“…E no fondal do iris do século andan a amasar arsénico para facer pan e cheira a gas e cheira a améndoas e cheira a ouro imaxinario na moa da avoa”____________ (Blog de Estíbaliz Espinosa)
Contra un rechazo, unha acollida: Outro peito que agarima, bicos de menta, abrazos tan longos que medran glicinias.
ACADACANTO AS CANCIÓNS “TOMAN O MANDO DO MUNDO
E CÁNTANLLE PARA QUE SIGA VIRANDO.
ACADACANTO AS NAOS QUE GUÍAN OS ASTROS XUNTAN OS MASTROS
E OS VERSOS E AS COPLAS VANAS TRIPULANDO.
ACADACANTO OS ENCONTROS NO VENTO QUE FORON PASANDO
ATÓPANSE MAÑÁ PARA SEGUIREN CANTANDO…”
Tamén en vimeo
aCadaCanto [videoclip]
4 Setembro, 2012
— 22 Comentarios
O peizoque canso
reconta feliz
as palabras todas
antes de ir durmir
Videoclip resumo da presentación do libro de Dores Tembrás “o peizoque Roque”, un libro para nenos [grandes e pequenos] con ilustracións de Xosé Tomás, editado por Galaxia.
Tamén en Vimeo (HD)
[O libro leva unha dedicatoria:
"De Romeu, que llo aprenderá a Duarte.
E para Ledicia, Nerea, Mateo e Lino"]
Na cara de Dores, tamén se pode ler.
o peizoque de dores [videoclip]
2 Agosto, 2012
— 9 Comentarios
Salto por riba do lume de San Xoán para que non me trabe cobra nin can.
san xoan na coruña: a noite meiga [videoclip]
28 Xuño, 2012
— 16 Comentarios
picacereixas
22 Maio, 2012
— 30 Comentarios
a bubela que se pousou no valo da eira
- Mira!, que paxaro tan raro será ese?
Era un ouriol, picacereixas, papafigos, unha oropéndola femia que, sin ser tan vistosa coma o macho, tamén é preciosa e moi rara de ver. Tamén vin unha parella de bubelas e un coello pequeno que atravesou a estrada a brinquiños.
Dixeches: xa tes para un post.
Rite, pero
Coa fascinación abonda.
Este arquivo sonoro é un tesouro para quen goza aprendendo a distinguir o canto dos paxaros.
A onde vas, amor? Duras entrañas / vas encontrar no que antes foron rosas ,/ duro eslabón e pederneira dura / no que antes fora mol, pois foi a vida / endurecendo as vértebras do canto / e cortándolle as azas á ternura / de tanto me ferir /. (…)
Última fuxida a Harar
recital poético: avilés de taramancos
24 Marzo, 2012
— 20 Comentarios
-
Este enredo vai adicado a mari de piloño.
A comarca natural da Ulla ten unha tradición única e orixinal polo antroido, da que hai testemuñas dende mediados do século XIX.
Os xenerais e correos percorren as parroquias ao longo do día dando vivas ós veciños, acompañados dun “exército” de abandeirados, coros, comparsas e parrandas.
Despois prodúcese “o atranque” ou alto, onde se enfrontan dialécticamente facendo burla da política ou de asuntos locais, utilizando unha rima sinxela (da que non fan moito caso) e un soniquete característico, con lixeiras variantes dunhas parroquias a outras.
podes deixar o sombreiro posto [videoclip]
23 Febreiro, 2012
— 17 Comentarios
o xigante nunca dorme
30 Xaneiro, 2012
— 15 Comentarios
ensenada do orzán
Que lindo o mar hoxe, ao amencer. Que imaxe tan plácida, parece unha postal para soñar. Pero o terrible xigante nunca dorme. Por iso eu, tanto respeto.
