Non pronunciamos palabras como sororidade ou pacto. Pero sabiamos que iso era, buscando a raiola de sol en Ponte Maceira, xantando na taberna de Avilés de Taramancos en Noia, remexendo nos andeis do xamón ibérico no Mercadona.

Á miña prima mais a min o rapaz que máis nos gustaba era el: paso decidido, asubiando; metíase con nós e facíanos rir. Manolo sentábase moi lonxe do meu pupitre, cos rapaces maiores.
Como só fun a aquela escola dos 5 aos 7 anos, tivo que ser entonces. Tan pequena! Pero lembro ben como os rapaces formamos un semicírculo arredor da mesa da maestra, [cando fallabas unha pregunta retrocedías un posto] eu era das pequenas e sabía menos, sempre estaba das últimas. Pero, naquela mañá, ou eu acertaba ou Manolo fallaba, porque cadramos un á beira do outro. O meu brazo dereito rozaba o seu brazo esquerdo e, dese roce, desprendíase unha caloriña que me percorría o corpo todo. O corazón latexaba tan rápido coma o dun paxariño, por aquela emoción marabillosa, por aquela corriente que pasaba do corpo de Manolo para o meu. Quixen que o tempo parase, que non houbese máis preguntas que nos cambiasen de orde, que o semicírculo quedase así para sempre.
Non lle teño nome a aquelo que sentín, non me atrevo a poñerllo. Só eran 5 anos, ou 6, ou 7.

Hoxe lin na prensa que enchironaron a Manolo. Titulan o artigo: el capo que dejó de fumar.

_______________________________________________________________________________________________________
-Non son capaz de recordar como evolucionou aquel encantamento cando eu marchei da aldea; nin como chegamos a que, sendo adolescentes, despois de anos sin vernos, el me acompañase no autobús de volta á Coruña despois das vacacións de Semana Santa.
Sí lembro que el argallara coller o Castromil nunha parada distinta da miña para que ninguén nos puidese ver xuntos.
E como baixamos en Santiago e fomos pasear polo paseo da Ferradura, no parque da Alameda.
Detrás de cada matogueira el intentaba bicarme e meterme man coa torpeza normal dun adolescente dos anos 70. Non era así como eu quería o meu romántico primeiro bico e, a cada novo intento, rexeitábao con máis forza, mentres o encanto desaparecía.
Non lembro encontrarnos nunca máis e non foi este adolescente o que eu conservei na miña memoria, senon aqueloutro, de pequeno, na escola, cando eu sentín, por primeira vez, esa estraña e marabillosa emoción sin nome.

-E chama meu irmao maior e di: xa te enteraches que meteron ao teu mozo no cárcere? [e case me sentín "pillada", co meu segredo ao descuberto, como me pasaba de nena]

E eu quero estar sempre derretida.

Mamá, moito me acordei de ti, daquela noite na que morreu “Tolo”, cando ti viñeras quedar co neno mentres eu levaba o canciño ao veterinario… que triste volvera, cunha bolsa chea de medicamentos e só cun fio de esperanza. Gastara unha morea de cartos pero o can seguía sangrando debido á parvovirose. E ti ofrecícheste a quedar de noite, a velalo, porque choraba cando o deixaban só e había que darlle mediciñas cada pouco tempo: anda, vai durmir, nena, xa me ocupo eu.
Mireite dende a porta, cosías algo, coma sempre, e fun para a cama aliviada de non ter que escoitar os laios de dor do can e de non ver os seus ollos que me buscaban.
Espertara á mañá, na hora de ir traballar. O neno aínda durmía. Ti estabas na cociña facéndome o almorzo e na sa non había nin can nin sabas ensanguentadas. Mentíchesme moi ben: que non sufrira nada. Estiveras esperta toda a noite e na madrugada, cando morreu “coma un santiño”, metíchelo nunha caixa de cartón e baixaches á rúa para botalo no colector do lixo sin que te vira ninguén.
Canto che agradecín que todo estivera rematado. Quedaba contarlle ao rapás que o seu canciño morrera. E como te admirei, que forte te vin.
Hoxe souben que non é cuestión de fouteza, se non de amor. Agora repito eu o patrón: anda, caraveliño, marcha para a casa, xa me ocupo eu, o gato vai estar ben comigo e mañán vés para levalo ao veterinario outra vez…

O gato tiña só un rigor moi leve, pecheille o olliño medio entreaberto e envolvino con mimo nunha saba. Sentín estraño o seu tacto, o seu peso. Aí o teño nunha bolsa, listo para levalo a incinerar á perreira municipal. Ogallá que esta mala noite miña sirva para que el sinta o mesmo alivio que miña nai me proporcionou, hai xa tantos anos. Todo é un ciclo, agora tócame devolver os actos de amor que eu recibin.

Algo estraño queda no ambiente cando a morte pasa.