por causa da xeografía do cerebro

Báteme ese olor na cara, o cheiro que desborda os tellados e se expande e se adentra coma unha toupa ata os centros máis primitivos do meu cerebro, onde se estimulan as emocións e a memoria. Respiro a evocación, encho os pulmóns dela sin lograr localizala no tempo, sin poder definila. Tan intensa.
Desconcértame.
É un recendo que levo cinguido aos días de choiva do final do verán, que emana da terra, do asfalto que hai pouco fervía.
Noutrora arrecendeu ás posibilidades todas, agora só proxecta unha retrospectiva da saudade.
Daríalle forma, se soubese.
E tería nome.

Advertisements

35 thoughts on “por causa da xeografía do cerebro

  1. Los olores tienen esa conexión con la memoria que resulta inexplicable pero muy agradable, casi siempre sulen ser buenos recuerdos, o al menos eso me pasa a mí.

    Y el olor a tormenta, es como olor a vida.

    Besos.

    Gústame

    • no había caído en la cuenta! es verdad que casi todas las evocaciones que nos llegan a través de los olores se corresponden con sensaciones buenas!!!!

      Gústame

  2. A min ese cheiro me leva ao Corte Inglés, á compra de libros de texto de material escolar e deprímeme moitísimo.

    Ai, que xa te me pos en setembro en ainda queda unha semana de agosto, joer, qué prisas.

    Gústame

  3. Guauuuu!!! gustoume esta entrada :)

    Encantame ese cheiro, recordame a primavera e precisamente o final de veran coma ti dis, quizais tamen a vendimia…

    Bicos mil!!!

    Gústame

  4. nO HAY NADIE COMO TU QUE SEA CAPAZ de envolverme con sus palabras . LOS OLORES QUE SON CAPACES de hacernos sonreir, entristecer…pero siempre vivir. Ese olor a tormenta (como dice claudia) que nos hace cómplices de la vida. Ese olor a tierra mojada…(te acuerdas lo que hago con los champiñones?). Hoy tu entrada me ha hecho sonreir y me he vuelto más chiquita.
    Un montón de besos

    Gústame

  5. Lembráchesme agora un libro que lin non hai moito: El nombre del Viento.
    Fala desa sabiduría especial e trascendente pola que, cando coñeces os nomes das cousas, os nomes verdadeiros, non os que lles damos nós, acadas o poder sobre esas cousas, e podes mandar nelas en beneficio teu.

    Gústame o noso galego que ten dúas palabras para expresar olor:
    O cheiro, para os malos olores.
    O arrecendo, para os perfumes que nos “sulibeyan”

    Biquiño.

    Gústame

  6. As incertezas ante un tempo novo, o medo aos cambios que se presinten, esa especie de exército de formiguiñas da ansiedade que a memoria se encarga de avivar…

    [A memoria, esa conspiradora á que lle que gosta exercer de axente dobre. Polo menos a miña…]

    Incertezas, inseguridades, vaguedades? Cumprido fin terán, proclama o glorioso himno, pero o caso é que, a teor do ditado dos cuánticos que en el mundo han sido -xente seria das latitudes frías, Zeltia, alemáns e daneses nada menos-, nin os electróns son de fiar á hora de predecir o seu comportamento: tan disciplinados que parecían eles cando debuxabamos na escola a súa órbita circular e perfecta…

    [E resulta que o único coñecemento verdadeiro e incontrovertible que temos é o aplastante memento mori, vaia putada! O gran arquitecto xogóunola ben xogada, filla]

    Pero quero ser edificante nesta hora meiga da medianoite, Zeltia, e para axudarme vou botar man de Marti i Pol, o amigo poeta e poeta amigo do excelso Guardiola, Pep para os da casa:

    tot està per fer,
    tot és possible avui

    Gústame

    • Direiche, Piero, que deches na diana cos versos do amigo de Guardiola:
      o olor que emana do asfalto,
      o que descende dos tellados,
      ése recendo ao que lle adico o post,
      ao que lle poñería nome e lle daría forma se soubese,
      outrora facíame sentir que todo era posible, que aínda todo estaba por vivir
      e desta volta o que me evocou… foi o recordo da antigua sensación.