Ya llegó la Navidad y los Reyes Magos corren por la ciudad con los regalos. A unos les dan carbón, porque son malos. Y a otros les dan por culo los camellos en el barrio. [Melendi]
a min, nin carbón. nin falta que me fai. [videoclip]
6 Xaneiro, 2012
— 12 Comentarios
algo que celebrar
24 Decembro, 2011
— 23 Comentarios
remata a noite máis longa do ano
O xoves, 22 de decembro, ás 6,30, vin saír o sol dende a miña ventá. Oficialmente rematou o outono. Lucidez que dá o frío na cara, para ver que tamén algo en min cambia [En min, pero sen min, como no resto do universo]
Había unhas horas que regresara do hospital, sobre a mesiña os bombóns agasallo do meu neno, os zumes e iogures dos coidados familiares. No teléfono o rexistro das chamadas e SMS, semella o inventario dos cariños.
Este ano non me esmaga o nadal. Celebrarei esta noite unha cea especial: que a operación saiu ben, que os días xa medran, que a noite mingua, que existe a esperanza. Mais síntome soa.
saturnina
1 Novembro, 2011
— 19 Comentarios
Ooooh, que mono!
Para ela todo é mono: os canciños, os gatos. As serpes son monas, os morcegos, o dragón de komodo é mono. Fran de la Jungla é mono.
Pero non pensei que se atrevese a aparecer cun hámster na casa sin pedir permiso e aproveitando a miña ausencia do fin de semana. Odio eses marditos roedores .
[Inda lembro aquel que tivera o meu fillo, tan bonitiño e dourado que, nunha noite, me roeu a cortina do dormitorio.]
Só se estou pagando un karma [ pola vez que lle aparecín a miña nai na casa co can aquel das cicatrices e a pel enferma ] podo aceptar o feito de descubrir á mañá seguinte que o hámster era femia. As 7 sorpresiñas sin pelo, feos e cegos, colgaban das súas tetas nun niño improvisado. [Seica é difícil ver se unha femia está preñada, pero distinguila dun macho é sinxelo: os machos teñen uns collóns tan desproporcionados que non hai dúbida.]
E, se non tiven corazón para obligar á rapaza a volver á tenda coa gaiola chea de hamsters, menos o ía ter para tiralos polo water como todo o mundo me aconsellou. [ Estás mal de la cabeza? en un mes estarán follando como locos, otro mes más y tendrás 30 hamsters!]
I see. Pero a natureza é sabia.
Menos mal que xa lera o das proteínas e todo iso cando lle vin agarrar un dos fillos con esas manciñas e poñerse a comelo coma quen come unha castaña. Inda así non me pasou a impresión en horas. [Saíalle unha manciña por un recantiño da boca]
- Y por qué le llamais al hámster Saturnina?
- Por nada, por nada.
volvinos ver
6 Xullo, 2011
— 15 Comentarios
Volvinos ver.
Primeiro a el. Parado na beirarrúa, preto da parede, apoiado no bastón.
Un home tan grande e tan desvalido. [Debeu ser un bo mozo de novo, alto, forte.]
Tiña unha expresión de ansiedade, espreitaba nunha dirección, a súa atención nun punto concreto, concentrado. Seguín os seus ollos. Mirábaa a ela, afastándose del con pasos miúdos camiño da tenda de ultramarinos.
Adianteina e abrinlle a porta. Peiteara os seus escasos cabelos cunhas forquiñas de cores e tiña os beizos pintados de vermello. Vestía unha preciosa blusa branca con bordados no colo.
Sorriume coa cara alegre e o seu sorriso foi un bálsamo, un boleto para a esperanza.
o día despois, o valado nu [vídeoclip]
3 Xullo, 2011
— 20 Comentarios
20 ha cinsa. Falabarato en Silleda. Estivo no lugar do incendio e recolleu imaxes coa cámara. Elas choran, berran, a través da súa ollada. Fotograma a fotograma arrincan do peito a rabia, a melancolía, a impotencia.
Pero tamén xurde o verde no medio da cinza. Como a herba, a esperanza. Seguro que arestora cantan os grilos furando a terra. No ar a súa vella cantiga.
