Imaxe

un espazo de cine

No cine Coruña facían un descanso na metade da peli: “Visite nuestro bar”. Prendían as luces e baixaban o telón, como no teatro. O veludo das butacas cheiraba a humidade escura.
Onte, despois de ver Los amantes pasajeros, o azar levoume a un café que está no mesmo solar onde o antiguo cine estaba. A conversa de pelis, de neuropsicoloxia, cousas así. E a choiva miuda, a lavar ese atemporal espazo na miña memoria.

el capo que dejó de fumar

Nin o punteiro para sinalar no mapa ["España limita  al norte con el mar cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia"]. Nin os pupitres co burato para tinteiros anacrónicos. Nin a Enciclopedia Álvarez. Hoxe o recordo da escola infantil é Manolo.Titulan o artigo na prensa: el capo que dejó de fumar.

Os rapaces formamos un semicírculo arredor da mesa da maestra, naquela mañá cadramos un á beira do outro. O meu brazo dereito rozaba o seu brazo esquerdo e, dese roce, desprendíase unha caloriña que facía ó meu corazón latexar tan rápido coma o dun paxariño, por aquela corriente que pasaba do corpo de Manolo para o meu. Non lle teño nome a aquelo que sentín, só eran 5 anos, ou 6, ou 7.

Seguir lendo

só é a morte

Foi raro manipular un corpo morto. Non sabía se estaría teso, se frouxo. Se frío, se morno aínda. Cando me deitei, ás 3, inda miañou queixoso, e acariñeino: que pasa Pichifluso, durme, bonito, mañá xa estarás mellor.
Espertei ás 5, pola ausencia de xemidos e alí estaba o gatiño morto. Exactamente na mesma postura en que o deixara ás 3. Mireino moito tempo antes de tocalo, repasei as raias da pelaxe, a postura mimosa, o seu único ollo case pechado. Este gato tiña esa forza por vivir que non se lle notaba só por andar choutando dun lado a outro, sempre contento, enroscándose onda o can, subíndoselle enriba, mordéndolle o rabo, buscando sempre agarimos, se non pola súa teima en vivir dende aquel momento no que, tirado na rúa cun ollo medio colgando, tan pequerrechiño el, o meu fillo o rescatou. Superou a extirpación do ollo e a infección posterior. Quedou chosco, cun ollo só, como un pirata de conto, pero sin parche. Seguir lendo

os “pajaritos”

A Kaplan gústanlle os memes. Esta vez propón un que a min tamén me gustou: “Cando era pequena” [Xa lin o do propio Reincidente, o de Leo e os seus ,  Congo y yo e GradicelaCando eu era pequena pasáronme cousas diferentes das que eles contan.

Vou contar únicamente un delicto que cometín pouco despois de que nos trasladaramos da aldea á Coruña: pasei de golpe da escuela unitaria ao colexio La Grande Obra de Atocha, do galego ao castelán, pero en poucas semanas falaba como os coruñeses, inda que non entendía todos os significados, e ese foi o desencadenante. Unha tarde, á volta do colexio, díxenlle a miña nai que ao outro día tiña que levar unha moeda para echar en la hucha de “los pajaritos”. Miña nai preguntou varias veces que clase de pajaritos eran eses, pero eu non sabía que dicir, nin quería indagar no asunto para non demostrar a miña ignorancia, porque algo había aí que a min se me escapaba, xa que todos pronunciaban “paganitos”, que tiña que ser necesariamente “pajaritos”, só que omitindo a geada, porque os da Coruña falaban máis fino que nós.

Ás nenas que dabamos moeda para os paganitos colocábanlle un laciño, como en toda postulación, pero á que daba a moeda de máis valor poñíanlle un medallón precioso, grande, que ela -case sempre a mesma- lucía orgullosa ata que outra nena lle arrebataba o liderazgo cunha moeda máis alta e pasaba a lucir o medallón, e así no patio da Parra á hora do recreo  todas dmirabamos o medallón con envexa. Polo menos eu. Pero a miña moeda sempre era pequena. Non lembro que me besbellou o demo na orella, que razoamentos pudo empregar para eu quebrantar o mandamento imperioso, non xa da lei de deus, se non da miña nai: non roubarás. Pero un día siseille a miña nai unha moeda cun valor cinco veces máis grande da que levaba sempre. Aquel día batíame o corazón no peito mentres observaba como o medallón ía cambiando de mandilón según as nenas ían botando os cartos na hucha, ata que, triunfante metín a miña moeda, e a Hija de la Natividad de María, prendeu o prezado medallón no meu mandilón. Chea “de orgullo e satisfacción” acariñaba o obxecto desexado e inda non o vira ben cando outra rapaza botou na hucha unha moeda máis grande que a miña e as mans brancas e suaves da Hija de la Natividad de María arrincaron sin contemplacións o medallón da miña solapa. Traizoar a confianza de miña nai só para sufrir esa humillación, para probar o mel e que mo quitasen dos beizos! Ese día aprendín unha lección: cando se delinque hai que asegurar polo alto.

