contos do tren

Hai tempo que quero contar un conto de trens. Ese tema gastado e recurrente.

Trátase dun home que, despois de traballar, toma o tren de volta á casa. Cada día á mesma hora monta no vagón, senta á beira da ventanilla e enseguida se perde na paisaxe en movimento dos patios traseiros das casas, das cordas coa roupa a secar, do gato que dorme no valado, do barullo cotiá dos pasaxeiros habituais que soben e baixan nas pequenas estacións… Cando o tren inicia a marcha nunha desas paradas, repara nunha muller que adoita estar lendo no porche dun dos chalets adosados, perto da vía. Unha tarde os ollos dela erguen do libro xusto cando el a observa e, durante uns segundos, crúzanse as miradas. A partir dese día el ve dende a estación que ela xa pousa o libro e cando o tren se vai achegando, míranse e van xirando as cabezas para aproveitar máis eses segundos da súa cita diaria. Todos os días, sin fallar un.
Hai tempo xa que a el non lle importa que sexa luns, porque os sábados e os domingos añora esa mirada. E fantasea con baixar no apeadeiro e percorrer andando os poucos metros que o levarían diante do seu xardín, do dela, para mirala sin movemento, observala durante moitos segundos, tantos que puideran converterse en minutos, fixar os detalles que nunca ten tempo de percibir: a cor exacta do seu iris, as liñas do rostro, a textura do pelo, as curvas do corpo… Podería falarlle dende a canceliña, invitala a un café na estación, ou a dar un paseo. Preguntaríalle pola súa vida, a vida que leva máis alá dese porche, do libro, da súa mirada. Quizá ela estivese tamén desexando coñecelo. A idea fáiselle máis e máis atraínte ata que hoxe decide que vai ser o día.
Está nervioso, excitado. Cando o tren aminora a marcha o corazón bátelle con forza. O tren para, o mundo concentrado nun latido infinito detido nos seus oídos fronte á plataforma…

[O conto podería rematar aquí, un final aberto no que caben infindas posibilidades, pero non]

Lentamente reanúdase o movimento e o andén vai en sentido contrario, xa chega o seto, aí vén a árbore, a cancela azul, o porche, ela, que levanta a súa mirada do libro e, por primeira vez, lle sorrí, a el. Instintivamente érguese do asento, pega a cara ao cristal. Ela saúda coa man e unha brisa suave móvelle o pelo. Esta vez as miradas prenden con ansiedade, a dela na del, a del na dela, péganse con forza nun intre longuísimo mentres a súa figura, a dela, desaparece do seu ángulo de visión, do del.
Despois, rendido, bótase para atrás no asento. Está emocionado, unha pinga finísima de suor escorrégalle pola fronte. O corazón cálmase, vaise relaxando. Agora sabe que ela vaino amar para sempre durante 15 segundos. Porque a partires de mañá volverá en bus.

Advertisements

26 thoughts on “contos do tren

  1. Creo que es un relato real. Cosas así suceden muchas veces y en muchas circunstancias. Cobran vida en las mentes de quienes las imaginan, aunque sus vidas sean monótonas, y ya tan transitadas y rutinarias que no puedan salirse de los railes por los que transitan.
    La idea, como dices, puede que sea muy manida. Sin embargo, si la emprendes, el relato puede llenarse de buena literatura. De hecho, en esas pocas líneas, ya lo has hecho.

    Gústame

  2. Ufff! Moi fermoso, é un relato marabilloso.
    Pregúntasme se a árbore que teño na cabeceira do meu blog é unha pereira, non, é unha cerdeira que a finais de maio sempre ten unhas cereixas boísimas, estás convidada se queres vir a Ourense.
    Bicos

    Gústame

  3. Preciosa historia. ¡Qué bien relatas, Zeltia!.
    No, no bajaría del tren. Encontrar un momento de eternidad es obligado mantenerlo, disfrutarlo, amarlo y esperarlo.
    Esos segundos de todos los días, tal vez sean ese equilibrio que se necesita para que el corazón lata más deprisa. ¿Por qué estropearlo?

    Un abrazo

    Gústame

  4. Ben, seguro que eu non baixaría, e non porque non tivese ganas de facelo, e non me paro a analisalo por medo a saber exactamente como son e non gustarme (en realidade o cerebro é máis rápido que os meus dedos no teclado)

    Que sexa un tema moi empregado nos contos non ten nada que ver para que sexa bo ou malo, de feito a calidade da literatura non depende para nada do asunto sobre o que se escriba.

    Gústame.