Non podo deixar de escoitar o pranto que envolve as pedras. Impactoume ver ese valado nu entre as cinzas. Só as pedras, coma cando o fixeron, [haberá tanto tempo] á man, cada unha coa forma axeitada. [Morreron as mulleres, os homes. Perdéronse os seus nomes, pero foron].
En Dornelas non é doado ver un valado espido de vexetais, son moito máis ca lindes: neles medran diversas especies. Agóchanse, crían, aliméntanse insectos, aves, réptiles…
E como contraste, unhas fotografías dos camiños agora queimados, na primavera, un domingo soleado despois da choiva.
berros en dornelas, regos de ascuas
2 Xullo, 2011
— 8 Comentarios
Foto de Pedro Armestre, gañador da 2ª edición do Certame “A imaxe de Galicia”
Unha man culpable prendeu a chispa. [Fire sabelo].
Imaxino a tarde espida, zunido de insectos, canto de merlos, [tan amigos das figueiras] e, nesa paz limpa, de súpeto, o medo:
20 hectáreas de bosque arrasado. [Sinto o estalido das pólas, que son os berros das árbores. Vexo as criaturas que viven no segredo íntimo das fragas, fuxindo. E morrendo.]
Na TVGA e nos xornais dixeron que Dornelas estaba ardendo. Que o lume se achegaba ás casas. [E eu aquí, na Coruña, tan allea.] Lino na prensa e chamei ás presas, as bágoas esvarando silenciosas.
os soños son o don sutil [presentación de fotos]
20 Xuño, 2011
— 18 Comentarios
Dreams are the subtle Dower
That make us rich an Hour – -
Then fling us poor
Out of the purple Door
Into the Precinct raw
Possessed before – -
#eldepornobaja
21 Maio, 2011
— 19 Comentarios
Hoxe en Riazor decídese o destino do Depor, no último partido da Liga. Por iso veñen reforzos desde as terras do Deza.
Iván o deportivista, vestindo a camiseta do equipo, envolveito nunha mantiña para escorrentar a friaxe, foi impregnarse da forza telúrica do Castro de Toiriz, no medio da noite, ao lugar máxico da randeeira e o carballo.
Na súa limpa mirada virá o feitizo.
O mestre do cerimonial [a foto, de Falabarato]
antinaturalmente grande
22 Marzo, 2011
— 28 Comentarios
Como unha ringleira de eirugas pola autoestrada, todos a 110, ímonos seguindo prendidos uns nos outros polos conos de luz na semiescuridade, adormecendo co movimento suave, coa languidez da voz feminina que canta. ♫ Moonlight ♫ Sophie Zelmani ★
A vida é un paréntese de realidade no interior do coche.
E de súpeto vina: emerxera sixilosamente aquela enorme e inquietante lúa laranxa. [Había moitos anos que non] vía a estraña beleza desta lúa, tan próxima que asombra, tan máxica que enfeitiza. Quedo baixo o influxo da súa luz prestada. Alí a está, maxestuosa, impoñendo a súa presenza, pendurando de ningures, percorrendo o ceo sostida por forzas incomprensibles. E sei que el a estará vendo, enmarcada na xanela do seu salón, ou andará pola beira do mar e prenderánselle os ollos no reflexo ardente da auga. E veráa tamén el, entre as pólas espidas dos carballos na escuridade da aldea.
E eu, avelaíña que busca unha caricia e só bate contra o vidro iluminado na noite.
Respiro fondo para encher de ar un furadiño que teño no peito. En cada inspiración a vida propágase polas veas, esténdese polo corpo a sensación plena de sentirme viva, consciente da propia conciencia, feliz da capacidade de goce. Suspiro, añorante, mais comprendo que no fondo [ou na cima] pouco importa que alguén me pense mirando a lúa se eu podo vela e gozala, eiruga en ringleira nunha autoestrada.
