o asombro

Agradécese o fresquiño da noite despois dun día caloroso e se a noite está despexada e te deitas no chan de herba seca dunha aldea no medio do monte e te mergullas no azul profundo do ceo estrelado,
igual reparas no misteriosa que é esa cor, o azul nocturno,  que existe pola luz doutras estrelas que non son a nosa insignificante estrela Sol, arredor da que damos voltas e voltas [pegados á Terra coma imáns decorativos na porta da neveira] e sentirás algo de vértigo debaixo desa enorme cúpula se intentas desfacer o lazo do símbolo infinito, chegar ó outro lado da cinta de moebius, ir ó interior da botella de klein.
Veraste unha partícula ínfima desas estrelas, un ser instantáneo dono dunha muxica de pensamento fugaz.
Mais antes de sentir angustia e a sensación de diluirte, buscarás a estrela Polar para ter un punto de referencia no firmamento e, recuperado o norte coma os navegantes, relaxaraste localizando a Casiopea, as tres estrelas azuis do Cinto de Orión, os dous xemelgos Cástor e Pólux, Sirio -a estrela máis cintilante- e buscando, inutilmente, as Pléyades ou esoutra estrela de nome tan sonoro, arredor da que vai un planeta que se chama coma ela: Aldebarán.
Coa fascinación da beleza, pensarás en tantas persoas que sentirían coma tí e irás tomando conciencia de onde estás, de que se levantou unha brisa fresca, dos sons na noite: cans ao lonxe, o grilar de música de fondo, a coruxa no oco dalgún carballo vello.
E espertarás do asombro.

 

“Eu teño visto cousas que non creriades:
naves de ataque en chamas máis alá de Orión.
Teño visto raios C brilhar na escuridade perto da Porta de Tannhäuser.
Todos eses momentos perderanse no tempo coma bágoas na choiva…
É hora de morrer.”
Roy Batty, (
Blade Runner, 1982)

A estrela Polar non foi, nin vai ser sempre, a que sinale o norte. Dentro de 7.500 anos será outra estrela… Haberá alguén deitado sobre un campo de herba seca nunha noite de agosto buscándoa no ceo?

Advertisements

28 thoughts on “o asombro

  1. qué gustiño pechar os ollos e deitarse na herba seca, e deixar de escoitar os coches, e de cheirar fume, e ver as estrelas, e quedar impresionada por tanta beleza…

    moitas gracias pola imaxe, intentarei retela durante toda esta longa mañán de traballo.

    Bos días!!

    Gústame

  2. Unha experiencia maravillosa, estou segura :) Nalgun intre fixen algo parecido (sentada nunha comoda hamaca…) pero si e ben certo que primeiro ves puntiños que brillan e logo vas vendo mais e mais formas e incluso algunha que outra estrela que pretende rasgar fugazmente o ceo… e tratas de comprender ata onde chega tanta inmensidade e rompense as dimensions ata expandirse ao infinito, entendendo o significado de esa palabra pero sen chegar a comprender por que non hay limites…

    biquiños

    Gústame

  3. ata aquí me chegou o arrecendo a herba seca, a frescura da noite e a túa mirada cara o ceo cheo de estrelas brilantes.

    fixécheme recordar un ceo de hai anos, en Chandrexa (Ourense) con Congo o meu carón, ó principio da nosa historia, cando non éramos todavía mais que un proxecto do que somos hoxe.

    foi fermoso voltar.

    biquiños,

    Gústame


  4. Siempre me encantó la cita de Blade Runner. Cuando me llegó la hora de morrer, mi satisfacción fue esa misma… lo que había visto. Y dado que la hora no cumplión con su cometido, ahora deambulo por una cinta de Moebius transparente, después de haber construido muchas de cartulina por las que deslicé historias imposibles.
    Sin embargo, no conocía la botella de Kein. Tendré que verter algo de mi mente en ella, para explorar sus posibilidades.

    bicos

    CR LMA
    ________________________________

    Gústame

  5. Ai! E eu que vexo estreliñas a miúdo…! Onde andará a miña, que é a única que non atopo?

    Ou ao mellor é teño tantas que as confundo! É que a min non me confunde a noite… Só as estreliñas! E… que pequeniña me vexo!

    Alégrome que gozases con esa noite que describes.

    Moitos bicos.

    Gústame

  6. Los aficionados como yo a la astronomía, ya no podemos mirar el cielo. Una farola puede tener la culpa. Y salir al relente sólo es bueno para los jóvenes. Un escrito que parece un hermoso poema.
    Bicos

    Gústame

  7. Haberá, sempre incivilizados que busquen en esencia, a esencia dos praceres. Azul é unha cor que nos eleva por encima das estrelas?..a min gústame. Un bico, con cheiro a herba seca.

    Gústame

  8. Parece que andamos todos bebendo das mesmas copas, carallo!.
    Vai ser o orballo das noitiñas ou o fresquiño das mañáns o que provoca estes arrebatos poéticos ou qué?.
    (Eso si, o de deitarte no chan de herba seca…non sei eu se será boa idea!)

