bienaventurados los que no hablan porque ellos se entienden

“El mundo no es un escenario para tus dramas emocionales… monta un puto grupo de teatro! o mejor: haz yoga”.

[yoga, está de coña]

imaxe tomada da galería de flickr de geri.bringman

O título do post é unha cita de Mariano José de Larra

Advertisements

17 thoughts on “bienaventurados los que no hablan porque ellos se entienden

  1. Na sociedade actual están moi mal vistas as emocións; pero están aí a flor de pel. Non vexo porque hai que escondelas; é un dos actos que nos converte en seres humanos. As emocións hai que liberalas para superalas cada un ao seu xeito. Unha posta de sol recórdanos na súa beleza que todo morre e renace unha e outra vez.
    Bicos

    Gústame

  2. Cánto talento para a dramaturgia hai espallado polo mundo mi madriña….
    E para a comedia… tamén… tamén…
    Emocións para dar e tomar….
    E despois nos aburrimos…
    Anda que…

    Por aí ven a nena polo pasillo reptando como uha miñoca repoluda… aissss
    Non me deixa agora… nin ó sol nin á sombra. En canto me despisto xa ma ten montada. Mira que saliu revoltosa, explorando sempre onde non debe… ai ai aisss

    Biquiño.

    Gústame

  3. Muy correcta la frase.
    Hay quien se pasa el día llorando lo desgraciado que es pero no hace nada salvo amargar a los de mas.Hay mucho actor suelto por el mundo.

    Abrazo e saúdo afectuoso!

    Gústame

  4. Como leí ayer en el último libro que terminé….cada uno tiene que cargar con su propia mochila de miserias y desgracias y no tratar de ensosarselas a otros…..cada uno que arree con sus problemas…..aunque no está mal que haya amigos capaces de darte apoyo o consuelo….besitos y buen verano…tu me comprendes y yo creo que yo a tí

    Gústame

  5. O mundo é un puto escenario cheo de dramas emocionais! Os teus e os meus! E ao mellor o que tes que facer ioga es ti! Que por desgraza ninguén se libra. E si te canso xa sabes o que hai!! Anda que… :-)

    Gústame

  6. encántame a imaxe é moi divertida e colorida.

    respecto do ioga… non é para mín… eso de facer posturiñas en parado como que non…

    vaime mellor outra ximnasia mais dinámica [e non penses mal que non van por aí os tiros] dígocho, de verdade.

    biquiños,

    Gústame

  7. Es justo la frase que a otro impulsaría a cortarse las venas en vertical. Yo, como me crezco en la adversidad (ja), vendré luego, tras el día de miedda que se avecina, a leerla otra vez y darte las gracias.

    Ahora empieza ‘Sálvame’, y eso es sagrao.

    Biquiños moitos.

    Gústame

  8. aaai, o sentido do post…!
    inda tedes paciencia ler as miñas caralladas e por riba decir algo cando a mitade das veces só teñen sentido para min…!

    Por certo, Larisa, creo que é a primeira vez que te vexo por o meu blog, [xa me teño rido algo coas cousas que escribes no teu]

    i emereci, canto bó!

    E agradecida aos blogueiros que xa estades afeitos aos meus dramas emocionais, como non os padecedes non me decidesque monte un puto grupo de teatro!
    :-)

    Gústame

  9. Ioga e teatro son compatibles, por que non as dúas cousas? E con respecto ao que di Larra, é certo que se entenden, pero ás veces veñen ben as palabras, aínda que moitas tamén é certo que “para o que hai que dicir…”

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s