fálame a min

fálame a min

Textos, fotos e videoclips.

You can scroll the shelf using and keys

quen

22 Maio, 2013 3 Comentarios

-

Arrinca o xabre dos penedos
Enxerga diamantes na tea de araña
Pon ás nas follas das bidueiras

De onde vén

que se coa por debaixo das unllas
e vai a gallope polo sangue

ou se demora leve, pendurando
da meniña do ollo.

-

un lixeiro sopro

19 Maio, 2013 21 Comentarios

dente de león

-

Todo é perfecto.
Súbitamente, levántase a brisa.

amor

8 Maio, 2013 21 Comentarios

-

Eles aman
E son metade
dunha falacia.
Son química,
son literatura.

Eles aman
E son os aros
da gran cadea.
Son Narciso,
reflexo nun berce.

Eu amo
e ti existes, mentireiro.

-

Penélope

29 Abril, 2013 7 Comentarios

Recoñecín a sororidade na emoción da voz que lía o discurso que inflama o peito. Todas nós irmás. Xuntas, para cambiar os roles.
-

Así falou Penélope:
Existe a maxia e pode ser de todos.
¿A que tanto nobelo e tanta historia?

Eu tamén navegar

Xohana Torres

…E no fondal do iris do século andan a amasar arsénico para facer pan e cheira a gas e cheira a améndoas e cheira a ouro imaxinario na moa da avoa”____________ (Blog de Estíbaliz Espinosa)

un berro por Corcoesto

18 Abril, 2013 12 Comentarios

a pinga

10 Abril, 2013 15 Comentarios

-

hipnotizada
pola pinga de suor
que che baixa
polo peito
seguindo

exacta-mente

a rota imaxinaria
do meu dedo.

 

-

como é primavera, chove de cores

2 Abril, 2013 26 Comentarios

revisar los parámetros

26 Marzo, 2013 23 Comentarios

Estaba hecho polvo, cansado y con el estómago revuelto. Desde el viernes había estado de fiesta y tenía dificultades para reconstruir su línea del tiempo mezclando las noches y los días. Todavía llevaba algo de colocón y esperaba pasar lo peor de la resaca durmiendo hasta el martes por lo menos. Se sintió incómodo en la calle, cruzándose en la mañana del domingo con tíos de su edad empujando carritos de bebé y parejas tomando cañitas en las terrazas. Vió su propio reflejo desaliñado en el escaparate de la perfumería, detrás de la cara de Brad Pitt anunciando Chanel nº 5. Ese guaperas ya le había chafado la idea erótica del perfume que él tenía asociada a Marilyn Monroe usando las gotas de Chanel como pijama. Esa mujer sí que era excitante, capaz de levantar a un muerto. No como Marisol. Menos mal que cuando se ponía hasta las cejas sólo veía sus tetas perfectas, porque mira que era fea. Y encima hablando sin parar con esa voz chillona. A veces la besaba sólo para que callase. Pero que le iba a hacer, si después de trastear a media ciudad era la única que no pasaba de él. Además, se enrollaba bien en la cama y siempre tenía unos tiritos para compartir.
Metió la llave en la cerradura muy despacio, con suerte su madre estaría en misa y podría apalancarse en su cuarto y echar el cerrojo sin que ella le diese la chapa con sus letanías quejumbrosas y sus lágrimas.
Al despertar se sintió desorientado, sin saber cuánto había dormido, ni que hora era. Tenía la boca como papel de lija y la vejiga a punto de reventar. Mientras soltaba el chorro en el váter se vió la cara hinchada en el espejo, con las marcas de la almohada y los ojos hundidos. Tenía hambre y sed. Salió del baño y se dirigió a la cocina, pero no llegó a entrar, porque allí, de pie y en calzoncillos, con su cuello de toro, estaba el hijoputa del portero de la discoteca observando atentamente el interior de la nevera. No reaccionó ni cuando vió a su madre acercarse por el pasillo abrochándose la bata despacio y colocándose el pelo en plan fulana. Lo apartó suavemente para pasar, mirándolo con un brillo de desafío en los ojos. Y con una seguridad que nunca antes le había visto, le dijo: las cosas en esta casa van a cambiar.

