a taza branca

os domingos fríos,
levo onda a ventá o primero café con leite da mañá na cunca branca, [lémbrame aquela na que almorzaba de nena o leite de cabra con sopas de molete pantrigo], quento as mans nela e limpo os cristais do bafo para ollar as árbores núas da praza, mentres esbaran, cristal abaixo, as pingueiras da condensación coma bágoas sen sentimentos.

os domingos grises,
cando cae esa chuvia mainiña tan nosa [esa que parece que dende sempre chovese e nunca fose escampar], tamén boto o primeiro café na cunca branca. vouna arrecendendo cara á fiestra un anaquiño, mirar como chove.

os domingos soleados,
coma o de hoxe, ata ten máis aroma o café na taza branca [que é coma as de comer o caldo], acaríñoa coas miñas mans de nena enrrugada, abro a xanela e bebo groliños escoitando os paxaros, espallando a vista ata a liña do horizonte por onde pasan, brincando, os pensamentos.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s