Pecho o paréntese e voume deste pensamento. A voz canta agora acariñadora.
Estremezo.
O sábado a lúa estivo máis cerca de nós do que estivera dende hai 20 anos, é como se viñera de festa.
fotos espectaculares da lúa esa noite: (more…)
A festa de Lois Pereiro no Borrazás
3 Febreiro, 2011
— 15 Comentarios
E foi unha festa emocional e emocionante. Disfruteina con todos os sentidos. Ata co 6º. O Borrazás cheíño. E a rúa. Entre o público algúns dos que o frecuentaban nos 80′s e 90′s. Moitos que coñeceron a Lois Pereiro. No presente andan no cumio das súas actividades, non pertencen ó pasado. [Logo tampouco eu] Mentres escoitaba as cancións trepidantes de Ondas Martenot notaba o sangue subindo polas pernas facéndome cóxegas, o corazón batendo, [bum bum, bum bum] a vida rebordándome.
Cousa de serendipia que en vez de quedar atorada na porta co mogollón de xente, compartira unha, das dúas ou tres mesas que había, co irmán de Lois Pereiro [autodenominado a viuva], con Xavier Seoane, con Xurxo Souto… Sorte para min escoitar anécdotas directamente deles. Comentou Xosé M. Pereiro que moitas das cousas que escribiu Lois coa súa letra pitañosa se escribiran nunha daquelas mesas do Borrazás [Hoxe en día xa non o faría porque non se pode fumar] e bromeou acerca de cal delas quedaría para a posteridade. Nin sequera tivo mesa o concelleiro Roberto Varela, que estivo nunha silla cantando as cancións todas levando o ritmo coa cabeza, e rindo [non sei se por dentro] co cachondeíllo que traían, no remate, dende os micros:
Gústame ser unha autoridá / que malsemedá que malsemedá
Ao remate marchaba feliz, cando ao dobrar a esquina vin a Lois coa gabardina longa que me dicia: viches? como ten que ser: el muerto al hoyo y el vivo al bollo.
madalenas para o ánimo
23 Decembro, 2010
— 24 Comentarios
-
Onte Dores trouxo madalenas ao obradoiro, de chocolate, de noces.
Feitas por ela.
Todos sorrimos cos ollos brillantes mentres destapaba a caixiña de cores
e eu sentinme menos desanimada, menos triste, menos soa,
como lle pasaría a calquera.
[Madalenas de agarimo atadas cun laciño]
-
Comina mentres Dores recitaba:
chegou o paquete por correo urxente e alí facía vinte anos que non vivía ninguén e as rosquillas que iban dentro da caixa secaron coa calor e volvéronse outra vez masa coa auga e a caixa na que iban enrugouse tanto e borróuselle a dirección e o remite que pensei eu que alguén tiña chorado sobre ela sen podela abrir ata deixala así coma se a agardara desde facía moito tempo coma se nela tiveran que vir os cariños dalguén.
Celso Fernández Sanmartín
soña un pouquiño comigo
24 Novembro, 2010
— 23 Comentarios
Non escribas máis do que soñas,
que non se fatiguen as palabras.
Francisco Fernández Naval
Novembro comigo polas beiras do Mero. Alentando a humidade. Deixando pegadas na lama. Á ida descubrindo tesouros, cantos de melros entre as silveiras, o vó fuxidío dunha bubela.
Á volta, cos cascos nas orellas, deixando soños pendurando dos castiñeiros.
Á volta, cos cascos nas orellas, deixando soños pendurando dos castiñeiros.
