vencellados

As lápidas de mármore, pegadiñas unhas ás outras como para quentarse os mortiños todos, mesturan e comparten apelidos, nun repetir endogámico. Nas tumbas, os defuntos lonxanos quedan tapados polos novos, unha xeneración enriba da anterior, os apelidos cravados no adn.
Polo burato van baixando o cadaleito. Engrúñanse as caras coa dor nos achegados. Algo se encolle no peito de todos, sabedores dese destino común.
Miro o grupo que formamos, apiñados na ábsida da igrexiña e vexo nas súas caras que non só nos chamamos igual cós das lápidas, se non que levamos nas caras o parecido con eles. Estamos vencellados. Sorpréndome recoñecendo na xente nova rasgos e xestos dos que eran mozos e mozas canda min. Eles están alí, camuflados debaixo das canas, agochados detrás das enrugas. Cruzamos miradas. Do fondo dos ollos emerxe aquela luz que nos identifica, esa única que é de cada un. Sorrimos e tapamos de novo os recordos compartidos, que viaxaron por uns segundos, dende o tempo de rir.

 /></a> <p align=

atrio da igrexa durante unha procesión. [c.a. 1960].
a maioría destes están no mesmo sitio agora,
pero debaixo do chan

 

 

 

 

*onte foi o enterro da última das irmás de miña nai. xa nunca máis me vai falar dela, tal como era cando eu ainda non nacera. os catro fillos que tiveron meus avós josé e secundina morreron. xa non vive ninguén que recorde asúa historia. eu recollín algunhas memorias, pero os seus recordos leváronos á tumba con eles. ou ó mellor flotan na atmósfera da aldea, encóllense no inverno e esténdense ó sol. 

Advertisements