais chegan as néboas. Hoxe, fronte á Illa de Ons, todo está envolto nunha fina-mesta capa de néboa. Aló, na miña terra, aínda será máis mesta. Mais no medio dese manto, haberá que tentar ver estrelas a brillar, mirar ao ceo e pensar nos nosos mortos.

    Gústame

  2. El tiempo y la muerte hacen que los panteones familiares se queden pequeños. Exhuman el cadáver de un ser querido para que el último tenga su rincón. Yo ya no voy a dejar mi ramo sobre el granito. No sé donde están los huesos de mi madre.

    Gústame

  3. ay…. Zeltia…. que cousiñas tés!

    cando penso nos meus que se foron xamais os vexo nun lugar concreto… os vexo libres e ledos… polo ar… polo vento… polo mar… e así quero que siga sendo…

    os días son todos sin nome… dame igual estar en novembro o decembro… non poño adornos… non me volvo convulsiva e vou comprar por comprar… fai tempo que me fixen o meu propio mundo… e así quero que siga sendo…

    biquiños sorrintes… quero sacudirche esa morriña que che envolve.

    Gústame

  4. oe!… ¿non será que che afectou ver “Melancolía”?, fun o domingo vela coa miña filla e me pareceu un tostón… é verdade que ten unha estética moi bonita e que Krist o fai xenial… pero é moi desacougante… saín tensa do cine…

    biquiños,

    Gústame

  5. Novembro e decembro tamén…
    O 7 de decembro morreu o meu pai.
    No mesmo ano perdín un tío, o meu pai o meu avó, un en novembro, e os outros dous en decembro.
    Houbo máis perdas importantes noutros anos, por estas datas tamén. E que o frío do inverno, o sol que non alumea como noutras estacións, non chega a templar e os seres vivos que somos non aguantamos se non estamos o bastante fortes…. Éche así a lei da morte, particularidade da lei de vida….
    A vida é máis valiosa polo inaplazable da morte.
    Lembráchesme esto que escribín aquela vez:
    http://pitima.blogspot.com/2010/01/no-pares.html

    Biquiños.
    Espero que todo fora ben…

    Gústame

  6. Pitima, cantas cousas pasaron xa dende os dous anos que hai que escribiches ese post…!
    Aldabra: gracias por querer sacudirme a morriña!, :-) non penses que estou morriñosa e melancólica o día enteiro, hai momentos, hai días. A tristeza é a outra cara da moeda.
    E a película melancolía a min gustoume moitísimo, é moi inquietante, pero para min iso é a favor, non en contra!
    Os recordos coma crisantemos, en novembro. [Que bonito, Ghalpon. Lin no teu blog dese recordo]
    Susana, a curiosidade é moi natural, pero neste caso prefiero non falar do asunto hoxe.
    Aquí: no dejas ningún enlace para saber algo de tí, bienvenida a este pequeño espacio donde coincidimos algunos viejos conocidos virtuales.
    Bicos outra vez tamén para Harmonía, Milu, Ruben Lapuente,¨Dilaida, Aniña, Filispines, Raúl

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s