Ao día seguinte roubeille a miña nai da carteira os cartos que tiña para facer a compra. Metinos no peto e non me daba chegado a hora na que a Hija de la Natividad de María pasaría a hucha e o medallón camparía no meu mandilón ata que alguén superase a miña cantidade, que xa lle ía costar!
Foi coser e cantar. Cando eu botei todos aqueles cartos para os pajaritos resoou no teito da aula aquel clin acompañando as voces do coro dos anxos e arcanxos que escoitaba no meu interior. O medallón foi, por fin, meu. Mirei, triunfante, coa calma dos gañadores, os cartos que as outras depositaban na hucha. Sabíame imbatible. E lucín o medallón o día enteiro, na clase, no recreo, no comedor, disfrutei das miradas de admiración, vivín o meu día de gloria.
Mais pouco dura a felicidade para os culpables.
Cando fun entregar o medallón para ser depositado no seu estuche ata o día seguinte en que volvería a ser meu, a Hija de la Natividad de María preguntoume, desconfiada, cómo tenías tú todo ese dinero? porque me lo dió mi mamá. Pues entonces te va acompañar a casa esta chica que le va a preguntar a tu mamá si es cierto que te dió todo ese dinero. Ya, pero es que mi mamá trabaja todo el día fuera y no va a estar. Vaya, vaya, pues igual va a ir y se espera a que llegue tu mamá.
E todo o camiño da man daquela chica tan simpática, matinando como salvarme de quedar coma unha ladra no colexio. Xa vía os titulares:

NIÑA GANA EL MEDALLÓN DE LOS PAJARITOS ROBÁNDOLE A SU MADRE EL DINERO DE LA COMIDA.

Cuspiríanme na cara, non habería quen xogase comigo á corda nin á goma. E a mamá tardaría a lo menos un mes en perdoarme, e tería que ir confesarme e mandaríanme rezar unha chea de rosarios, e a ver se tiña perdón un pecado coma ese. Pero diso xa me preocuparía máis tarde, agora o fundamental era salvar a miña honra. Prolonguei o percorrido dando voltas innecesarias mentres pensaba un plan e a moza se impacientaba.
Es aquí. Espera en el portal, que baja mi mamá que no le gusta que lleve amigas a casa. E antes de que ela puidese reaccionar xa eu subira as escaleiras de tres en tres ata o primeiro, xa metera a chave, xa entrara, xa lle dixera a miña nai, mamá mamá, porfavor porfavor, no me descubras, vienen del cole a preguntarte si me diste un dinero para los pajaritos, tú di que sí, porfavormamádíquesí, si no todos sabrán que soy una ladrona, luego tú me pegas, me castigas, haré todo lo que quieras. Pero que fixeches, desgraciadiña? Non vou mentir para taparte, se total a Hija de la Natividad de María non vai crer que che dei todos eses cartos para os dichosos pajaritos, que ela ben sabe que somos pobres. Pero xa a moza simpática chamaba ao timbre e miña nai colocou ben o mandil na barriga, e abriu a porta cun sorriso máis falso que o de Xudas, ah pues sí que se lo dí, sí, para los paghanitos eses, sí, pero claro, no para que lo entreghase todo gunto, si no para el mes entero. Pero claro, ya sabe como son los rapaces, bueno, pues sí, ghracias ya se lo dice usted a la señora Higha de la Natividad de María. E cando pechou a porta levantou a cabeza moi digna, virou cara a cociña e eu detrás dela, mamá perdóame, e ela sin falarme, ata que vin que choraba, e entón xa o peso da culpa foi insoportable e empecei a chorar eu tamén pero ela dicía, como puideches, sabendo o que me costa ganar os cartiños, porque mos roubaches, porque non mos pediches. Porque no me los ibas a dar mamá, por eso. Pero se sempre che daba algo, sí, pero no alcanzaba para el medallón. Pero que medallón nin medallona, esto non cho perdono, sempre che aprendín que non se rouba nin unha agulla. E a culpa foise facendo coma unha montaña, e eu xa vía ese perdón inalcanzable, e tiña o peito cheo dun gas que me afogaba, e con tanto pranto e tensión os músculos apretáronme a gorxa e quedei sen poder alentar, e debínme poñer morada, porque miña nai asustouse e sacudíame para que volvera en min, con aquela mirada de angustia, e abrazoume con moito amor e díxome que me perdoaba, pero eu non a crín, que só mo dixo para que recuperara o alento e non morrera afogada. Moitas veces lle volvín preguntar, se me perdoara de verdade, e ela dicíame que sí, pero eu inda agora non me perdoei e teño que aproveitar un conto para airear esa sombra que me avergoña, para escorrentar a culpa, que continúa aí, no mesmo sitio. Pese a confesarme, pese aos padrenuestros de penitencia e ás avemarías.

 

Este é un meme libre: invito ós blogueiros que leades este a que o fagades vós tamén [e avisade, para que vaia ler]  

a influencia daquela lámina do misal

De pequena alguén me regalou un “misal” no que había unha lámina que representaba o inferno. Nela podíanse ver milleiros de serpes que se enroscaban nos membros dos condenados, entrábanlle pola boca, saíanlle polos ollos.
Esta foto dun tal marra levoume de súpeto ao banco da fría igrexa, á manciña que sostén o misal, a aquela atmósfera, ao meu medo ás serpes.

Fotografía de Xosé Marra

olfato en technicolor

A praia do Orzán hoxe ás 15:30, posando para o meu teléfono. [ Malia ser unha praia urbana, igual ten mareas, algas, ole e pódese escoitar o son cadencioso das ondas.

saín do traballo
e bateume na cara o cheiro a mar.

o ar era sal,
era argazo
era a toalla mollada
os pés de area.
era
cuando calienta el sol aquí en la playa,
siento tu cuerpo vibrar cerca de mi
.
era,
cando cambiaban as cores
a technicolor.