un café con leite, por favor.

Esta mañá sería para meditar sobre Mourinho e a escura trama que tecen arredor del os árbitros conxurados,
Para acugular xenreira contra as cías. eléctricas,
Para revivir a emoción e a tenrura do discurso de Ana Mª Matute,
Para com-padecer-nos pola crueldade e o odio que asolagan o mundo.

Pero, como non diluírse no ar novo e limpo desta preciosa mañá de maio?
– Un café con leite, p. f.

reconciliación

en español

Por sorpresa e sin saber moi ben por qué, como pasan as cousas importantes, esta fin de semana reconcilieime coa miña aldea. Dalgunha maneira recuperei o lugariño que foi o meu universo ata os 7 anos.

Na adolescencia ese lugar chamábase vacacións. Chamábase lectura á sombra dos carballos, bocadillos de nocilla, cancións na radio. Chamábase festas, falar de mozos, pensar en mozos, soñar con mozos.
De moza, a aldea era un sitio claustrofóbico e aburrido que pisaba o menos posible e a onde miña nai continuaba indo, teimuda. Volvía con noticias: Morreu fulanito. Hai que cambiar o portaliño da eira que está a cair. Vai vir a parcelaria. Quitáronnos a leira do Reboiro. Hai pingueiras no tellado. Secou o pexegueiro dos pexegos grandes. Menganito puxo unha cochiquera e agora aquilo apesta. Abriron un supermercado á beira da carretera [aínda bo é, porque xa non se lle pode mercar o leite a ninguén (¿por qué?, muller porque a xente xa non ten gando!. E entón como labran as leiras?. Pois co tretor!, ah...)].
De muller feita, a aldea foi punto de reunión familiar uns días ó ano: Xuntabámonos irmáns e irmás, coa sobriñada toda; os franceses cos ingleses cos coruñeses; os únicos días do ano en que miña nai tiña unha cara coma a da lúa chea nun conto para nenos.
Cando ela enfermou, nos anos adicados ó seu coidado, a aldea quedou lonxe das nosas vidas. Dornelas era só un nome. Alá a fomos enterrar, onde ela quería, na terriña da que nunca se afastara no seu corazón. Para a súa tumba encargamos unha lousa de granito. Chovía o día do enterro, era novembro. Moita xente morre en novembro. No atrio o meu fillo tíñame o brazo botado polo hombreiro, e correuse o rumor de que me gustaban noviños. Lembrei con tristura cómo temía miña nai dar que falar, e canto detestara eu ese sometemento da xente ó ollo vixiante das murmuracións, ese ter que ser conforme ó estándar que era obrigado en Dornelas [e en case todos os sitios pequenos], onde a singularidade se pagaba co afastamento ou o desprezo; ese vivir presos da apariencia, pendentes dos xuizos e prexuizos dos veciños. Comprendín que eu non pertencía a aquél sitio dende había moitos anos, que me desvinculara afectivamente da aldea actual. E convertín Dornelas nunha paisaxe, a que contiña as lembranzas cinguidas á nenez e á adolescencia. Unha paisaxe que me ían estragando. Desaparecían leiras e viñas, prados, fontes, carballeiras, soutos. A maleza atrancou os camiños, disfrazou valados, secuestrou os meus recordos. Porén os montes quedaron fendidos por incontables carreteras comarcais, tronzada a súa paz, descuberto o seu misterio. En cada visita sentíame máis allea e decepcionada. Só de vez en cando xurdía un recanto que aínda conservaba a súa esencia, e rebulía no meu interior a nena dornelá que fun.

Pero esta finde pasada, algo me levou alá e mentres daba un paseo polos sitios que me custa recoñecer, de súpeto comprendín que á aldea só lle pasou o mesmo que ó resto do país, o mesmo que Á Coruña. Os lugares que están vivos son cambiantes, dinámicos, reflicten a vida de quén os habita, moldéanse ós tempos. As catedrais a carón das casas de deseño vangüardista, todos os elementos nun acoplarse sorteando o caos.
E vin as cousas doutra maneira: alédame que a miña aldea estivese viva todos estes anos, que tivese evolucionado coas xentes que a habitaron. Quedar detida no tempo significaría estar baleira,  desaparecer.
Fun mirar dende un alto para re-situar o meu mapa na orografía actual (os cambios da parcelaria, e os máis recentes do paso do AVE), percorrín as estradas co coche, camiñei polos renovados camiños e adiviñei nas pedras das casas reconstruídas aqueloutras pedras grises con musgo e líquen, e nos tellados relucentes os vellos tellados ondeantes nos que medraban fentos. Recoñecín debaixo dos porches con mobles de xardín os antigos cubertos que abrigaban carros e arados, xugos e grades. E onde agora hai céspede e barbacoas para o churrasco, estaban as eiras onde se facía a malla e os palleiros.
É hora de re-coñecernos, de que Dornelas recoñeza a súa nena debaixo da miña madurez e eu a recoñeza a ela, por riba do seu progreso, porque as dúas seguimos sendo nós.
Quén sabe! igual cando me xubile volvo vivir alí, e así pechar o círculo [se o Azar quer].

Edito en 09/10: batín con este posteo de Emerecindo, e moi identificada me sentín!

suficiente para calquera

-

anímasenos, deliberadamente, a despilfarrar a vida [iso sí é un crimen, e non a eutanasia] e para vivir, paradóxicamente, ímola malgastando doadamente sen decatarnos, como tén que ser.

acubillamos as nosas vidas perdidas noutras igual de perdidas [no colo da nai, entre as pernas de alguén].suficiente para calquera.
e se non atopamos acollida, sempre nos quedará o viño [e as ONGs].
-