    Bicos asombrosos

    Gústame

    • O de deitarse na herba seca dígoche eu que é boa idea, porque xa foi: a noite do 10 de agosto. Unha noite cálida e despexada, cheíña de estrelas, que seguiu a un dia abafante de calor, alá no meu recuncho dornelense. A coruxa que tiña os poliños no faiado da casa estaría enfadada con nós que llos botamos fora! e ululaba no fondo da eira…

      Gústame

  9. Todas esas sensacións marabillosas que describes están dentro de ti. É o que ten deitarse entre a herba seca mirando as estrelas que os sentidos estremécense……
    Apertas

    Gústame

  10. Non tiña nin idea da histoira da botella. E pensaba que moebius era un grupo de post-rock. Vin os videos e procurei na wikipedia pero sigo sen pillar as especificacións técnicas (dei latín ata cou). Cal é a metamensaxe? Que hai alguén do outro lado do televisor ou que todos levamos un alien dentro de nós?
    Se non lle molesta vou quedar por aquí a ver se aprendo algo.

    Gústame

    • Cossimo, tráeme vostede tanta retranca para aquí, sen percatarse desta miña etapa vital mergullada na descompensación hormonal, e non dou feito, non dou feito!

      con retranca ou sen ela, seguro que algunha cousa sempre se pode aprender -eu sonlle da seita das estreliñas e as flores e tal-

      Gústame

  11. Eu, cando me deito na noite do verán enriba da herba, procuro que o que teña enriba sexan os ollos desbocados dun fulano encabritado, pero claro, as veces non queda outra que apampar mirando as estrelas, e neses casos acórdome moito daqueles que as disfrutaron antes ca nós. Concretamente penso naquelas mulleriñas primitivas que eran sistemáticamente fodidas por trás (conque o único que miraban eran as herbas) e decidiron virar o conto e abrirse a un novo universo.

    Gústame

    • Susana o das mulleres primitivas decidindo cambiar as herbas por estrelas debeu ser un longo periodo
      [das violacións cotiás a querer buscar o placer]
      pero non me negarás que o que é abrirse ó universo non chegou de todo até que fomos nós as que estivemos enriba! :)

      Gústame

  12. Y es un cielo de mentira… lo sabes ¿verdad?
    Una entrada muy de mi gusto. Me encantó la cinta de Moebius y la botella de Klein. Estos matemáticos… jajaja

    Bonitos imposibles, magias geométricas…. Infinitos…

    Y sí que es mentira, el cielo que vemos. Es historia. Ahora estará actuando un cielo bien distinto, que con el tiempo que tardará en llegar a la Tierra en toda su plenitud, quien sabe…. quizá no haya nadie para verlo…. El que vemos hoy ya no existe. es sólo una historia escrita en el negro cosmos que nos envuelve…

    Orden y concierto. Aquí y ahora. Ayer y mañana…. Y la cinta de moebius, impar sin fin, destrozando nuestras dualidades…. porque…. ¡no puedes cambiar de cara!, caminas en una banda sin fin, retorcida, sí, pero siempre es la misma… Aunque cambie el paisaje y resulte extraño que sea el mismo camino que traspasa una y otra vez universos paralelos…., llenos de estrellas que brillan pero que quizá ya no estén ahí…

    Yo ya casi no me tumbo boca arriba…. ¡y menos en el suelo! jaja. En blandito, con cojines y almohadas entre las piernas, y de lado, para poder respirar mejor…. Pero no me quejo (bueno, sólo un poquito para que me mimen… jeje), puedo ver mi paisaje preferido siempre que quiero, esta barrigona con relleno tan inquieto…

    Aun así, espero que el paisaje mude en un par de meses… no más…. ni mucho menos… jeje, y pueda ver a mi estrella brillar, en vivo y en directo, el tiempo que tarde su luz en recorrer el camino de mi pecho a mis ojos….

    Muy bonito post Zeltia. Que nunca nos falte la capacidad de asombro.
    Un bico.

    Gústame

  13. Non parece ao mirar o ceo nunha noite de Verán, serena e estrelada, que haxa esa profundidade, esas distancias impensables. Só mirando ese ceo podemos ser algo conscientes do pouquiño que en realidade somos.
    É fermoso soñar con que as Portas de Tannhauser existen realmente, só que non foron descubertas aínda.
    Un saúdo por tan fermoso texto.

    Gústame

  14. Sabes o qué? Coma eu non teño firmado ningún contrato con ninguén que diga que teña que marchar de aquí, cáseque vou esperar eses sete mil cincocentos anos (raio… agora parece máis tempo…) e xa cho conto.
    Sabes o qué? Non sei se andaríamos a mirar pra o mesmo sitio no mesmo momento (por aí lle andaba… ;))) )

    Gústame

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s