os “pajaritos”

A Kaplan gústanlle os memes. Esta vez propón un que a min tamén me gustou: “Cando era pequena” [Xa lin o do propio Reincidente, o de Leo e os seus ,  Congo y yo e GradicelaCando eu era pequena pasáronme cousas diferentes das que eles contan.

Vou contar únicamente un delicto que cometín pouco despois de que nos trasladaramos da aldea á Coruña, da escuela unitaria ao colexio La Grande Obra de Atocha, do galego ao castelán. Tería uns 7 anos e en poucas semanas falaba coma os cascarilleiros. Inda que non entendía todos os significados, e ese foi o desencadenante. Unha tarde, á volta do colexio, díxenlle a miña nai que tiña que levar unha moeda para echar en la hucha de “los pajaritos”. Miña nai preguntou varias veces que clase de pajaritos eran eses, pero eu non lle sabía dicir, nin quería indagar no asunto para non demostrar a miña ignorancia. Algo había aí que a min se me escapaba, xa que todos pronunciaban algo así como “paganitos”, que tiña que ser necesariamente “pajaritos”, só que omitindo a geada, porque os da Coruña falaban máis fino ca nós.

Ás nenas que daban moeda para os paganitos poñíanlle un laciño, como en toda postulación, pero á que daba a moeda de máis valor honrábana cun medallón precioso, grande, que ela -case sempre a mesma- lucía orgullosa ata que outra nena lle arrebataba o liderazgo cunha moeda máis alta. E así no patio da Parra, á hora do recreo, todas dmirabamos o medallón con envexa. Polo menos eu. Pero a miña moeda sempre era pequena. Non lembro que me besbellou o demo na orella, que razoamentos pudo empregar para eu quebrantar o mandamento imperioso, non xa da lei de deus, se non da miña nai: non roubarás; Un día siseille a miña nai unha moeda cun valor cinco veces máis grande da que levaba sempre. Aquel día batíame o corazón no peito mentres observaba como a preciada medalla ía cambiando de mandilón según as nenas ían botando os cartos na hucha, ata que, triunfante metín a miña moeda, e a Hija de la Natividad de María, prendeu o prezado medallón na miña batiña.Acariñaba o obxecto desexado e inda non o vira ben cando outra rapaza botou unha moeda máis grande cá miña e as mans brancas e suaves da Hija de la Natividad de María arrincaron sin contemplacións o camafeo da miña solapa. Traizoar a confianza de miña nai só para sufrir esa humillación, para probar o mel e que mo quitasen! Ese día aprendín unha lección: cando se delinque hai que asegurar polo alto.

Ao día seguinte roubeille a miña nai da carteira os cartos que tiña para facer a compra. Metinos no peto e non me daba chegado a hora na que a Hija de la Natividad de María pasaría a hucha e a medalla camparía no meu mandilón moito tempo, porque ninguén a superaría por moitos anos.
Cando eu botei todos aqueles cartos para os pajaritos resoou no teito da aula aquel clin acompañando as voces do coro dos anxos e arcanxos que escoitaba no meu interior. O medallón foi, por fin, meu. 

Mirei, triunfante, coa calma dos gañadores, os cartos que as outras depositaban na hucha. Sabíame imbatible. E lucín o camafeo o día enteiro, na clase, no recreo, no comedor, disfrutei das miradas de admiración, vivín o meu día de gloria.
Mais pouco dura a felicidade para os culpables.
Cando fun entregar o medallón para ser depositado no seu estuche ata o día seguinte en que volvería a ser meu, a Hija de la Natividad de María preguntoume, desconfiada, cómo tenías tú todo ese dinero? porque me lo dió mi mamá. Pues entonces te va acompañar a casa esta chica que le va a preguntar a tu mamá si es cierto que te dió todo ese dinero. Ya, pero es que mi mamá trabaja todo el día fuera y no va a estar. Vaya, vaya, pues igual va a ir y se espera a que llegue tu mamá.
E todo o camiño da man daquela chica tan simpática, matinando como salvarme de quedar coma unha ladra no colexio. Xa vía os titulares:

NIÑA GANA EL MEDALLÓN DE LOS PAJARITOS ROBÁNDOLE A SU MADRE EL DINERO DE LA COMIDA.

