a inquilina

Linda Fiorentino

Linda Fiorentino en “A última seducción” (1994)

 

 a angustia vén de visita, pero eu sei que trata de instalarse.
esperto e atópoa aí sentada, fumando.
cruza as pernas mentres bota o fume,

tan segura de sí.

 

 

 

 

 

 

15 thoughts on “a inquilina

  1. A angustia é o fume, en si mesmo.
    Como di Susana, é o prezo pola conciencia. Pero matizo, o prezo pola consciencia. Ou o que por aí dan en chamar a metaconciencia: a conciencia da conciencia. Iso que ven logo de facer “feedback” sobre nós mesmas e que nos leva a ver con claridade, case diáfana, que as persoas estamos embarcadas no noso propio barco, que tentamos gobernar, aínda dentro da tormenta perfecta, co único fin de sobrevivir á nosa propia tormenta.
    É posible facelo. Unhas persoas sobrevivimos vivindo. Outras fano morrendo. Pero sempre se sobrevive á tan fría dama.
    Ao fin e ao cabo, dela queda só o fume. De nós, que loitamos a cotío contra ela, queda a esencia.
    O demais é o que é. Fume. Coma ela.

  2. a la angustia hay que pisarla cuando es chiquita, sin piedad, que luego crece y no hay dios que se haga con ella. aunque casi es mejor llegar a un pacto de no agresión, porque tratar de negar su existencia es una insensatez. la existencial existe, como las meigas.

  3. Los domingos. Taquicardia, un nudo en la garganta, mirando el reloj contínuamente, esperando quién sabe qué, no encontrando la postura en el sofá, con ganas de gritarle a la ansiedad que se vaya, que te deje respirar con normallidad.

  4. A mi la angustia existencial me dura los tres segundos que tardo en tirar de la anilla de una lata de cerveza, ahora con el calorcilto,bien fría.Esa luz ámbar deja mi desasosiego sin ningún futuro.
    Bicos

  5. fai moito tempo que non a sinto rosmando preto de mín pero sei moi ben como é…

    fai tempo escribín sobre ela este pequeno texto:

    “Siempre sucede igual, llega sin aviso.

    Está dentro de algunos de nosotros, escondida, agazapada, callada, sorda. No quiere hacerse notar. Pero un día de repente, zas… empiezas a sentir esa náusea en la boca del estómago, el cuerpo tiembla sin motivo, el corazón galopa a mil por hora, las manos se vuelven sudorosas y una inquietud generalizada desordena tu vida. Las cosas más rutinarias se olvidan: las llaves dentro del coche cerrado, comprar el pan. Es casi imposible concentrarse en algo.

    Y lo peor aún está por llegar: el miedo. Miedo a lo desconocido, a que suceda una catástrofe, a perder todo lo que más se quiere. Un miedo en mayúsculas, unas mayúsculas enormes y negras. Un miedo paralizante.

    Lloras sin saber qué hacer, de rabia, de dolor.

    Porque ya ha llegado. ”

    ¡que demos temos na testa!

    biquiños e moitos ánimos.

    • Vexo que sabes ben do que falas: un nivel moi grande de ansiedade, onde hai unha mestura de moitas emocións e sentimentos, todos inquedantes; queda un envolto coma nun remuíño do que parece imposible saír…

      Pero esta vez o meu post motivouno unha vaga sensación de opresión no peito, o estómago que se encolle, un peso que che oprime o ánimo. (Xa había tempo que non me despertaba así, pero tiven tempadas en que era o habitual) Esperto, e aí está, sin motivo aparente. Sinxelamente o mundo convirtiuse nun lugar hostil mentres dormía, preséntase diante de mín coma un abismo que da algo de vértigo, un gran baleiro; unha grande interrogante, como asomar a cabeza pola fiestra da terra cara o Universo todo… Pero bueno, Aldabriña, unha ducha, un bo almorzo, e a espenicar ilusións das polas do día!, que eu son o único que de verdade existe, todo o resto existe para mín só porque eu estou aquí para percibilo

  6. É bon que veña de cando en vez, pero non que se instale. Que estea só un instantiño, para lembrarnos a felicidade que posuímos e para volvermos gozar dela en pleno entendemento 8e consciencia, como non). Se cadra de tanto fumar pronto desaparece…

  7. Hai un tempo, entre a entrada da primavera e o vrán que a xente está máis desanimada, angustiada, deprimida. A razón virá dada polo cambio da escuridade do inverno a luminosidade dos días largos. Digo eu. O bon de isto é que a inquilina non se queda, só unha visita. Un biquiño e a tomar unha cervexa.

  8. Canto lle sinto que pasase aquelas agonías: a do pobre ratiño lambón e a de vde. Eu vira o vídeo coa señorita Kaplan e a angustia que nos deu foi tremenda; logo a cousa mellorou repentinamente na terceira parte.
    Non é que sexa unha peza mestra, pero é gracioso e ela cada vez que vén quere velo de novo.
    As miñas desculpas novamente.

  9. A miña angustia non fuma… A miña angustia é unha lesma que se pon no estómago e non deixa de verquer baballas noxentas que me paralizan. E cando lle dá por mancar máis sobe polas miñas costas e chega ás cervicais e espalla unha dor mesta que baixa polos brazos e manca as mans… E as mans xa non saben que tocar, nin os ollos que mirar… E pretendo premer o “switch off” e durmir, pero a lesma é máis hábil e coloniza os meus soños e cando esperto sei que estivo aí, asexando, ben instalada dentro de min.

    Zeltia, es unha gozosa descuberta contra a angustia.

    Bicos

  10. Agradezo especialmente esta vez os comentarios que me deixastes:
    todos me pareceron interesantes e de todos saquei algo de proveito.

    Ata me arrincou un sorriso (e moita envexa) o de Rubén

    Darlle a benvida polo meu blog a alexghalpon (especialmente polo último párrafo) :)

    E a kaplan que non fan falla disculpas, que cada un no seu blog pon o que quere, e que vostede non ten culpa de que eu sexa unha mixiricas (pero un detallazo achegarse a dicirmo (aí se ve que é vostede moi cortés -sen quitar o valente-)

    E dona Angustia que non veña moito por aquí, que teño ainda que sementar moitas ilusións e esperar a que medren!!!

  11. Probaches de agochar as galletas e viño doce? Non o tomes a coña… ;))

    Supoño que fai parte desa dualidade inevitabel, canda a alegría vai a pena, e pouco gusta cantar se antes non choraches un cachiño, anque xa se che esquecera xa en qué momento. Somos así.

    Pero iso si: de instalarse nada. De visitiña e abreviando que hai cousas que facer, érache boa…

  12. Pingback: Angustia « Alex Ghalpon

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s