[in your dreams whatever they be, dream a little dream of me]
o mar, ondas, onte
10 Novembro, 2010
— 30 Comentarios
200 Metros do Paseo Marítimo de A Coruña destrozados por Becky, a cicloxénesis explosiva. [Ata o de agora sempre foron anónimos temporais os que alporizaban o mar que demostraba quen manda aquí]. Estes dous dias disfrutei do espectáculo dende o Milenium. Fixen as fotos co móbil e a cámara de peto. [Momentos para gardar]
el mar no se avergüenza de sus náufragos
carece totalmente de conciencia
y sin embargo atrae tienta llama
lame los territorios del suicida
y cuenta historias de final oscuro
Mario Benedetti
mírame aquí, pequeña, miserable,
todo dolor me vence, todo sueño;
mar, dame, dame el inefable empeño
de tornarme soberbia, inalcanzable.
Frente al mar / Alfonsina Stormi
Aura fai no seu blog Harmonía unhas entradas temáticas que son unha delicia. Utiliza series de fotografías que acaban por envolverte nun clima que ela crea engadíndolle ás fotos música, versos ou textos propios.
as palabras
28 Outubro, 2010
— 23 Comentarios
a foto é de aquí
Cada mércores, Dores envólvenos nas palabras [outras]. Eu acubíllome nelas coma en mantas mornas. Abríganme da xeada [que me queima].
Obradoiros de Lecer no outono 2010, no Forum metropolitano da Coruña
variantes
12 Agosto, 2010
— 14 Comentarios
Señora, tenga cuidado, no ve que me está pisando?, [nin te podías mover ó son da música, nin sequera dar palmas o compás].
Os cóbados, arietes. Os lombos, pantallas IMAX.
Todos achegadiños mirando para o altar, a actitude coma na misa. Enriba do escenario Luar na Lubre.
Cando rematou, marchamos a multitude en procesión, tan, tan… rataplán. [As expectativas engruñadas metidas no peto].
Idéntico entorno, o mesmo precioso solpor: mais está visto que a maxia non depende nin da chistera nin do coello. Nin sequera dos magos que fan a función.
A Coruña dende Santa Cruz de Oleiros, a noite do concerto de Luar na Lubre
kosmogonías
8 Agosto, 2010
— 18 Comentarios
Marchou o sol a esconderse do outro lado da ensenada, tralo castelo de Santa Cruz, cara a Torre de Hércules, e deixou como despedida unha noite cálida e ardentías na auga do mar. Mesturouse o arrecendo do polbo á feira, do salitre, da herba seca. Os músicos de Berrogüeto apareceron no escenario e fixeron que os vellos sons e os novos fosen de ganchete… [Vinos eu ir, flotando polo ar, coma nun cadro de Chagall].
Eu non sabía que había
tanta alegría nas bágoas
nin neve nas bidueiras
nin esperanza nas mágoas
tanta alegría nas bágoas
nin neve nas bidueiras
nin esperanza nas mágoas
Letra: Manuel Rivas
Música: Quico Comesaña / Xabier Díaz.-
Vídeo de youtube Alalá da noite [4:34]
Música: Quico Comesaña / Xabier Díaz.-
Vídeo de youtube Alalá da noite [4:34]
Vaise indo o mes de xullo…
28 Xullo, 2010
— 16 Comentarios
Xullo, para despedirse, amosoume a silueta do monte Louro dende o outro lado da ría, o ar tolo revolvéndome o pelo.
Arroloume coas ondiñas plácidas do mar de Carril, a illa de Cortegada velando o meu soño.
Descubriume paraísos.
Regaloume praceres.
Tróuxome a romaría na carballeira e a noite da maxia.
E contoume contos que xa son ficción, pero foron verdadeiros.
Todos os días non son iguais.
A experiencia non é o que lle pasa a un home,
é o que un home fai co que lle pasa.”
A single man.
A cita vina na Selva de Esmelle,
día de rosas
2 Maio, 2010
— 19 Comentarios
as rosas teñen a súa topografía:
accidentes, relieves, fendeduras, abismos, cavernas, concavidades, ocultamentos.
elas son máis de xeografía ca de historia.
hoxe foi un dia de rosas
éstas, e moitas máis, estaban na rosaleda da coruña, coa súa beleza breve i eterna, para quen as quixese ver.