Cuspiríanme na cara, non habería quen xogase comigo á corda nin á goma. E a mamá tardaría a lo menos un mes en perdoarme, e tería que ir confesarme e mandaríanme rezar unha chea de rosarios, e a ver se tiña perdón un pecado coma ese. Pero diso xa me preocuparía máis tarde, agora o fundamental era salvar a miña honra. Prolonguei o percorrido dando voltas innecesarias mentres pensaba un plan e a moza se impacientaba.
Es aquí. Espera en el portal, que baja mi mamá que no le gusta que lleve amigas a casa. E antes de que ela puidese reaccionar xa eu subira as escaleiras de tres en tres ata o primeiro, xa metera a chave, xa entrara, xa lle dixera a miña nai, mamá mamá, porfavor porfavor, no me descubras, vienen del cole a preguntarte si me diste un dinero para los pajaritos, tú di que sí, porfavormamádíquesí, si no todos sabrán que soy una ladrona, luego tú me pegas, me castigas, haré todo lo que quieras. Pero que fixeches, desgraciadiña? Non vou mentir para taparte, se total a Hija de la Natividad de María non vai crer que che dei todos eses cartos para os dichosos pajaritos, que ela ben sabe que somos pobres.

Pero xa a moza simpática chamaba ao timbre e miña nai colocou ben o mandil na barriga, e abriu a porta cun sorriso máis falso que o de Xudas, ah pues sí que se lo dí, sí, para los paghanitos eses, sí, pero claro, no para que lo entreghase todo gunto, si no para el mes entero. Pero claro, ya sabe como son los rapaces, bueno, pues sí, ghracias ya se lo dice usted a la señora Higha de la Natividad de María. E cando pechou a porta levantou a cabeza moi digna, virou cara a cociña e eu detrás dela, mamá perdóame, e ela sen falarme, ata que vin que choraba, e entón xa o peso da culpa foi insoportable e empecei a chorar eu tamén pero ela dicía, como puideches, sabendo o que me costa ganar os cartiños, porque mos roubaches, porque non mos pediches. Porque no me los ibas a dar mamá, por eso. Pero se sempre che daba algo, sí, pero no alcanzaba para el medallón. Pero que medallón nin medallona, esto non cho perdono, sempre che aprendín que non se rouba nin unha agulla. E a culpa foise facendo coma unha montaña, e eu xa vía ese perdón inalcanzable, e tiña o peito cheo dun gas que me afogaba, e con tanto pranto e tensión os músculos apretáronme a gorxa e quedei sen poder alentar, e debínme poñer morada, porque miña nai asustouse e sacudíame para que volvera en min, con aquela mirada de angustia, e abrazoume con moito amor e díxome que me perdoaba, pero eu non a crín, que só mo dixo para que recuperara o alento e non morrera afogada. Moitas veces lle volvín preguntar, se me perdoara de verdade, e ela dicíame que sí, pero eu inda agora non me perdoei e teño que aproveitar un conto para airear esa sombra que me avergoña, para escorrentar a culpa, que continúa aí, no mesmo sitio. Pese a confesarme, pese aos padrenuestros de penitencia e ás avemarías.

 

Este é un meme libre: invito ós blogueiros que leades este a que o fagades vós tamén [e avisade, para que vaia ler]  

23 thoughts on “os “pajaritos”

    • o mellor do teu “cando era nena”: a intensidade.

      sorprende [coincidente co meu] como un obxecto é portador dos poderes que nos dotan de cualidades que ambicionabamos.

  1. Estoy fascinada con tu relato. Está tan bien contado….Se lo voy a leer a mi hija. Fascinada, esa es la palabra.
    Pobrecita!. Me ha dado unnosequé.
    Un beso

  2. Gustoume moitísimo, porque me fixexches enternecer, de verdade.
    O que fan as nais polos fillos, verdade? seguro, segurito que está perdoado.
    Coido que na infancia todos tivemos destas historias que nos fixeron medrar como persoas, pero o que máis me chama a atención é a mirada desta nena na que eu tamén me sinto identificada.

    moitos bicos

  3. Bos días amicus:
    Menuda tesitura y además muchos conocimos las escuelas unitarias, incluso en las grandes ciudades.
    El relato es fantástico y lleno de ternura, pero me deja un amargo recuerdo de un pasado no tan lejano como pudiéramos pensar. La falta de tacto y los agravios comparativos que estas Hijas de…producían y provocaban con su fatal pedagogía circunscrita a los “mandatos” de la mala “fe”… (De la rapiña económica envuelta en pliegos de vender sacos con humo del más allá)
    Anacrónicos sentimientos se producen y aunque hoy los veamos lejanos y, casi con una sonrisa distante por el tiempo, obligaban involuntariamente a las criaturas a cometer actos competitivamente innecesarios.
    Me gusta el empleo de la “jeada” y la “gueada” y como una niña suple una especie de “metátesis” por similitud y comparación. En ese intercambio recordé aquella anécdota que hace tiempo te conté de la cajetilla de tabaco y la caja de cerillas.
    Es trágico (con cierto carácter naturalista) tu relato y con esa sensación de dolor me retiro un poco compungido por tamaña afrenta a la que os veíais obligadas.
    Hijas de…!
    Por esta vez, cortos mis saludos.
    Deica logo amicus.

  4. Ai… esa sensación de que as cousas xa non teñen arreglo….
    Esas culpas sempre tan presentes. Cánto dano.

    Qué ben escrita e descrita historia querida Zeltia.
    Encantoume.

    Eu quedeime pensando se teño algo que contar… E non era eu moito de facer falcatruadas dignas de mención… Sen embargo recordo as culpas. Eso era un mal común para os nenos de hai un tempo.
    Agora case é ó contrario: bótaselle a culpa ós profes, ós médicos, ó governo…. A todos menos a uns mesmos… jajaja.

    Nin tanto nin tan pouco non?…
    Qué difícil é acadar un equilibrio.

    Ó mellor escribo algo… pero non prometo nada. Xa verei e xa vos aviso.

    Bicos!

  5. Pois eu vin por aquí ao acexo de mundoZeltia, que parece que hai unha eternidade que non sei del… ¡e atopei ese relato marabilloso, fluido, tenro, directo, tan cheo de matices que nos identifican! E co pouco que se me dá dar xabón, aquí estou. Só para dicirche que me encantou.

  6. Ai, que ben está o relato e que mal o debeu pasar vde, non me estraña que aínda a estas alturas siga sentindo algo daquela culpa. Ben se ve na súa historia e na miña que a virtude escondía sempre a man do demo, que cando ve lume vai e sopra. Xa dicía Cervantes que “detrás de la Cruz anda el diablo”.
    (Sinto non tela felicitado antes polo post pero só hoxe entrei con algo de vagar no blogomillo)

  7. Kaplan, non se disculpe, a felicitación chega sempre moi a tempo; e neste caso parece que houbo xente que se emocionou co relato da miña desventura infantil, que asomou aquí grazas a vostede.
    así que, agradézolle.
    E a todos: palabras que me gustou moito ler, porque penso que son sentidas.

    grazas.
    Anima moito.

  8. Vaia !. O señor Kaplan escatimando na esmola e ti querendo sacar o récord.
    Cantas cousas se fan de pequeno !.
    Os curas sempre falaron unha especie de código secreto cos seus ” paganitos ” e demáis palabras escuras.
    Eu lembro o de ” No desearás la mujer ajena ” e eu non sabía que significaba ” ajena “. Mira que tardei anos en aprendelo !.
    Gustoume como solucionou o problema túa nai que debía de ser unha gran muller.

    • Bos días amicus:
      [Co permiso de Zeltia]
      Eles xa tiñan un paganito ( co que xa viñan) e cristianizaron os de istes eidos e pagos; viña envolto en lingua de fogo…E nos, os paganos de eiquí tivemos que andar fuxidos.
      “Nos tempos dos *Apostois había uns homes *Barbaros que se subían os arbois e se comían os *Paxaros”.
      Hai cousas que istá ben esquencer ou iñorar, inda que sexa tuda a vida; a vida de un ou de elas. É unha boa filosofía.
      Breves saúdos.
      Deica logo pai…

  9. A piques andaches de me mollar o narís… A piques, dixen, eh???
    Hai que ver que logo medran os desexos neses corazonciños pequenos e cheos de ilusión por chegarmos a ser algo… eu que sei o qué…
    Ala, muller, xa pasou.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s