distraccións
Febreiro 1st, 2012 § 21 Comentarios
Só me fago a graciosa para distraerme da verdade.
(Este videoclip fíxeno como agasallo para Aura, a quen tanto lle gusta ver o mar.)
Febreiro 1st, 2012 § 21 Comentarios
Só me fago a graciosa para distraerme da verdade.
(Este videoclip fíxeno como agasallo para Aura, a quen tanto lle gusta ver o mar.)
Grazas por traer o meu mar a esta terra adentro que ás veces afaga. Menos mal que xa chove!!
¿es Coruña? mira que me gusta Galicia….tengo ganas de volver…
Impactada con este vídeo. Mi abuelito vivía en esa playa,.
Santa Cristina.
Quiero esa luna,
quiero ese abrazo,
quiero ser música…peros obre todo quiero un trocito de tu mirada porque este vídeo tiene alma. No me preguntes porque, pero hoy tu entrada me parece bellísima.
precioso, estás ya en nivel profesional, sin duda. deberían contratarte para hacer una de esas campañas turísticas “galicia te quiere” o algo!
É un vídeo precioso, encántame. Moi, moi bonito.
Bicos
A forza do mar, tanto nas súas augas e movementos como nas súas cores. Cada día che saen mellor os vídeos! Parabéns!
Fermoso vídeo.
E digo eu: se o mar non existise habería que inventalo.
Tamén eu me sentín agasallada polo vídeo. Non só por ve-lo mar, que tanto me gusta, senón tamén á miña cidade, á que tanto extraño
Gracias por el
Bicos
fiuu! qué brutiño ( o mar) e que salvaxe ( a lúa), que o provoca (disque).
A música encantoume, e as imaxes tamén, por suposto.
Qué pasote!!
Ya te vale a ti eh…
He visto esas olas tantas veces… y siempre son mágicas.. imponentes…
Has conseguido que las viese distintas. Y despertarme a la vez cierta nostalgia… morriña… sí.
Genial. Profesional pro megaplus que te cagas… O más…
El mar cómo la belleza siempre son una muy buena distracción para el espíritu.
Estupendo y distraído el vídeo con esas imponentes olas,una de las cuales parece que te sorprendió :-)
Abrazo, saúdo e bo finde!
Moitas garzas, Zeltia polo agasallo do vídeo!!! Os que vivimos terra adentro,sempre botamos de menos o mar… É certo que en máis dunha ocasión che comentei aquí da sorte que tes de poderes mirar ao mar cada día.
A maxia e a forza das olas que te envolven (ás veces asustan) e cando se deslizan pola area acariñan; os primeiros planos, coma guiños que conectan nos coa realidade… A música, para deixarte levar… Relaxa. Grazas a eses zooms que nos achegas, parece tan real o teu mar, coma se estiveses aí!!
Que saudable distracción!!! :-)
Bicos
Así dá gusto! Estes agasallos son os que enchen!
Bicos.
Eu tamén sinto o agasallo coma se fora para min, permítame vostede este pequeno egoísmo de sábado, pero o mar, tan fermoso e terrible ás veces, é un dos maiores espectáculos. Grazas de novo, qué marabilla.
El título de tu entrada me recuerda los velatorios. Al menos, antes, cuando se celebraban en las casas y duraban toda la noche. Siempre había algún gracioso que distraía a los demás de la verdad inexcusable de la muerte, representada en mitad de la habitación por el cadáver, con chistes y otras gracias que, pareciendo inapropiadas para el caso, terminaban haciendo reir a todos. Y así hasta que llegaba el nuevo día y, con su luz, restaba la importancia y la trascendencia que los humanos le damos a la muerte. Y, sin palabras, todos entendeíamos que lo que allí nos reunía no era excepcional y que todos no éramos sino uno más.
(Bueno, puede que también ayudaran las copas de aguardiente y de coñá) ;-)
Uno no se cansa de mirar el mar. Es el hechizo de su vaivén, de no ser casi nada, de no poder fijarnos en una única gota. Un desierto de agua que deslía la hebra del ovillo mágico de dentro de uno y absorto en él piensas en los recuerdos que no has vivido nunca. En la meseta no hay un paisaje que se parezca a la nada y quizás por eso huimos al mar.
Moi fermoso o vídeo.
O mar sempre me transmitiu unha mistura de encanto e respeto.
Que fermoso é, e que violento e perigoso as veces, Como defende o seu territorio dos intrusos, e como nos ofrece a hospitalidade das súas praias. Como é unha despensa de vida, e como enseña as gadoupas da morte.
“El mar, la mar” que diría Alberti, esa dualidad.
Que preciosidade de vídeo! (e a envexa que me dá cada vez que sobe vde un dos seus vídeos ao blog: son todos moi fermosos)
Eu, que tamén son de terradentro, síntome engaiolado polo mar; así que -aínda que non fose para min- zúgolle o gusto ás imaxes.
Bicos
Só falta a canción de Mercedes Peón: o maaaarrrr… Jajaja. Precioso vídeo, unha vez máis!
a verdade é que é un vídeo maravilloso, como che di Milu, ten alma… estás feita unha artista, tamén o vexo como un vídeo moi profesional…
encántame a túa mirada.
é un pracer para todos os sentidos.
biquiños,