    E paso a respostarche un pouco aos comentarios que me fixeches no blogue, mellor aquí porque están moi dispersos. Non sabes a cantidade de recordos que me trae voltar a ler esas entradas de hai tres anos! Daquela estaba fóra e tiña moito tempo para adicar a escribir. Si que pasei unha noite (non enteira) na comisaría e penso que non foi nada comparado cos dous meses que o meu compañeiro de infortunio tivo que pasar un ano despois na cadea en Arxelia, e non vaias pensar que ten nada que ver coa delincuencia nin nada polo estilo, cousa de rachar uns billetes diante da policía.

    Buf, volto ler e emociónome. O médico, o taxi, a soidade do apartamento, a canción de Mikel Laboa (egoak ebaki banizkion neriak izango zen), a dor de ter que renunciar ao que se quere, a paisaxe dende o tren!

    Agradézoche os comentarios, fixechesme pasar momentos moi emotivos lembrando aqueles tempos.

    Biquiños

    Gústame

  5. Manda carallo vintenove, case perdo iste tren…de vida.!
    Bos días amicus:
    Historias coma istas sonche absolutamente reais e (Soros dixo con moita razón) tanto abundantes son que moitas persoas puideron vivilas máis dunha vez, o cal é unha gran sorte ou unha desgraza segundo quéirase interpretar. O real destas situacións débense a que a porcentaxe de posibilidades de que ocorran prodúcese e aumenta na mesma proporción en que as persoas realizan o mesmo viaxe e coa mesma rutina, ata que por circunstanzas que poidesen parecer casuais danse as causas que conducen aos desenlaces que co tempo , ao principios hai dúbidas que non deixan que se materalice o encontro, vanse xestando ata que o/os desexos fan que sexa superior a necesidade de entablar unha conversa verbal que materialice a primitiva “conversación” xestual (e primitiva, aínda que cargada de gran romanticismo) dende o lonxano portelo á paisaxe do xardín e a súa dona/o (Caravagio). Co tempo vaise perdendo a sensazón de ser un estrano e nace no interior de cada un a invitazón para dar o paso que dolcifica e permite ceibemente a galante resposta para un desenlace adecuado que inicia unha conversa sen sobresaltos ou atragantamentos nas súas gorxas. Coma se da paradoxa de Alberto Einstein tratásese, o tren canliza a posibilidade de coñecer cun simples movemento que nos poidese conducir máis aló das estrelas ao alcance da man e eternizar na nosa mente pra sempre unha situación sinxela pero de gran tenrura ou paixón segundo permítanse ámbolos viaxeiros; o estático exterior [chamado “ee”, estou eiquí] (é o condutor externo que recibe saúdos reflexos de reciprocidade ) que non pasa de saudar, e o estático interior [chamado “ei”, vou pra lá]( é o conducido que lanza saúdos de reciprocidade reflexa) que saúda ao pasar.
    Engadindo a iso a sinceridade dun ou doutro pode ser o preámbulo dunha longa vida para maior sorte, ou por sorte tamén, quede nun eterno instante (Xenevra) que dulcifica a vida de moitas persoas durante toda a súa existencia (enchendo as retinales memorias) sen que por iso houbese a posibilidade de que a conversa alargásese máis aló duns minutos de cordialidade que deixan o pouso necesario que produce a grata sensazón de que esta vida está chea de pequenos momentos de paixón contida que a cordialidade da xente común é capaz de entregar sen prexuízos de terceiros e en función da tenrura con sexan educados. Os belos, e moi necesarios, xestos de cordialidade prodúcense todos os días nos cargados metros de todo o Mundo pero as preocupacións laborais e a falta de tempo para o lecer sentimental que estivo durante tanto tempo sometido a prexuízos e xuízos alleos impiden aos viaxeiros dialogantes continuar as súas historias que acenden o día e fano vivir na esperanza ante cada nova ausenza. Polo tanto un sorriso suave é sempre un principio universal da hospitalidade que rodeanos e que permite abrir tantas portas como corazóns desexosos de coñecelas.
    Cantas veces de cativos saudábamos o tren (coma se tivera vida propia, ademais das que tiña dentro,incruso o maquinista) que fuxía da nosa vista…Cantas veces saudamos ao tren que se ía cara a Chapela e algunha persoa desde dentro respondía ao saúdo, cantas veces quixemos volver coincidir con esa mesma persoa unha e outra vez?
    Deica logo amicus.

    Gústame

    • Beato, como sempre aportando as túas reflexións e deixando grandes verdades como que un sorriso é sempre un principio universal da hospitalidade que permite abrir tantas portas como corazóns desexosos de coñecelas.

