blues

en  español Stormy weather, Billie Holiday
(se falla o reproductor escóitase clicando aquí, -e minimizando a xanela emerxente pódese ler mentres soa a música-)


Ten esa expresión un tanto parva de quen se mergulla nos fondos interiores e está ausente. Atravesa co ollar a transparente porta do bar, indiferente ao caótico atasco exterior. Nin debe percibir o cheiro a fricolada que o enche todo. Ela bebe e fai o aceno de botarse a cantar. Había de ser unha canción desas íntimísimas que rematan perdéndose no son dun piano [mellor no laio dunha trompeta], erguendo a voz esfolada, apagando a tele coa súa canción de amor [non, ten que ser de desamor]. Faríase o silencio na barra e o camareiro deixaría de bater as botellas baleiras. E todo sería coma no cine e non como é.
Pero non canta. Non é Billie Holiday. É só alguén anónimo. Un corpo desapercibido entre os clientes dun bar [que fede a fritada].

Advertisements

44 thoughts on “blues

  1. Non podo escoitar neste intre, pasarei a noitiña. Non me podo perder nada de Billie Holiday… non.

    Gustoume o teu microrrelato, sobre todo esas aportacions literarias que te meten directamente dentro do ambiente dun bar que cheira a pura fritanga. Pero o que mais me gustou foi esa frase que di: “mellor no laio dunha trompeta”
    AY! os laios das trompetas… que seria do blues e do jazz sen eles!!!

    Encantoume, moito :)

    Bicos

    P.D. Verdade que Porto do Son e maravilloso? seguro que ainda tomamos algunha caña no mesmo bar…

    Gústame

  2. Ás veces, o ser humano necesita illarse un pouco do que lle rodea, e das súas preocupacións. Calquera lugar é bo para refuxiarse nos seus propios pensamentos, ante unha copa que axude a esquecer, por moi ruidoso ou axitado que ese lugar sexa.

    Saúdos desde Valencia.

    Gústame

  3. Es bonito y hasta agarimoso comenzar un día y un mes leyendo un relato como éste.
    Me ha gustado y aún me gusta porque, como algunos perfumes, su estela perdura y, además, supera con su ternura tranquila a esa peste churripitosa que la fritanga vomita en el aire y que, en condiciones normales, no te deja escape.
    Muchas gracias.

    Gústame

    • Soros, agarimoso es lo que tú me dices, eso de la estela que perdura y la ternura tranquila. Qué cosa tan bonita, pordió. Y, viniendo de tí, me creo que lo hayas sentido. Gracias a tí.

      Gústame

  4. So falta que, cando a música pare, ela (unha) se achegua á cociña e lle diga ó engrasado, sudoroso e gordinflón cociñeiro: “frítea outra vez, Sam”.

    Apúntome á suxerencia de Artabria. Ofrezo como esceario a Chousa para a estrea. Se hai quen se apunte ós coros, farei sitio tamén.

    Gústame

    • pero raposo, mellor enchoupate de blues nun ambiente mais axeitado, e na compañía dunha raposiña.
      deixa as barras dos bares para os impares. [e os pares que non emparellan ben].

      Gústame

  5. Yo creo que si sonara esa canción en ese ambiente todos despertarían de su letargo y pedirían que les pusieran inmediatamente una de flamenquito o algo así. Lo excelso sólo alimenta el espíritu.
    Bicos

    Gústame

    • Es un género de música de mis preferidos.
      Algo pasa con tus coments que WordPress los toma por spam, y creo que se han ido algunos tuyos cuando vacié el spam sin fijarme.
      Cuánto siento no haberlos leído!

      Gústame

  6. Depende del olor de fritanga… El olor a calamares fritos, a pementos de padrón, a tortilla con patacas e cebola…

    Se o aceite non está rancio, todo vai ben

    Os tocados polo desamor buscan a calor do bar, e por iso non son sensibles ó olor, nin ó barullo rutinario, nin a tele… Quizáis sí a música, seguro que sí á música se quen soa é Billie Holiday, non creo que poda pasar desapercibida…

    Bico bohemio

    Gústame

    • estou segurísima de que se a muller arrincara a cantar, ninguén quedaría indiferente.

      claro que o olor a pementos e cebola fritida é delicioso… pero os aceites de non moi boa calidade, reutilizados unha e outra vez, a graxa acugulada nas cociñas pouco hixiénicas, tapan os poros da pel e aparvan a pituitaria. Coma o alcol coas penas.

      Gústame

  7. Mmmm qué ben sona, é como revivir a situación. Todos temos esa sensación nalgunha ocasión. Espléndido.

    (Son tan cotilla que penso no agradecemento do paraugas baixo a choiva, mmm, mmmm, Zeltia, Zeltia, qué beleza máis encriptada ten o outono).

    Gústame

    • Mararía; a imaxinación sempre vai máis alá da realidade. O paseo baixo o paraugas foi agradable, pero paréceme que tí o aderezas con cousas que non tivo:
      coma o xénero de quen portaba o paraugas! jajaja

      Gústame

  8. A mí también me gusta la frase de Antonio. No pocas veces en un bar me he sentido así, como un lamento de trompetas con olor a fritura, pero hasta que lo he leído hoy no había sabido poner ese sentimiento en palabras.
    Bonito tu texto, y triste, como muchas veces lo tuyo.

    Besicos

    Gústame

  9. jajaja Carol, ésto que has hecho tú de ir apostillando cosas, también me pasa a mi (el impulso ya se sabe)
    :)
    también me ocurre, como a todos, supongo, eso de reconocer sensaciones y sentimientos como nuestros cuando los vemos escritos por otros.

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s