el río apestoso

23 Marzo, 2013 16 Comentarios

desaguadero

Llueve sobre la ciudad y el agua baja en torbellinos por las pendientes de las calles, arrastrando consigo la basura y los restos de aceite, hasta colarse por las alcantarillas y llegar al oscuro e inquietante mundo subterráneo.
Allí se mezcla con las otras aguas que vienen de los wáteres de nuestras casas. Con los detergentes, con las espumas de afeitar y las alianzas de boda, y discurre por túneles y galerías laberínticas, ensanchando el cauce del río nauseabundo en el que habitan los cocodrilos albinos de las leyendas urbanas, y en cuyas orillas viven enormes ratas negras, inmunes a los pesticidas y a los metales, que escalan por los sueños y se pasean por nuestra almohada en las pesadillas.
Ese curso de agua infecta recorre kilómetros bajo nuestros pies, bajo los jardines en primavera y los restaurantes con una estrella Michelin, hasta desembocar su caudal pestilente en el mar. En la boca misma de las lubinas salvajes que venden a 20 euros/kg en el Mercadona.

na súa atmósfera inquietante

17 Marzo, 2013 6 Comentarios

J’ai appelé les bourreaux pour, en périssant, mordre la crosse de leurs fusils.
(Arthur Rimbaud / Une season en enfer)
[Chamei polos verdugos para morrer mordendo a culata dos seus fusis]

Horas e horas con Rimbaud e Verlaine, indo dun ao outro, fascinada, entre a atracción e o rechazo, afogando co seu alento. Engulín biografías, poemas, unha película, nunha mestura de empacho, ata quedar saturada. Con este desacougo. Nas brumas da absenta.

Treboada na noite

10 Marzo, 2013 19 Comentarios

image

Trona. Apagáronse as luces. É de noite e trona e apagáronse as luces. Na escuridade é máis lúgubre o silbo do vento, a choiva máis intensa, o lume máis fermoso. Nesta treboada non houbo abrazo protector, nin roces, nin besos, coma na outra. [Incorruptibles ao amor, regresamos ao noso seguro mundo do silencio.]

un espazo de cine

9 Marzo, 2013 14 Comentarios

No cine Coruña facían un descanso na metade da peli: “Visite nuestro bar”. Prendían as luces e baixaban o telón, como no teatro. O veludo das butacas cheiraba a unha humidade escura. Vin moitas pelis alí de nena e adolescente, antes de que o demoleran.
Onte, despois de ver Los amantes pasajeros, o azar levoume a un café que está no mesmo solar onde o antiguo cine estaba. A conversa de pelis, de neuropsicoloxia, cousas así. E a choiva miuda, a lavar ese atemporal espazo na miña memoria.

Conexiones con Julio

3 Marzo, 2013 26 Comentarios

Entremos
en este juego
que  inventaste.

Digamos,
que estamos juntos
en un cuarto donde flota
el humo de los cigarros
y tomamos café
junto a la ventana
mirando París bajo la nieve.
Y tú vas a leerme
ese fragmento de Rayuela,
bebé Rocamadour,
que hace poco escribiste,
y que tierno es como pronuncias
todas las erres.

Pongamos que es posible.
Es diciembre,
mil novecientos sesenta y seis.

  

Bebé Rocamadour na voz de Julio Cortázar.

-

a chaquetiña de la

21 Febreiro, 2013 38 Comentarios

Escollín a la
máis delicada,
mes a mes
funche tecendo
unha chaquetiña branca
para abrigarte con ela
cando chegaras.

Viñeches
cando viñeron as fresas.

Marchaches
canda as cereixas.

No fondo da gabeta,
a chaquetiña de la.

Deshabitada.

-

exterminadora

22 Xaneiro, 2013 32 Comentarios


A morte deixounos expostos aos meus ollos con toda a súa delicadeza e fermosura.  Observeinos co corazón encollido, tan pequenos, as manciñas perfectas, o pelo tan suave…
Foi un erro pola súa parte facer un niño no meu armario. Deixar excrementos dentro das miñas tazas de te.

tonight we are young

9 Xaneiro, 2013 25 Comentarios

-

Imos facer que a noite
nos bote o alento
no ouvido.
Que nos amose
os segredos
da porta vermella.

Que se ispa.

Aproveitemos
que a morte non mira.

-

pagou a pena

6 Xaneiro, 2013 18 Comentarios

Na mañá de Reis a caloriña do sol derrete a escarcha da noite, suben do chan velos de brétema polos montes de Abegondo. Pagou a pena erguerse máis cedo, petar na casa que me acolle, o chocolate morno, compartir o roscón que trouxen onte do Forno da Ulla. Pagou a pena o paseo polo monte, por ver o cabalo ceibo, o seu bafo quente desfacendo os fíos da néboa. Polo raposiño sixiloso camuflado entre os fentos. Por escoitar o esquío saltando nos piñeiros. Polo mar de luz.