      Gústame

  6. A mí me pasó pero hiendo al trabajo como recordarás en mi poema Fidelidad. Yo cambié de calle cuando llegó el momento del primer encuentro. Quizás el tema esté muy manido pero ese cruce diario de miradas ,de sonrisas, me hacían florecer,pero…

    Gústame

  7. Eu sempre fun un covarde e nunca dei un paso adiante así que non baixaría do tren nunca.
    A min pasoume algo parecido hai centos de anos pero indo nun autobús de discoteca. Sempre subía unha rapaza fermosa e miraba para min e eu cría que era que lle soaba a miña cara e pasou o tempo e eu deixei barba ( cousas que se fan ) e ela seguía fitando para min.
    E un día atreveuse ela e deixou sentado ao seu mozo na disco e acercóuseme a min e preguntoume que me daban meus pais de comer para estar tan bo. Así como cho conto. Pero marchou outra vez e eu cambiei de disco non lembro polo que.

    Gústame


  8. · Se bajó del tren, medio kilómetro adelante, en la parada. Anduvo parsimoniosamente, como todos los día, y llegó a ella. Le dio un beso en la mejilla, como siempre y ella de dijo: ¿como te ha ido el día, cariño?

    · bicos y rosquillas

    CR & LMA
    ________________________________
    ·

    Gústame

  9. Zeltia, engaioloume o comentario que deixou PAIDELEO. Tamén me trouxo á memoria algo meu, unha historia de cando era noviño e ía dous ou tres día á semana á praza de abastos para axudarlle a miña nai a vender a verduriña da casa. A non moitos metros do noso posto estaba ela: unha rapaciña nova, moi morena, delgadiña e cuns tremedísimos ollos azuis. Ollos intensos, grandes, tamén tristes.
    Eu apampaba mirando para ela [estouno sentindo coma se fose onte], e tamén notaba que ela me miraba, sabíao aínda que non a vise, e entón o corazón ao galope… Así pasamos algúns anos, mirándonos entre cestas de repolo e mancheas de grelos, e nunca fomos capaces de dirixirnos a palabra, nen sequera de dicir un simple “Ola” que servise para abrir o melón. Nada de nada. Lembro tela encontrado de noite, eu cos meus amigos, ela coas amigas súas; recordo as nosas miradas na escuridade, a desazón, os nervos…
    Xa pasaron aniños desde aquela e xa nunca saberei como se chamaba a rapaza dos ollos azuis.

    Gústame

  10. A historia é ben fermosa e relátala tan ben que non son capaz de mudar unha soa liña de tal como o contas. Polo tanto, seguindo estrictamente o guión, eu tampouco baixaría do tren. Iso sí, o tío fai mal en ir en bus no sucesivo: é máis incómodo, lento e caro. Sería máis práctico que -unicamente- mudase de lado no vagón [ou se é funcionario e resulta ser algo vagoneto, tamén lle vale con mudar a mirada nese tramo]

    Bicos

    Gústame

  11. Esto me recuerda la frase que oí el otro día que más o menos decía que el camino hacia la felicidad nos proporciona más satisfacción que la culminación buscada…esto es, es más importante el camino que la consumación, por eso no se si me bajaría del tren…de hecho este invierno me bajé y mira como me salió, era más feliz en el tren que bajo de él…así que creo que lo tengo clarito…¡no me bajaría! anhelaría cada momento, cada mirada, cada día y virgencitaquemequedecomoestoy…biquiños mil y si desarrollas la idea lo agradeceremos…

    Gústame

  12. [chousa, non pensaches na posibilidade de que fose ela a que montase no tren ao ver que o protagonista non baixaba?, se quere evitar o encontro, o de cambiar de asento non lle ía valer moito…]

    Gústáronme moito todas as vosas aportacións desta volta!

    [mais, especialmente,
    as historias personais que compartiron paideleo e caravaggio]

    Gústame

  13. Encantoume moito a trama pero non o final. Qero un “y fueron felices y comieron perdices” ou algunha variante máis animada.
    Eu xogaría mais antes de baixar/subir, entrar /sair, fugazmente lle ensinaría un peito, ou abriría as pernas un tris, tantearía.

    Onte fun en tren, e xoguei coas miradas todo canto me petou. Inocentes xoguiños que entretienen, eh?

    Gústame

  14. pois mira que che digo… non escribas o relato porque ésto que escribiches xa é un relato en toda regla e gústame moito.

    pero que moito.

    eu baixaría do tren, gústame esgotar tódals posibilidades, e gústanme mais os amores reais que os platónicos.

    biquiños,

    Gústame

  15. Pingback: Contos do tren

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s