a potencia da pataca

Un día, limpando o desván con seu pai, Erín atopou unhas vellas cartas de seu bisavó. Soubo que viñera dun lonxano lugar chamado Crecente, en Pontevedra. Así descubríu que o seu apelido non era Mouré, se non Moure.

Erín Moure (1955, Alberta, Canadá) é unha poeta en lingua inglesa que tamén escribe en francés e en galego. Experimental, multilingüe, pensadora crítica, feminista. A maior mediadora entre os sistemas literarios galego e canadense. Ten un libro de título galego (O cidadán) que foi premio nacional de poesía en Canadá.

Veu a Galicia por primeira vez en 1994, acompañando a seu pai que quería coñecer a aldea onde nacera seu avó. E así foi como aprendeu o galego “para non sentirse estraña en Galicia”. Conta Manuel Rivas que “tempo despois de coñecela en Montreal, atopeina en Galicia. Viñera para escribir un libro de poemas sobre a auga, e estaba a vivir nun muíño, en Lalín. A escoitar a auga baixo os pés. Daquela recitou no pub Dublín, na Coruña, un dos seus poemas galegos. Un texto alucinante, que nos deixou pampos: Homenaxe á potencia da pataca”. Eís o primeiro anaco:

“Nas patacas atopamos unha mestura (moi salvaxe) de auga e lume dentro da terra. É a mestura máis concentrada do planeta. Mesmo na fábricas de pólvora non se pode mesturar auga e lume”.

Onte puiden escoitarlle recitar parte do seu traballo poético no Centro Ágora, no ciclo Poetas Di(n)versos que leva Yolanda Castaño. Tamén o videopoema “Homenaxe á potencia da pataca” que se pode ver en Vimeo

a fraga de casas vellas

Á noite durmín querendo soñar coa fraga de Casas Vellas, da que fala Celso Fernández Sanmartín. Coas árbores altísimas, alleas aos plans avesos dunha empresa de electricidade e ás probas da vergoña. Con escornabois vixiantes nos buratos dos castiñeiros vellos. Co cheiro familiar do estrume en outono. Con azafráns silvestres e cogumelos agromando entre as follas que apodrecen no chan.

Na mañá agradecín ver na rúa as árbores urbanitas. As pobres árbores urbanitas con vocación de cooperantes de ONG.
árbores urbanitas

unha romaría de santa margarita [videoclip]

Levo a mirada en eastmancolor dende que me paseo polas páxinas de “A viaxe de Gagarin” de Agustín Fernández Paz, ando por unha Coruña que existía antes desta que medrou porriba dela.
Por iso este ano, á romaría de Santa Margarida. Formar parte da tradición. Imaxinar o antiguo outeiro reconvertido en parque urbano. Reconstruír no meu maxín os muíños de vento. A emisora espía de 1940, camuflada como RNE nos camións alemáns. Mirar a actual fonte, e vela coma cando era a “fonte dos caños”, a uns 200 m. da antiga capela monte abaixo. Esa fonte tan milagreira que á cofradía da santa non podían pertencer médicos nen boticarios, por non facerlle sombra no oficio de sanar. Percorrer internet á busca de fotos antigas, recuncar en A. Martí, o fotógrafo das maletas tristes.

Imaxe

Remoendo

Fan falla dous estómagos, e remoer, remoer, remoer.
Ollos serenos de pestanas longas, evitar o deslumbramento. Ter nome de cor, Rubia. Ser elegante, Gallarda. Humilde, Daisy.
E deitarse no prado, a remoer, remoer, remoer.

vaca

Evelyn. 1 de maio de 1947

Non era un gloomy sunday
a mañá daquela urxencia.
Era xoves.
O ar apenas
a chambra glamurosa
o peiteado perfecto.

Alá embaixo maio
as azoteas
o voo indeciso do teu foulard
o espazo
onde esvaecer.

Agarrarte ao colar de perlas
foi o último xesto
antes de quedar
tan serena
tan bela
tan morta.

A foto de Evelyn