2 Xaneiro, 2010
as lápidas de mármore, pegadiñas unhas ás outras como para quentarse os mortiños todos, comparten apelidos comúns, mesturados. nesta, naquela, nun repetir endogámico da aldea pequena e dos arredores. nas tumbas, os defuntos lonxanos quedan tapados polos novos, uns ataúdes por riba dos outros, excavadas as fosas na terra abonada de osos e de cinzas centenarias, con idénticos apelidos cravados no adn, a súa lembranza sustituída pola máis recente.
unha xeneración enriba da anterior.
veciños por debaixo do chan, como antes eran veciños por riba.
polo buraco escuro van baixando o cadaleito. engrúñanse as caras coa dor nos familiares máis achegados, e encóllese algo no peito de todos, sabedores dese destiño común. miro o grupo que formamos, apiñados na ábsida da igrexiña, enchendo o pequeno atrio, pisando lousas e vexo nas súas facianas que non só nos chamamos como os das lápidas, se non que levamos nas caras o parecido con eles. sorpréndome recoñecendo na xente nova os ollos, os xestos, dos que eran mozos e mozas canda min, anos sen velos e que están alí a carón dos fillos, camuflados debaixo das canas, agochados detrás das enrugas.
cruzámonos as miradas e do fondo dos ollos emerxe aquela luz que nos identifica, esa única que é de cada un, sorrimos, e tapamos de novo os recordos compartidos que viaxaron por uns segundos, dende o tempo de rir. eles, ó vivir alí, polo costume, non se decatan do vencellados que estamos,
os mortos e os vivos.
-
atrio da igrexa durante unha procesión. [c.a. 1960].
a maioría destes están no mesmo sitio agora,
pero debaixo do chan
miña tía coa súa familia na festa do Couto [c.a 1965]
eran os tempos nos que meus primos eran os meus compañeiros de xogos.
miña tía facía biscoitos e o seu home facíanos rir.
-
*onte foi o enterro da última das irmás de miña nai. xa nunca máis me vai falar dela, tal como era cando eu ainda non nacera. os catro fillos que tiveron meus avós josé e secundina morreron. xa non vive ninguén que recorde asúa historia. eu recollín algunhas memorias, pero os seus recordos leváronos á tumba con eles. ou ó mellor flotan na atmósfera da aldea, encóllense no inverno e esténdense ó sol.
Like this:
Like Cargando...
