a cita

Escapando dende aquel día, sempre fuxindo cara adiante. Unha vida enteira e aquí estou, a mesma, prendida do cordón umbilical desa placenta que non foi efémera.
Se 20 años no es nada, 40 tampouco: tantos anos para volver ao mesmo punto. Que broma pesada, que xogada de mal gusto. Vós xa non estades e cambiou o entorno, pero hai unha porta na miña memoria que abre un burato no tempo, cada vez máis forte, cada vez máis a miúdo.
Non creo no Destino, pero síntome traída, inexorablemente, á cita ineludible. Terei que regresar, volver ao punto en que o deixei.
Como vai ser?. QUE forza es?

[Penso niso apoiada nas pedras da igrexa centenaria, a luz da tarde morrendo, proxectando longas sombras sobre as lápidas. Todo é dourado.]

Advertisements

17 thoughts on “a cita

  1. Uff, que lugar escolliches para pensar todo iso!, téñolle pánico aos cemiterios, cando estou alí, porque non teño máis remedio o único que podo pensar é en fuxir.
    O meu medo non é á morte, témolle a ese lugar, por iso non quero, por nada, ir parar alí.
    Bicos

    Gústame

    • E que, se o pensas, “Cemiterio” é case un concepto.
      Pero ao marxe diso, hai algúns camposantos que son coma da casa, lugares coñecidos, onde hai horas que xogan nenos, se rí. E noutras tardes son Lugares íntimos, recollidos, amigables. Sitios cheos de osos e cinzas dos mortiños que antes foron nosos pais, irmaos e irmás, tíos, avós, primos. Nosos veciños de pupitre. [Saíume o comentario que parece a redacción dunha esquela]

      Gústame

  2. “pero hai unha porta na miña memoria que abre un burato no tempo, no espazo, cada vez máis forte, cada vez máis a miúdo.”. Toca la fibra tu entrada. A mi, si!. Sabes?. Leerte es entrar en una conversación amiga e íntima. Me llega hasta esa luz dorada que describes.
    Un abrazo

    Gústame

  3. pero, ¿la cita ineludible es con alguien que hace 20 años que ya no está? si después de tanto tiempo sigues en ese punto es que la fuerza es demasiado grande como para tratar escapar. ríndete! no?

    Gústame

  4. Escapar non é unha boa estratexia, aínda que eu fuxo máis veces das que son de recibo. Fuxo, pero volvo para revisar danos e erros… Para pedir desculpas, tal vez, e emprender unha andaina nova.

    As cousas son o que son. Simplemente suceden sen que se poida facer demasiado para evitalas. Pero sempre hai un despois. Soamente hai que sentarse e agardar a que suceda. Isto lémbrame un tebeo de Astérix no que aparecen un grupo de vellos que ven, desde o seu asento, como corre a vida mentres eles a comtemplan, logo de ter corrido eles tamén.

    Paciencia. Hai que ter paiencia. E aprovietar do pasado soamente o que poida axudar para o futuro. Do resto fanse trapos para limpar a merda de cada día e, cando rachan, tíranse ao lixo.

    Os cemiterios soamente sirven para seren adornados. O que hai debaixo das lousas son ósos. Nada máis. Do que lembramos bo deses ósos é o que alimenta a nosa esperanza. O malo é lixo. Rachámolo e esquecémolo. Non hai outra.

    Gústame

    • bueno, eu non o quero contar quero escribilo. quero gardalo. non esquecer o que sinto.
      o meu blog é coma un banco de recordos. Un almacén de emocións.
      Compartilas con vós, que tedes a deferencia de pasar a ler o que escribo é un engadido lindo, pero igual o escribiría, inda que non o lese ninguén.
      Mira, Susana, hai cousas na miña infancia das que fuxín. Vivencias que asumo como vividas por outra… outra unha que tamén son eu.
      Parece que teño unha cita con ese punto da miña vida. Onde me volvín outra. Que sei eu, estou envurullada. Ultimamente parece que todo conduce a iso.

      Gústame

  5. encántame o que dí A nena do paraugas:

    “Os cemiterios soamente sirven para seren adornados. O que hai debaixo das lousas son ósos. Nada máis. Do que lembramos bo deses ósos é o que alimenta a nosa esperanza. O malo é lixo. Rachámolo e esquecémolo. Non hai outra.”

    Non escolliches un bó lugar para pensar, porque irremediablemente é un sitio, como pouco, melancólico.

    biquiños,

    Gústame

  6. Temos que voltar moitas veces ao mesmo punto, pra retomar as cousas pendentes e rematalas. Ainda que intentemos esquecelas, quedan agochadas reclamando a nosa atención, un dia e outro tamén, atá que nos atopemos de fronte ca realidade e non poidamos eludila.

    Gústanme a mín as iglesiñas ruráis cos seus cemiterios arredor, solitarios, caladiños..Neles, eu sintome na compaña dos ausentes…Non me gustan, pola contra, os cemiterios das cidades,

    Unha aperta.

    Estou ben, xa que non empeoréi.Grazas pola tua visita e interese.

    Gústame

  7. Bos días amicus:
    A medida que transcurre el tiempo maduramos más y más, tanto que llega un momento que sentimos y vivimos como los que nos precedieron. Somos idénticos y tropezamos con las mismas piedras que ellos. Creíamos poder esquivarlas o , simplemente, creer que eran otras. Madurez significa “caer” en la cuenta de que el tiempo se nos echa encima , al igual que la luz final del día madura dorando los objetos que aún ilumina; sus sombras son largas…eso es que aún continúan en pie. Cuando algo no proyecta sombra es cuando no ocupa verticalmente lugar alguno para enfrentarse al día, aunque sea en verano.
    ¿Vinte anos de algo, corenta de algo mais?
    Fai tempo que estou á espera dunhas cousas e as tardes bótanlleme enriba…longo tempo pra as comunicaciós sosegadas, pois sí.
    Breves saúdos.
    Deica logo amicus.

    Gústame

  8. Ollo nos cupos da familia os nomes
    dos bisavós, dos vellos que me deron
    este corpo mortal que son agora.
    Sinto os seus dedos antigos
    a percorrerme os ósos mentres aran
    sen tregua na humildade
    para darme esa flor.

    Son labradores que me amasaron de boroa o tempo
    para eu cantar. E dese impulso vivo!
    Foron as mans, os folgos que en tanta travesía
    xermolaron nas hortas
    e nos corpos de vellas nais escuras como a terra.
    Ao velos vir, sombras no manuscrito
    -que xa eran sombras nesta vida-,
    eu sei de certo
    que seara hei de arar detrás do tempo.
    E merendar cereixas na restreva!

    [Antón Avilés de Taramancos, Última fuxida a Harar, 1992]

    Gústame

    • Moito, Caravaggio. Moito.
      [E sabes qué? tiña 56 anos cando o escribiu (os que tiña, cando morreu)]

      Agradecida tamén a Milú, Raúl, A nena, Aniña, Susana, Chousa (non o das evitado, non si?) Aldabra (lisonjera!), Chela (besitos)

      Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s