Hai maxia, nesta mañá de Reis.

xa están aquí

5 Xaneiro, 2013 8 Comentarios

mimosasÉ Xaneiro e xa florecen as mimosas.
(Ti non podes velo, mamá, pero deixeiche un ramiño enriba da lousa)

 

un verdadeiro domingo de nadal…

2 Xaneiro, 2013 29 Comentarios

É ser rescatada da preguiza. Comer nunha taberna das de sempre. Ir ver unha película nun cine case baleiro. Diluírse no río de xente baixo as luces das rúas do centro. Merendar chocolate con churros en Bonilla. Recibir un agasallo.

E Klimt.

como felicitación, unha manda de breixo

23 Decembro, 2012 20 Comentarios

tatuado nos ollos
levamos o pouso

Dores Tembrás

A tarxeta navideña para o meu blog é esta chapiña personalizada, que foi o primeiro agasallo de Nadal que recibín este ano.
Aquela manda de breixo.

manda de breixo

ancestral

20 Decembro, 2012 27 Comentarios

estender os brazos
nun xesto primitivo
de adoración

a felicidade atávica
do lume prendido

na noite.

"Buscando calor". Nenos quentándose ao lume en Bhubaneswar, India. Observador Global.com

Nenos quentándose ao lume en Bhubaneswar, India.
Foto publicada en Observador Global.com

co ollo azul

12 Decembro, 2012 18 Comentarios

miro o espectáculo
ao que nada me une.

só observo
co meu ollo azul.

A tía Dolores en Agosto 2012

agardan por min

27 Novembro, 2012 24 Comentarios

Chamades
dende as fiestras esquecidas.

Gardade o veludo negro.
Inda me debedes o voo da saia,
a cinta no pelo,
as cereixas.

Non tardes.

crisantemos non

21 Novembro, 2012 17 Comentarios

Non che traio crisantemos. Non combinan ben os ramos de morto con aquel vestido branco que levabas de nena na procesión do Corpus. Nin co estampado que estreaches na festa, cando veu a Banda de Merza e bailaches no atrio, sobre o granito das lousas.  Ti non precisas crisantemos. A ti vanche medrando, polas rendixas da lousa, prímulas silvestres e nomeolvides.

Traeríache, iso sí, unha manda de breixo. Ou un brazado de trigo (con papoulas).

E foi que puxo os ollos na porta desta casa
e díxenlle:
feliz quen poida verte
de novo regresando
Manuel Forcadela

cita de outono [videoclip]

15 Novembro, 2012 27 Comentarios

onírico_2

11 Novembro, 2012 27 Comentarios

 

Soñei co meu ex-marido, as nosas pequenas connivencias, e coa súa segunda muller. Cun ex-amante e a súa segunda muller. Co meu fillo, de adulto. Coas compañeiras do traballo. Todos nós mesturados no soño.
Saían nel os vellos trastos de pintar e a fotografía imposible e a ponte que sempre parte e me guinda ao baleiro.
Sangrábanme os dentes.

Espertei cando regaba un precioso xardín que non era meu. Eramos varios traballando e dirixía os labores de xardinaría Dores Tembrás.

dous metros por debaixo

1 Novembro, 2012

Sentar na tumba.
Cavar dous metros de melancolía
Aferrarse a unha      flexíbel     oca     longuísima     canavela*

 

(*)null caña null reed
a cita é de “Nisto consiste o home”, Manuel Rivas

a foto

24 Outubro, 2012 34 Comentarios

Tralas contras flotan argueiros de po na raiola que entra por unha rendixa, na hora adormecida do calor. Enche o cuarto o zunido dunha mosca negra. E o do vento. Aquel aire tolo que ameaza con voar a casa, deixarnos sen acubillo.
Ti gurrando a porta contra el, ti coutando da saia, ti arreglándote o pano, ti rezando. Santo dios santo forte santo inmortal líbranos señor de todo mal.

Pero o furacán levantou o tellado.
E veu, e levoute, a serpe voadora.

o medo

19 Outubro, 2012 25 Comentarios

Vive anicado no profundo do peito, fero animal acurralado á espreita, tensos os músculos, preparado para avanzar ás alancadas polo corpo todo no momento oportuno. Esténdese nun instante, despregándose en arreguizos, no suor frío, na aceleración do pulso, petando nos oídos a cada latexo, dilatando a meniña dos ollos, apertando os dentes, retorcendo as tripas, baleirando o ventre, paralizando a conciencia ata facerse o señor absoluto. O medo, o monstro atávico que habita na noite. O sedutor amante dos suicidas.

Porque el presente… rastrojo del penúltimo verano triste y azul.
Maldito blues.

