el capo que dejó de fumar

Hoxe, nin o punteiro para sinalar no mapa ["España limita  al norte con el mar cantábrico y los montes Pirineos que la separan de Francia"].
Nin os pupitres co burato para tinteiros anacrónicos.
Nin a Enciclopedia Álvarez.
Hoxe o único recordo da escola infantil ten que ser Manolo.

Á miña prima mais a min o rapaz que máis nos gustaba era el: paso decidido, asubiando; metíase con nós e facíanos rir. Manolo sentábase moi lonxe do meu pupitre, cos rapaces maiores.
Como só fun a aquela escola dos 5 aos 7 anos, tivo que ser entonces. Tan pequena! Pero lembro ben como os rapaces formamos un semicírculo arredor da mesa da maestra, [cando fallabas unha pregunta retrocedías un posto] eu era das pequenas e sabía menos, sempre estaba das últimas. Pero, naquela mañá, ou eu acertaba ou Manolo fallaba, porque cadramos un á beira do outro. O meu brazo dereito rozaba o seu brazo esquerdo e, dese roce, desprendíase unha caloriña que me percorría o corpo todo. O corazón latexaba tan rápido coma o dun paxariño, por aquela emoción marabillosa, por aquela corriente que pasaba do corpo de Manolo para o meu. Quixen que o tempo parase, que non houbese máis preguntas que nos cambiasen de orde, que o semicírculo quedase así para sempre.
Non lle teño nome a aquelo que sentín, non me atrevo a poñerllo. Só eran 5 anos, ou 6, ou 7.

Hoxe lin na prensa que enchironaron a Manolo. Titulan o artigo: el capo que dejó de fumar.

_______________________________________________________________________________________________________
-Non son capaz de recordar como evolucionou aquel encantamento cando eu marchei da aldea; nin como chegamos a que, sendo adolescentes, despois de anos sin vernos, el me acompañase no autobús de volta á Coruña despois das vacacións de Semana Santa.
Sí lembro que el argallara coller o Castromil nunha parada distinta da miña para que ninguén nos puidese ver xuntos.
E como baixamos en Santiago e fomos pasear polo paseo da Ferradura, no parque da Alameda.
Detrás de cada matogueira el intentaba bicarme e meterme man coa torpeza normal dun adolescente dos anos 70. Non era así como eu quería o meu romántico primeiro bico e, a cada novo intento, rexeitábao con máis forza, mentres o encanto desaparecía.
Non lembro encontrarnos nunca máis e non foi este adolescente o que eu conservei na miña memoria, senon aqueloutro, de pequeno, na escola, cando eu sentín, por primeira vez, esa estraña e marabillosa emoción sin nome.

-E chama meu irmao maior e di: xa te enteraches que meteron ao teu mozo no cárcere? [e case me sentín "pillada", co meu segredo ao descuberto, como me pasaba de nena]