      [Ti non sabes como casi, casi, casi foi posible enganarme e sentila de novo. casi, casi, casi como cando tés unha palabra esquecida na puntiña da língua e vai vir, vai vir, vai vir…

      Benvido ao meu blog… farás un descanso nos teus frescos e volverás por aquí pintar as miñas vaguedades?

      Gústame

      • É grande honra, benquerida Zeltia, que me propoñas ser o pintor de cámara das túas vaguedades, pero confesareiche que, en realidade, non fago outra cousa máis que esbozar torpemente as miñas.

        Arde lo que ha ardido, sentenciou aquel ourensán universal, e esa insinuación do eterno retorno reconfórtame: somos [e non só o cerebro] un campo de batalla, campos minados, vítimas e verdugos, rosa e fusil. Vaguedades. Poliedros. Polifonías.

        Ya no hay puentes:
        Sosténme en el no tiempo,
        en la no duración,
        en el lugar donde no estoy, no soy, o sólo
        en el seno secreto de las aguas.

        null

        Gústame

        • Cítasme a Valente [hai uns meses falaba eu de “illas”] xusto antes de poñer esa impresionante foto de Lee Miller do soldado da SS flotando nas augas cal Ofelia…
          déixasme sin palabras.

          [tomei a liberdade de cambiar o enlace que puxeras pola imaxe á que levaba, espero que iso non che desagrade]

          Gústame

  7. De nome pode ser ” lentor”: humidade da terra. Anque non sexa exactamente o mesmo.
    A espiral do tempo segue o seu camiño e xa avisa do cambio de estación co estas chuvias e noites frescas sen grilos.

    Gústame

  8. Non concordo con que resten aínda 30 días de vrao, como di algún comentarista: desde San Roque a cousa empezou a costa abaixo, nos últimos días o tempo é case de outono, nunha semana comezan os exames de stbro… Así que, a recoller, que isto acabou.
    Estou con vde no do cheiro da choiva a fins de Agosto, ou do da herba recén segada: que remexe no máis fondo de un, como a memoria da especie; creo que sentimos o que sentiron os nosos antepasados até as cavernas, máis ou menos como cando miramos amencer ou nos poñemos diante do mar.

    Gústame

  9. Estou enchendo isto dos meus propios comentarios respondendo a todos un por un, así que para non aburrir, deixo o agradecemento tamén a: kaplan, Concha, Pitima, Rubén, Harmony, Dilaida, Aldabra, Merce, Susana, Maribel, Xan…

    Gústame

  10. Pero en que trópico estades algúns? onde fixo calor? Polo que respecta a Lugo, tres dias de calor.
    Eu tamén amo os olores do outono, e mais do inverno, os ciclos da vida, pero é que se non fai calor en xullo, agosto…cando vai facer?

    Gústame

  11. Eu quedeime na figuración da toupa que se adentra “ata os centros máis primitivos do teu cerebro”. Ufff, se penso en como me puxeron o xardín este ano (as toupas)…, despois dun calafrío, fágome idea do que queres dicir.

    Bicos

    Gústame

  12. E xa, con ese recendo queda embebido o cerebro.
    Gústanme os textos curtos porque é un reto condensar tanta información con poucas palabras.
    Ah, grazas polo apunte que me deixaches na chousa, asique chámanse “couselos”. Tráenme moi bos recordos.
    grazas. un bico.

    Gústame

  13. esta entrada está llena de melancolía… si tuviera que poner una comparación en imagen, sería una pluma llevada por el viento, que no sabemos hacia dónde va, ni quién la recogerá…

    biquiños,

    Gústame

  14. Coma o arrecendo (ou o que sexa, que ben non sei…) dos primeiros días da primavera, eses airiños mornos que acariñan a pel coma as fadas… ai ai ai, que me perdo… ;)

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s