*as bolboretas para un tal marra, a quen lle gustan os bichos.

maldito blues [videoclip]

10 Outubro, 2012 26 Comentarios

o día da colleita

6 Outubro, 2012 43 Comentarios

Gústame soñar que unha mañá de outubro abrirei a porta e todo o chan do xardín será unha enorme alfombra de crocus. Alguén me amará tanto que, sen eu saber, prantará centos de bulbos. Criaranse en segredo durante meses debaixo da herba verde e, un día, agromarán todos xuntos para me marabillar.

Chorarei tanto, tanto.

esa íntima necesidade

23 Setembro, 2012 28 Comentarios

Caladamente, como se fixo de noite, apareceu a nostalxia.
Era previsible: andar á noitiña pola estrada que atravesa as leiras de millo, o ar quente, a lúa medrando, os grilos. A última noite do vrao.  Saudades teño de ti. Sucesivos nomes que levan sempre o mesmo nome: esa íntima necesidade.

As follas do millo besbellaban entre elas na súa linguaxe segreda. Que arrepío.

Amañeceu sendo outono. Chove. Bailan as pólas da figueira.
Debaixo da viña sempre ole a menta.

encaixar

14 Setembro, 2012 27 Comentarios

Vas camiño abaixo, batendo as chinelas contra os pés, seguindo a túa sombra. Adiviñas os buratos dos carballos onde esculcan as curuxas, polas noites. Miras a vella liña azul dos montes, que enmarcan a paisaxe nova. E comprendes que volves a encadrar nela.

 

Contra un rechazo, unha acollida: Outro peito que agarima, bicos de menta, abrazos tan longos que medran glicinias.

ACADACANTO AS CANCIÓNS “TOMAN O MANDO DO MUNDO
E CÁNTANLLE PARA QUE SIGA VIRANDO.
ACADACANTO AS NAOS QUE GUÍAN OS ASTROS XUNTAN OS MASTROS
E OS VERSOS E AS COPLAS VANAS TRIPULANDO.
ACADACANTO OS ENCONTROS NO VENTO QUE FORON PASANDO
ATÓPANSE MAÑÁ PARA SEGUIREN CANTANDO…”

Tamén en vimeo

aCadaCanto [videoclip]

4 Setembro, 2012 22 Comentarios

Yo no fui al exilio: me llevaron.
Tomás Segovia

 

 

desarraigamento [videoclip]

20 Agosto, 2012 18 Comentarios

a curva

14 Agosto, 2012 13 Comentarios

Pésanche as pálpebras e pechas os ollos. Só uns segundos e todos os significados quedan onda as preguntas. Xa non máis oquedades no peito, nin sentirte perro verde. O baldeiro será definitivo e a [puta] paz, infinita.
Grazas á adrenalina celebras que vives. E que che importa non saber nin o día en que naciches? tampouco saberás o día en que morras.

estrela de chan

11 Agosto, 2012 15 Comentarios

Pescudo polo ceo á procura de estrelas fugaces, xogar a pedir desexos. A noite está clara, fresquiña. A os meus pés algo brila na escuridade, un punto de luz entre as petunias, unha estreliña de chan, un lucecú, un vagalume, nesta noite das perseidas.

to be continued

4 Agosto, 2012 4 Comentarios

 

Chegou por sorpresa esa estraña emoción que roe. Tratei de ignorala, como aos ácaros da miña almofada, e apaguei a luz. Durmin cunha tristeza estupefacta, case allea, querendo abrazar o meu pobrecito cuerpo, que non é razonable senon delirante. E soñei cun cemiterio de posibilidades mortas.

Pero tecen as arañas, infatigables.

O peizoque canso
reconta feliz
as palabras todas
antes de ir durmir

Videoclip resumo da presentación do libro de Dores Tembrás “o peizoque Roque”, un libro para nenos [grandes e pequenos] con ilustracións de Xosé Tomás, editado por Galaxia.

Tamén en Vimeo (HD)

[O libro leva unha dedicatoria:
"De Romeu, que llo aprenderá a Duarte.
E para Ledicia, Nerea, Mateo e Lino"]

Na cara de Dores, tamén se pode ler.

o peizoque de dores [videoclip]

2 Agosto, 2012 9 Comentarios

vértice xeodésico

1 Agosto, 2012 8 Comentarios

Unha noite de verán vin a lúa chea a cabalo do Picosacro. Entroume morriña de que-sei-eu e esa nostalxia que lle entra á xente que vai por aí mirando os picos dos montes que apuntan á lúa.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 59 segidores

%d bloggers like this: