acantilados

Persoas como illas.
Os nosos corpos rodeados de cantís [non hai pontes que cheguen nin barcas que non naufraguen.] Do propio, nin saír. Nos alleos, nin entrar.

Advertisements

29 thoughts on “acantilados

  1. Estou especulando coa posibilidade de que este texto dá conta, en certa medida, dos efectos secundarios que produce a combinación nocturna duns pementos fritidos cunha xenerosa dose de café de pota.
    [Que hai algo máis ben o sei eu…]

    Gústame

  2. Bos días amicus:
    Cuando nos empeñamos en ello, en una sociedad tan ruidosa y aparentemente ajena, conseguimos refugiarnos en la isla que construimos como recurso para el descanso mental y físico a tanta discordia.
    Siempre que nos plantean que nos llevaríamos a una isla desierta se argumentan tantas cosas como caprichos nos vienen a la mente en ese instante, incluso hay quien tiene respuestas ya preparadas y estudiadas. Por llevar, siempre hay que llevar víveres y una muy buena cocinera/o y, a su vez, facilitar la construcción de puentes (aéreos) hacia ella ya que llegará un momento en que se necesite llenar con gente de todo tipo. Cuando estemos nuevamente hartos , incluso de comida, será el momento para viajar a otra nueva isla( o construirla. Las hay de arena; suelen durar poco).
    Nos gusta navegar en un mar de centeno, sobre océanos de trigo maduro y que las cañas de maíz nos hagan la ola animadas por un viento de amplios horizontes hacia el solpor del oeste.
    Sólo entonces vendrá la calma y nuestras costas serán amplias playas donde desembarcar tranquilamente. Todo lo demás tiene que ver con atraques y atracones innecesarios.
    Espero que la luz de los faros siempre alcance su costa acantilada y nos permita ver una pared por donde escalar para compartir filloas (con crema o mermelada…de cerezas).
    Deica logo amicus.

    Gústame

  3. Aí está, que a cabeciña nunca para.
    Canto a illas, sempre hai algunha praia, como vde di, e se non pistas de aterraxe ou baixamares ou que sei eu, pero acceso sempre hai para abordaxes e invasións. Resignémonos.

    Gústame

    • oh si! [abordaxes, invasións… que ben fala vostede!]
      Eu hai veces que alumeo pistas de aterraxe improvisadas para pilotos con naves averiadas… o tempo xusto para unha reparación de emerxencia e emprender o voo cara a terra soñada.

      Gústame

  4. Albricias!, dicen por “hay”?…
    Voto a Bríos que aquí hay quien sabe encerrar en los conceptos más escuetos tamaña capacidad de síntesis con pocas palabras en el más amplio sentido paradójico: “Alcatraz” en tanto en cuanto es limitador de espacio y precursor del actual “güantánamo”; “albatros” en tanto en cuanto es la antítesis de las islas-prisión antes mencionadas.
    Albricias!, que buena capacidad de síntesis…hay quien practica con talento.
    Deica logo amicus.

    Gústame

  5. Canto contido nun par de liñas!
    Por mar non se poderá sair nin penetrar… pero por aire? sempre hai algunha saída. De todas formas sempre está ben o tempo para un ou unha, a soidade buscada para reflexionar e prepararse con forza ao que deporá o futuro. Pero que non dure moito!
    Bicos, Zeltia.

    Gústame

  6. olvídaste, queridiña, que existen os helicópteros, así que non existen tal aillamento… é parapentes, e ultralixeiros, e globos aerostáticos… só tés que pedirmo e poñereime a traballar.

    ¡Salvar a Zeltia!, como si foras unha dulce balea que quedou encaiada, o un golfiño que se extraivou da súa familia.

    dito queda.

    biquiños,
    e bó fin de semana

    Gústame

  7. Somos individuos maleables e non illas inmóviles.
    Temos enerxía humana para cantar,bailar, correr, saltar e máis accións que unha illa non pode repetir.
    E se somos illas xa virán terremotos para mudarnos de apariencia ou para acercarnos a outras.

    Gústame

  8. Sempre queda o mar, que embeste, que acaricia, que desgasta, que che da sal…. Como os amantes… igualiño. E non lle importa que teñas cantís… Hate dar ata facer de ti unha praia de areas finas…
    Que sí, que de seguro xa a tes por aí agochadiña.. jaja

    Biquiños.

    Gústame

    • oh, que idea! tirarse polo acantilado! [o pelo e o vestido ao vento, que imaxe tan romántica, dramática e literaria se me veu á cabeza!]
      tamén tirarse de cabeza polos acantilados das illas de outros… [será o único destino esnaquizarse contra as rochas?,
      convén máis facer parapente no vento da amizade?]

      que tema tan interesante para falar, [mellor facendo un picnic nun fermoso acantilado das nosas rías altas ;-)]

      Gústame

  9. Feito! Pero un día que non vaia moito vento… non sexa que me empurre ;-) Inda así, seguro que o destino nos faría flotar coma nun cadro de Chagall…

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s